กริ๊ง…กริ๊ง….เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ปลายสาย : นี่ยัยเซียร์ เธอกดบัตรทันมั้ยอ่ะ????
ฉัน : ทันสิยะ ระดับฉันแล้วมีหรอจะไม่ทันน่ะ แกเถอะกดทันหรือป่าวยัยปริ้น
ปริ้น : เพื่อเลอาร์ของฉันแล้ว ฉันต้องทำได้สิ ฉันรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวแล้วเนี่ย อร๊ายยยย????
ฉัน : ฉันก็รอเจอพี่ไคโรไม่ไหวแล้วเหมือนกัน แต่ตอนนี้ฉันขอตัวไปทำงานเก็บเงินไว้เปย์ไอดอลของฉันก่อนนะจ๊ะ บาย… ตู๊ดๆๆๆ
ใช่แล้วฉันเป็คนที่ทำงานหาเงินไปเปย์ไอดอลของฉัน5555 ซะที่ไหนล่ะ ฉันเป็เ้าของบริษัท SN Accounting เป็บริษัทรับทำบัญชีซึ่งมีฉันเป็ผู้สอบบัญชี และมีเพื่อนสนิทของฉันปริันเป็เลขา ซึ่งนางก็บ้านรวยอยู่แล้วแต่อยากจะทำงาน แต่ไม่รู้จะทำอะไร เลยมาขอเป็เลขาฉัน ทั้งที่งานฉันไม่จำเป็ต้องมีเลขาเลยสักนิด แถมนางยังเรียนจบโทเอกภาษาอีกด้วย ฉันล่ะเสียดายความรู้ที่มันเรียนมาจริงๆ แต่ตอนนี้ฉันอยากเจอไคโรมากๆแล้วแหละ อ้อฉันลืมแนะนำไป ไคโรคือหนึ่งในสมาชิกวงSTAR LIGHT วงบอยแบรนด์อันดับต้นๆของประเทศ ซึ่งมีสมาชิกทั้งหมด 7 คน คือ เจย์ ไคโร ไซม่อน จูเนียร์ ฟอร์ส ฟริ้น และเจอาร์ ทั้ง 7 คนนี้มีสไตล์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิงไม่รู้ว่าอยู่วงเดียวกันได้ยังไง 555 เื่ที่เหมือนกันจะมีก็แต่เื่ไม่เดท ไม่คบ ไม่นอน กับแฟนคลับของตนเอง(ฉันเลยหมดไฟที่จะได้เป็แฟนพี่ไคโรไปเลย????) และมีนิสัยที่ขี้เล่น ขี้แกล้งนี่แหละที่เหมือนกัน อยู่กันครบวงทีไร ความซนบังเกิด ฉันล่ะชอบวงนี้จริงๆ โดยเฉพาะ พี่ไคโร เขาเป็คนหล่อที่สุดในวง แถมยังน่ารักที่สุดด้วย และยังเป็พี่ใหญ่ของวงแต่เหมือนน้องเล็กของวงเลยแหละ เพราะเขาหน้าเด็กมากฉันล่ะโดนเขาตกแล้วตกอีก เห้ออออ ทำไมน่ารักจังนะ ฉันทนรอคอนเสิร์ตไม่ไหวแล้วววว????
คอนเสิร์ต STAR LIGHT ⭐️
กรี๊ด…กรี๊ด…กรี๊ด เสียงสาวๆแฟนคลับดังสนั่นฮอลรวมถึงเสียงของฉันและยัยปริ้นด้วยนะ ????
ตือ~ดือ~ตึ๊ด~ตึ๊ด~ตือ บทเพลงเริ่มบรรเลง แสดงให้รู้ว่าคอนเสิร์ตกำลังจะเริ่มขึ้น ฉันกำลังจะได้เจอพี่ไคโรสุดที่รักของฉันแล้ว เย้เย้ ~♡ . (￣▽￣)~*
คอนเสิร์ตได้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีฉัน ยัยปริ้นและสาวๆแฟนคลับ กรี๊ดกร๊าดส่งเสียงเชียร์ เต้นตาม อยู่ในคอนเสิร์ต และฉันได้บังเอิญไปสบตากับไซม่อน หนึ่งในสมาชิกของวง ที่หน้าตาดี อารมณ์ขัน เป็คนเฟรนลี่ สาวๆส่วนใหญ่จะชอบเขาเยอะมาก เพราะเขาชอบสร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มให้กับทุกคน เขามองฉันแล้วยิ้มให้ ｡^‿^｡ เขายืนยิ้มให้ฉันอยู่อย่างนั้น จนท่อนที่เขาต้องร้องมาถึง เขาร้องไปมองฉันไป รอยยิ้มนี้มันอะไรกันเนี่ย ｡^‿^｡ ฉันเขินมากจนหลบสายตาเขา แล้วมองไปที่อื่น เขาก็ยังคงมองฉันจนฟลินซ์มากอดคอเขาไปที่อื่น (^///^) ฉันยังคงเขินอยู่
ปริ้น : อะไรเนี่ย ไซม่อนเขามองเธอหรอ อิจฉาจัง
ฉัน : มองที่ไหนล่ะ เขาก็มองไปทั่วนั่นแหละ แบบที่มองคนอื่นๆอ่ะ
ปริัน : ไม่จริงหรอกย่ะ ไซม่อนเป็คนเฟรนลี่ก็จริงนะ แต่เขาไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนตาเป็มันขนาดนี้มาก่อนเลยนะ
ฉัน : แกนี่…มั่วจริงๆเลย ฉันไม่ได้อะไรซะหน่อย ไม่คุยด้วยแล้ว ดูไคโรต่อดีกว่า (^///^)(ฉันเบี่ยงประเด็น)
ปริัน : ไม่อะไร ไม่ได้อะไรแล้วแก้มแดงทำไมจ๊ะ
ฉัน : นี่ยัยปริ้น หยุดพูดได้แล้วเดี๋ยวคนอื่นได้ยินจะหาว่าฉันจะจับไซม่อนหรอก
ปริ้น : จ้าๆ ≖‿≖
แล้วาระหว่างฉันกับยัยปริ้นก็จบลง แล้วพวกเราก็เต้นต่อ จนจบ…⭐️
เมื่อจบคอนเสิร์ต สาวๆแฟนคลับได้มารอส่งไอดอลของตัวกลับ โดยยืนเรียงกันเป็แถวหน้ากระดานเลยจ้ะ แหมมมมมม…ตอนเรียนครูสั่งให้เข้าแถว ทำได้แบบนี้กันมั้ยห้ะ!!! (กำลังว่าตัวเองด้วยนะจ้ะ เพราะก็มาเข้าแถวส่งเหมือนกัน คริคริ????)
กรี๊ดดดดดดดดดดด หนุ่มๆเดินออกมาแล้ว แฟนๆพากันกรี๊ด โบกมือทักทายไอดอลของพวกเธอ ซึ่งไอดอลของพวกเธอก็โบกมือทักทายกลับ และยังส่งยิ้มที่ชวนใจละลายมาให้ด้วย โดยเฉพาะรอยยิ้มของพี่ไคโร ◕‿◕ โอ้ยยยย…ฉันจะเป็ลมอยู่ตรงนั้น ฉันได้ยินสาวๆกลุ่มหนึ่งคุยกัน
สาวๆ1 : เอ๊ะ…พี่ไซม่อนไม่อยู่นี่หน่าไปไหนอ่ะ
สาวๆ2 : ยังไม่ออกมามั้ง
สาวๆ3 : ฉันจะรอจนกว่าพี่เขาจะออกมา
จ้าาา…รอต่อไปนะจ๊ะ
ฉัน : ไคโรฉันกลับไปแล้ว ฉันขอตัวกลับล่ะยัยปริัน เริ่มง่วงแล้วด้วย กลับบ้านไปพักผ่อนดีกว่า แกเองก็กลับได้แล้วนะ
ปริ้น : โอเค เจอกันพรุ่งนี้นะเพื่อนรักกก ≖‿≖
ฉันกับยัยปริันแยกกันตรงนี้
ฉันกำลังเดินไปที่โรงจอดรถ
ตึก ตึก ตึก เหมือนได้ยินเสียงเท้าคนเดินตามฉันเลยอ่ะ โรคจิตหรือป่าวนะ ทำไงดีล่ะเนี่ย O__O” ฉันรวบรวมความกล้าหันไปดู ก็ไม่มีใครเดินตาม ฉันเดินต่อไป เสียงยังดังอยู่ ฉันก็หันไปดูอีก ก็ไม่มีใคร แต่คราวนี้ฉันไม่เดินต่อหรอก ฉันหลบเข้าหลังเสาเพื่อแอบคนที่ตามฉัน ดูสิ้จะเผยตัวมั้ย
ตึก ตึก ตึก อ๊ะ…นั่นไงมีคนตามมาจริงด้วย
? : หายไปไหนแล้วนะ (เสียงหล่อมากกก เอ๊ะ…แต่เสียงคุ้นๆนะ??) อุตส่าห์ลงทุนไม่กลับพร้อมพวกนั้นเพื่อตามมาเลยนะเนี่ย เห้ออออ
ฉันโผล่ออกไปแล้วะโเรียกให้คนช่วย
ฉัน : ช่วยด้วยค่าาาาาา!!! มีโรคจิตสะกดรอยตามฉันค่าาา ช่วยด้วย!!!
ผู้ชายคนนั้นได้ยินเสียงฉันะโจึงรีบเข้ามาปิดปากฉัน
? : เงียบๆ จะะโทำไมเนี่ย ///เสียงดุ///
ฉัน : อายอันโอกอิด ออยอ๊าาาา (นายมันโรคจิต ปล่อยนะ)
? : จะโวยวายอะไรเนี่ย พูดก็ไม่รู้เื่
ฉันเอามือตัวเองชี้ไปที่มือเขาซึ่งปิดปากฉันอยู่ (￣.￣)
เขาใเอารีบเอามือออก แล้วก้มหัวขอโทษฉัน
? : ขอโทษ ฉันเผลอไป พอเธอะโมันก็เป็เองอัตโนมัติฉันไม่ใชโรคจิตซะหน่อยนี่
ฉันมองเขาั้แ่หัวจรดเท้า เขาใส่ชุดดำทั้งตัว ใส่หมวก ปิดแมส โรคจิตชัดๆ
ฉัน : แล้วนายเป็ใคร??
เขาถอดแมสออก ฉันถึงกับอ้าปากค้าง (*•͈ ꇴ •͈*)
ฉัน : ไซม่อน!!! ///ใช่แล้วเขาคือคนที่สบตากับฉันในคอนเสิร์ตไงล่ะ ทำไมเขามาอยู่ตรงนี้ล่ะ///
ไซม่อน : จะะโทำไมเนี่ย กลัวคนไม่รู้หรือไงว่าเป็ฉํน ///เขาพูดพร้อมกับเอามือมาปิดปากฉันอีกครั้ง///
ตอนนี้หน้าเขาที่ไม่มีอะไรมาบดบังใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาแล้วอยู่ใกล้หน้าฉันมากๆ ทำเอาใจฉันเต้นไม่เป็จังหวะเลย (⁄ ⁄•⁄ω⁄•⁄ ⁄)
ไซม่อนเห็นฉันหน้าก็ปล่อยฉัน
ไซม่อน : นี่เธอเป็แฟนคลับฉันหรอ??
ฉัน : จะรู้ไปทำไม
ไซม่อน : ก็เห็นเธอเขินฉัน (一-一) ///เขาทำหน้านิ่งๆ/// อะไรของเขากันนะ
ฉัน : ไม่ใช่ซะหน่อย ฉันไม่ได้เขินนาย แล้วก็ไม่ใช่แฟนคลับนายด้วย คนที่ทำให้ฉันเขินได้ก็คือพี่ไคโรย่ะ (⑉• ﻌ •⑉) ///ฉันตอบออกไปโดยที่หน้ายังแดงเพราะเขินเขาอยู่ ใครจะไม่เขินบ้างล่ะ เอาหน้าหล่อๆมาไว้ใกล้หน้าฉันขนาดนั้น จะว่าไป ฉันเคยมองพวกเขาจากที่ไกลๆทั้งนั้น ใกล้สุดก็หน้าเวที ไม่เคยรู้เลยว่าไซม่อนตัวจริง พอได้มองใกล้ๆ เขาหล่อมากๆแถมผิวยังดีสุดๆ พี่ไคโรจะผิวดีแบบนี้มั้ยนะ///
ไซม่อน : ｡^‿^｡
ฉัน : ยิ้มอะไรของนาย
ไซม่อน : ดีใจที่เธอไม่ใช่แฟนคลับฉัน ｡^‿^｡ ฉันจะได้จีบเธอได้
ฉัน : ห้ะ!!!! ⊙▽⊙
269
