ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        ในที่สุดก็สนใจถามหาความผิดแล้วหรือ? ซูหมิงเยว่ยิ้มในใจ นางยอมรับตามความจริง “เกิดเรื่องนั้นจริงๆ เพคะ”

        หลันหลินคิดไม่ถึงว่าซูหมิงเยว่จะยอมรับออกมาตรงๆ เช่นนี้“เปิ่นกงยังได้ยินมาอีกว่าเจ้าตบบุตรสาวของข้าหนึ่งที มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงหรือ?”

        “มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงเพคะ” ซูหมิงเยว่ยังคงยอมรับตามความจริง

        สีหน้าของหลันหลินค่อยๆ แย่ขึ้นเรื่อยๆ มือที่วางทับกันอยู่ตรงหน้าท้องก็กำแน่นขึ้นมาแววตาจ้องซูหมิงเยว่ด้วยสายตาดุดัน

        ซูหมิงเยว่ไม่ได้หวาดกลัวแล้วจ้องกลับไป

        ทั้งสองจ้องกันอย่างนั้นอยู่ครู่หนึ่ง หลันหลินก็โพล่งออกมาด้วยเสียงโกรธจัด“ซูหมิงเยว่เจ้ากล้าดีนัก แม้แต่องค์หญิงก็กล้าตบหรือ? ราชวงศ์ยังมีอำนาจอยู่ในสายตาเจ้าหรือไม่?”

        ซูหมิงเยว่มองหลันหลินที่ในที่สุดก็ระเบิดอารมณ์ออกมาอย่างทนไม่ไหวในใจก็รู้สึกเหมือนตัวตลกโดดเสาที่น่าขันเมื่อครู่นางยังคิดว่าหลันหลินคนนี้เป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยม แต่พอได้ยินว่านางไม่ได้บอกเรื่องนี้กับหลินโม่ดูเหมือนจะอดกลั้นเอาไว้ไม่อยู่เสียแล้ว?

        สีหน้าของซูหมิงเยว่เองก็เคร่งขรึมขึ้นมา ไม่ยอมอ่อนข้อแต่ก็ไม่ได้แข็งข้อจนเกินไปนางพูดเสียงดังขึ้นมา “เช่นนั้นหลันจาวอี้จะไม่ถามถึงที่มาหน่อยหรือเพคะ?”

        “ที่มา? เปิ่นกงจะต้องการที่มาไปทำไม?”

        หลันหลินเหมือนกับได้ยินเรื่องตลกจึงหัวเราะออกมาเบาๆ สายตาแฝงไปด้วยการดูถูก “เปิ่นกงเป็นราชวงศ์ สีเอ๋อร์เป็นองค์หญิง เรื่องที่เจ้าตบนางก็ต้องอยู่ในการลงโทษของราชวงศ์ยังจำเป็นต้องมีเหตุผลหรือที่มาด้วยหรือ?”

        ซูหมิงเยว่ฟังจบแล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ เลิกคิ้วขึ้นมองหลินหลันผู้ที่อยู่สูงกว่าพร้อมคำถาม “เช่นนั้นความหมายที่หลันจาวอี้จะบอกก็คือคนของราชวงศ์สามารถทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ สามารถทำเรื่องที่ผิดกฎหมายได้ตามใจชอบ?คนของราชวงศ์สามารถเพิกเฉยต่อสิทธิประชาชนได้โดยไม่ถามไถ่ความเห็นจากพวกเขาหรือ?”

        คำถามมากมายเป็นชุดของนางทำเอาหลันจาวอี้ถึงกับเงียบไป 

        หากหลันหลินยอมรับและคำพูดนี้ไปถึงหูฮ่องเต้ เช่นนั้นนางก็แย่แน่แต่หากนางปฏิเสธ เช่นนั้นก็เป็นการยอมรับว่าตัวนางกำลังใช้อำนาจมากดผู้อื่น

        “เจ้า....” หลันหลินสะอึกไป ตอนนั้นนางเบิกตากว้างมองซูหมิงเยว่ด้วยความโกรธ“นางคนชั้นต่ำปากดี”

        “หรือว่าจาวอี้ไม่ได้หมายความว่าเช่นนี้กัน?”

        สีหน้าของซูหมิงเยว่เองก็เย็นชาขึ้นมาอีกหลายระดับ มารดาเป็นแบบไหนก็จะเลี้ยงลูกให้ออกมาเป็นแบบนั้นจริงๆ ถึงว่าองค์หญิงสีถึงได้เอาแต่ใจแบบไม่มีเหตุผล แถมยังก้าวร้าวแบบนี้

        “ตอนนี้เปิ่นกงกำลังพูดกับเจ้าเรื่องที่เจ้าไปตบองค์หญิงเมื่อวาน”หลันหลินพูดอย่างเกลียดชัง “ซูหมิงเยว่ อำนาจของราชวงศ์เป็นสิ่งที่เจ้าพูดออกมาได้ตามใจชอบหรือ”

        ซูหมิงเยว่ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด นางพูดกลับไปเสียงหนักแน่น “แต่เรื่องเมื่อวานหม่อมฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดนะเพคะ”

        “ซูหมิงเยว่ เจ้ากล้ามากจริงๆ คุกเข่าให้เปิ่นกงซะ!”

        หลันหลินตวาดเสียงดุ ด้านนอกม่านก็มีสาวใช้หลายคนเข้ามา

        ซูหมิงเยว่นั่งเฉยๆ ไม่ขยับ สีหน้าใสซื่อ นางมองคนฐานะสูงศักดิ์ตรงๆ โดยไม่มีความหวาดกลัว“หากหลันจาวอี้เรียกหม่อมเข้าวังมาเพียงเพื่อต้องการจะลงโทษเรื่องเมื่อวานความผิดนี้ หม่อมฉันไม่รับเพคะ”

        หลันหลินโกรธจัด แม้แต่เล็บจากมือทั้งสองข้างก็จิกเข้าไปในเนื้ออย่างแรงข้อมือขึ้นข้อขาวเพราะออกแรงเยอะ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างแรง

        “เปิ่นกงจะพูดอีกครั้ง คุกเข่า!”

        ซูหมิงเยว่สู้นางกลับหลายต่อหลายครั้ง อีกทั้งยังยั่วโมโหนางความโกรธนี้นางไม่มีทางทนได้

        แต่ซูหมิงเยว่ก็ยังคงไม่ขยับ “หม่อมฉันบอกไปแล้วเพคะ หากหลันจาวอี้ยังรั้นต้องการจะเอาผิดหม่อมฉันหม่อมฉันไม่ยอมรับ”

        หลันหลินตอนนั้นโกรธจนมือสั่น ดวงตาแดงก่ำ “ใครก็ได้เข้ามาที จับนางให้คุกเข่าลงแล้วตบปาก”

        “เพคะ” สาวใช้สองคนที่คอยดูแลอยู่ด้านข้างก็รีบเข้ามาจับแขนซ้ายขวาของซูหมิงเยว่กดนางลงพื้น

        ดวงตาซูหมิงเยว่มั่นคง สีหน้าเย็นเยียบขึ้นมาในชั่วพริบตา แววตาประกายจิตสังหารออกมานางยืนขึ้น แค่สะบัดมือนิดเดียวก็หลุดออกจากการจับกุมของสาวใช้ทั้งสอง

        สาวใช้ทั้งสองคนก็เข้ามาหาอีกครั้งหมายจะเข้าไปจับซูหมิงเยว่ แต่ก็ถูกนางสะบัดออกเหมือนเดิม

        ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดไม่มีใครยอมใคร ตอนที่เห็นว่าสถานการณ์ร้ายแรงมากยิ่งขึ้นทันใดนั้นหน้าประตูก็มีเสียงเย็นเยียบดังมา “หยุด”

        เสียงเย็นเยียบของสตรีผู้หนึ่งดังขึ้นในตำหนักการเคลื่อนไหวของทุกคนก็ต่างหยุดชะงักเพราะเสียงแฝงไปด้วยอำนาจของสตรีผู้นั้น

        สีหน้าของหลันหลินที่อยู่ที่สูงก็เปลี่ยนไปย่ำแย่ทันทีซูหมิงเยว่หันไปมองด้านนอก 

        ม่านที่อยู่ตรงกลางตำหนักถูกเปิดออกฮองเฮาเวินเยว่สวมชุดสีเหลืองพระจันทร์ บนหัวสวมกวานรูปเฟิ่งด้านหลังพานางกำนัลหลายคนเดินเข้ามา

        นางยืนตัวตรงท่าทางสง่างาม มือทั้งสองข้างวางทับกันอยู่ตรงหน้าท้องดวงตามองตรง บนตัวแผ่กลิ่นอายที่คนธรรมดาไม่มีกลิ่นอายของมารดาของแคว้นนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะสามารถเทียบได้เลยจริงๆ

        บิดามารดาของเวินเยว่ฮองเฮาเป็นราชครูของรัชกาลนี้สกุลเวินเองก็ถือว่าเป็นตระกูลเก่าแก่หลายชั่วคนดังนั้นเวินเยว่จึงถูกหมั้นหมายกับราชวงศ์ตั้งแต่เด็กฮ่องเต้พระองค์ก่อนได้ตรัสอย่างชัดเจนว่า ต่อไปไม่ว่าฮ่องเต้คนไหนจะมานั่งตำแหน่ง ฮองเฮาในอนาคตจะต้องเป็นเวินเยว่เท่านั้น

        ดังนั้นพูดกันจากผลประโยชน์แล้ว การที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนรับสั่งเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นเกียรติอันสูงสุดของสกุลเวินแล้วแต่พูดกันในอีกทางหนึ่ง เกียรติยศนี้สำหรับเวินเยว่แล้วก็ไม่ต่างอะไรกับโซ่ตรวนที่มัดมือมัดเท้า

        เมื่อชาติก่อนตอนที่ซูหมิงเยว่อยู่ในวังก็ได้พูดคุยกับฮองเฮาบ่อยพอสมควรแม้จะไม่ถึงกับสนิท แต่ความประทับใจต่ออีกฝ่ายก็ถือว่าดีมาก

        บุตรของฮองเฮาเวินเยว่มีแค่องค์หญิงพระองค์เดียว ดังนั้นปกติแล้วนิสัยจึงถือว่าอ่อนโยนตั้งแต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยเข้าร่วมการต่อสู้แย่งอำนาจ

        ซูหมิงเยว่ได้สติกลับมาก่อน นางจึงเดินไปด้านหน้าสองก้าวแล้วคุกเข่าลง“หม่อมฉันซูหมิงเยว่ถวายบังคมเพคะ ฮองเฮาเหนียงเหนียงฮองเฮาเหนียงเหนียงทรงพระเจริญพันปี”

        เวินเยว่มองนางนิ่งแล้วพูดเสียงอบอุ่น “อย่าพิธีรีตองเลย ลุกขึ้นมาเถิด”

        “ขอบพระทัยเพคะ ฮองเฮาเหนียงเหนียง”

        เมื่อครู่หลันหลินให้ซูหมิงเยว่คุกเข่า นางก็ไม่ยอม แต่ในวินาทีนี้กลับเข้าไปคุกเข่าให้เสียเองไม่ต้องสงสัยเลยว่าการกระทำนี้กำลังตบหน้าหลันหลิน สีหน้าของหลันหลินจึงย่ำแย่มากยิ่งขึ้น

        แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าของวังหลัง นางก็เป็นแค่สนม

        หลันหลินกำหมัดแน่นไม่พอใจ แววตาฉายความเกลียดชังออกมาวูบหนึ่ง ต่อมานางก็ฝืนแย้มยิ้มแล้วเดินลงจากแท่นมาตรงหน้าเวินเยว่ก่อนจะย่อตัวน้อยๆ“หม่อมฉันถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียงเพคะ”

        “อืม” เวินเยว่ตอบรับเสียงเย็น ไม่แม้แต่ชายตาไปมอง

        นางพูดไปแล้วก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างดวงตากวาดมองใบหน้าหลายคนในตำหนัก “นั่งเถิด อย่ายืนกันหมดเลย”

        พอฮองเฮามา คนของหลันหลินก็ไม่กล้าที่จะลงมือกับซูหมิงเยว่อีก

        หลันหลินรู้สึกขายหน้า แต่นางทำได้แค่อดทน “ไม่ทราบว่าที่จู่ๆ ฮองเฮามาตำหนักจิ่นเหอของหม่อมฉันมีเรื่องอะไรหรือเพคะ?”

        เวินเยว่ตอบเสียงเรียบ “ได้ยินมาว่าหลันจาวอี้เชิญคุณหนูซูเข้าวังข้าเองก็ไม่ได้เจอคุณหนูซูมานานมากพอดีจึงอยากจะมาหาสักหน่อย”

        เมื่อเอ่ยประโยคนี้ออกมา สีหน้าของหลันหลินก็ยิ่งแข็งค้าง

        ส่วนซูหมิงเยว่พอได้ยินประโยคนี้ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตามองไปทางเวินเยว่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างพิจารณาสีหน้าของเวินเยว่นิ่งมาก จากสีหน้าบนใบหน้าอย่างเดียวกลับมองอะไรไม่ออก ราวกับว่ามันเป็นไปอย่างที่นางพูดมาเช่นนั้น