ณ ตำหนักหนิงโซว่กง
"ไทเฮาเพคะ องค์หญิงสู่หรงฟางเซียนขอเข้าเฝ้าพระองค์เพคะ"อ้ายมามา นางกำนัลคนสนิทรีบบอกไท่เฮาทันทีที่นางกำนัลด้านนอกมาบอกนาง นางรู้ดีว่าองค์ไทเฮาทรงรักหลานสาวคนนี้มากขนาดไหนเมื่อได้ยินว่า'องค์หญิงมู่หรงฟางเซียนมาที่นี่ไทเฮาคงจะพอพระทัยมากเป็แน่
"เซียนเอ๋อร์มาที่นี่หรือ ดีจริง ให้คนเตรียมสำรับเผื่อด้วยนะ อ้ายเจียจะได้กินข้าวกับนาง" พระนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี พระนางเอ็นดูหลานสาวผู้นี้นัก นอกจากนางจะมีรูปร่างหน้าตางดงามแล้วยังเฉลียวฉลาด รู้จักเอาอกเอาใจนางมาั้แ่เด็กๆแล้ว
"ถวายพระพรเสด็จยายเพคะ วันนี้หลานมา รบกวนท่านยายหรือเปล่าเพคะ"มู่หรงฟางเซียนเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอ่อนหวานในชุดสีส้มอ่อนขับผิวของนางที่ขาวผ่องอยู่แล้วให้สว่างใสมากกว่าเดิม เรือนร่างอรชรที่ก้าวเท้าเข้ามาเชื่องช้าอย่างมีมารยาท แล้วก็หยุดทำความเคารพนางอย่างแช่มช้อยอ่อนหวาน ยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งน่าพอใจนัก
"รบกง รบกวนอะไรกัน ยายอยากให้เ้ามาหายายทุกวันด้วยซ้ำไป หลานรักวันนี้ยายให้คนเตรียมอาหารมาแล้ว มาทานข้าวกับยายสักมื้อแล้วกันนะ กินข้าวคนเดียวยายเหงาจะแย่ ยายดีใจที่เ้ามากินด้วย"
"เพคะ"หญิงสาวยื่นมือไปประคองร่างของไทเฮาถานเหวินโหว ผู้ที่เป็พระมารดาแท้ๆของฮ่องเต้มู่หรงฉิงเฟย ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว เพราะฮองเฮาในอดีตฮ่องเต้ราชการก่อน ได้เสียชีวิตไปั้แ่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ได้ไม่ถึงปี พระนางจึงถูกสถาปนาขึ้นเป็ไทเฮาั้แ่นั้นมา
"มารดาของเ้าสบายดีหรือไม่ นางอยู่ใกล้แค่นี้แต่ไม่มาหามารดาเลยนะ เ้าบอกนางนะว่า ยายคิดถึงนางนักไม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่ ร่างกายของนางเป็แบบนี้ยายยิ่งเป็ห่วงนาง"
ใบหน้าของไทยเฮามีพระพักตร์หมองเศร้าเมื่อคิดถึงบุตรสาวบุญธรรม'มู่หรงเชี่ย'ที่เกิดจากน้องสาวแท้ๆของพระองค์ ที่เสียชีวิตตอนที่นางเกิดมา พระนางในตอนนั้นเป็เพียงสนมเล็กๆพอคลอดฮ่องเต้ออกมาก็ไม่มีสิทธิ์เลี้ยงดู จึงได้ขอพระเมตตาจากฝ่าา ขอรับเอาบุตรสาวของน้องสาวที่เสียชีวิตอยู่มาเป็บุตรบุญธรรมเพื่อทดแทนที่ไม่ได้เลี้ยงดูพระโอรสของตัวเอง ฝ่าาก็ทรงเมตตาให้เลี้ยงดูนางภายในตำหนัก
จนกระทั่งฝ่าาแต่งตั้งพระโอรสของพระนางเป็องค์รัชทายาท เพราะคนที่สมควรเป็องค์รัชทายาทองค์ก่อน มู่หรงหยาง ที่เป็พระโอรสของฮองเฮา เกิดไม่ยอมรับตำเเหน่งฮ่องเต้ ขอทำหน้าที่ชินอ๋องผู้พิทักษ์แคว้นแล้วขอสนับสนุนพี่ชายให้รับตำแหน่งแทน ท่ามกลางความไม่พอใจของหลายคน แต่ชินอ๋องกลับยืนยันคำเดิมไม่ยอมเปลี่ยนแปลง
เมื่อบุตรชายได้เป็องค์รัชทายาท พระนางจึงได้ถูกเลื่อนขั้น มาเป็ถานกุ้ยเฟย จนกระทั่งฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ ก็ยังมีเหตุการณ์มากมายเกิดขึ้น จากคนที่ไม่เห็นด้วย หลังจากทุกอย่างผ่านไปเพียงแค่ปีเดียวเท่านั้นฮองเฮาที่ตอนนั้นเป็ไทเฮาก็ส่งล้มป่วยจนสิ้นพระชนม์ไป พระนางที่เป็มารดาแท้ๆจึงได้เลื่อนตำแหน่งเป็ไทเฮาเฉกเช่นทุกวันนี้
เมื่อองค์หญิงมู่หรงเชี่ยเติบโตก็ตัดสินใจแต่งงานกับแม่ทัพฟู่ิหลัน แต่เพราะ่นั้นมีคลื่นใต้น้ำที่ไม่เห็นด้วยกับการครองบัลลังก์ของฮ่องเต้ จึงถูกลอบสังหารพร้อมกับ ชินอ๋องและพระชายา บิดามารดาของมู่หรงหานเฟิง ตอนนั้นพระธิดาของนางพึ่งจะคลอดบุตรสาว มู่หรงฟางเซียนได้ไม่กี่เดือน ก็ตรอมใจร่างกายเลยไม่แข็งแรงจนถึงทุกวันนี้ ด้วยความเป็ห่วงสุขภาพของนาง พระนางจึงได้รับหลานสาวมาเลี้ยงที่ตำหนักหนิงโซว่กง บางครั้งสลับกันจนกระทั่งมู่หรงฟางเซียนอายุได้10หนาว จึงได้ไม่ให้มาอยู่นางเหมือนตอนเด็กๆ เพราะความเหมาะสม
ฝ่าาเห็นแก่ที่นางทุกข์ใจคิดถึงหลานสาวที่อยู่ด้วยกันมานาน จึงรับเอามู่หรงฟางเซียนเป็ธิดาบุญธรรม แต่งตั้งเป็องค์หญิงผิงอันั้แ่นั้นเป็ต้นมา ทำให้นางสามารถมาหรือค้างคืนกับพระนางวังหลวงได้อย่างสะดวกมากขึ้น
ฝ่ามือขาวผ่องของนางวางบนหลังมือของหญิงชราที่กำลังหมองเศร้า "ท่านแม่สบายดีเพคะ ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว ยังบอกหลานว่า อีกสามวันจะมาเข้าเฝ้าพร้อมกับขนมที่พระองค์ทรงโปรดด้วยนะเพคะ"
ไทเฮาทรงอารมณ์ดีขึ้นทันที เสวยอาหารได้มากกว่าทุกวัน อ้ายมามายิ้มกว้างด้วยความดีใจ องค์หญิงมาทีไรไทเฮามักจะเสวยได้เยอะขึ้นเสมอ
หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียนร้อยทั้งสองคนก็ชักชวนกันมานั่งรับลมอยู่ศาลาข้างตำหนักที่ไทเฮาทรงโปรดปราณ คุยกันได้สักพักพระนางก็สังเกตเห็นว่า หลานสาวมีเื่บางอย่างที่อยากจะคุยกับนาง
"เ้ามีอะไรหรือเปล่าเซียนเอ๋อร์ รีบบอกยายเร็วเข้า อย่าทำท่าอึกอักแบบนี้"
"ท่านยาย~"เมื่อนางเรียกพระนางว่าท่านยายที่ไร นั่นหมายความว่านางกำลังมีปัญหาหรือมีเื่ทุกข์ใจอะไรแน่นอน ยังไม่ทันได้เอ่ยถามน้ำตาของหลานสาวก็ไหลรินออกมาไม่หยุด จนนางเป็กังวล
"พวกเ้าออกไปก่อน อ้ายเจียมีเื่จะคุยกับองค์หญิง"พระนางโบกพระหัตถ์ให้นางกำนัลทั้งหมดออกไป เหลือไว้เพียงอ้ายมามา ที่เป็ห่วงองค์หญิงไม่น้อยกว่าพระนาง เพราะนางเลี้ยงดูองค์หญิงมาั้แ่เด็ก จึงทั้งรักทั้งห่วงนางไม่น้อย
"เอาหล่ะ บอกยายมาได้แล้วว่าเ้าเป็อะไร หากมีใครมาทำร้ายให้เ้าเสียใจ ยายจะจัดการมันผู้นั้นให้ มาทำให้หลานรักของยายมีน้ำตาแบบนี้ได้อย่างไร"
มือเหี่ยวเฉาของหญิงชราปาดน้ำตาออกจากใบหน้างามของหลานสาวอย่างปวดใจ ั้แ่นางเลี้ยงมาไม่เคยมีครั้งไหนที่เห็นหลานสาวของนางร้องไห้หนักขนาดนี้เลยสักครั้ง
"หลานได้ยินข่าวลือว่า พี่หานเฟิงชอบพอสตรีผู้หนึ่งเพคะ คนเขาพูดกันหนาหูว่าพี่หานเฟิงไปหานางทุกวัน ท่านยายท่านต้องช่วยหลานนะเพคะ หลานรักพี่หานเฟิงมานาน ท่านยายก็ทรงทราบ ท่านยายช่วยขอร้องให้เสด็จพ่อออกราชโองการแต่งงานให้หลานกับพี่หานเฟิงได้ไหมเพคะ หลานรอต่อไปไม่ไหวแล้ว หลานกลัวว่าข่าวลือที่เขาพูดกัน มันจะเป็ความจริงเพคะ ฮือ~"
ไทเฮาถานเหวินโหลถึงกับชะงัก เมื่อได้ยินว่าหลานสาว้าให้นางช่วยอะไร หากเป็คนอื่นนางไม่กังวลเลยแม้แต่น้อยที่จะตามใจนาง
แต่ว่า..มู่หรงหานเฟิงผู้นั้น นางไม่ได้สนิทสนมกับเขามากนัก เพราะนางไม่ใช่ย่าแท้ๆของเขา อีกทั้งั้แ่เด็กจนโตเขาเป็คนเก็บตัวไม่ค่อยออกงานเลี้ยงสังสรรค์ที่ไหน เคยทักทายกันตอนที่ได้รับตำแหน่งจวิ้นอ๋องแค่ครั้งนั้นครั้งเดียว แต่พระนางก็รู้ว่ามีสตรีไม่น้อยหลงรักท่านอ๋องผู้งดงามราวกับเทพเซียนผู้นี้ รวมถึงหลานสาวของนางด้วย พระนางก็ช่วยเหลือนางบ้างเล็กน้อย ยอมไปขอร้องฝ่าาให้ช่วยให้ทั้งสองคนได้พบเจอกันบ้าง แต่เท่าที่รู้จวิ้นอ๋องผู้นั้นกลับไม่มีอาการอะไรเลยแม้แต่น้อย
"เ้าวางใจเถอะ เดี๋ยวยายจะช่วยเ้าเอง อย่าร้องไห้อีกเลย ตาบวมหมดแล้ว"
ไทเฮาลูบหลังลูบไหล่ปลอบโยนหลานสาวอย่างอ่อนโยน เซียนเอ๋อร์ของนางทั้งรูปโฉมงดงาม ทั้งอ่อนหวานเรียบร้อย เขาช่างมีตาแต่ไม่มีแววเลย จนตอนนี้นางอายุ17หนาวแล้ว ปีหน้าก็จะ18จะเลยวัยแต่งงานแล้ว คราวนี้นางคงต้องลงมือช่วยอย่างเต็มตัวเพื่อหลานรักของนางจะได้สมหวัง
โดยที่พระนางไม่ได้สังเกตว่าหลานสาวที่ร้องไห้อย่างหนักอยู่กำลังซ่อนแววตาบางอย่าง พร้อมกับกดยิ้มที่มุมปาก เมื่อสิ่งที่นางมาที่นี่ได้ผลอย่างที่นาง้า ส่วนสตรีที่กล้าเข้ามาวุ่นวายกับพี่หานเฟิงของนาง นางไม่มีทางให้มันได้สมหวัง เป็แค่บุตรสาวพ่อค้าผู้ต่ำต้อยกล้ามาแย่งชิงคนรักของนาง ช่างไม่เจียมตัว สมควรตายเป็ร้อยๆครั้งเลยถึงจะสาสม
___________________________________
เช้าวันต่อมาหลังจากที่ลู่ชิงชิงตื่นขึ้นมาตอนเช้า ครุ่นคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ มู่หรงหานเฟิงมาหานางที่นี่จริงๆไม่ใช่ความฝันแน่นอน ยืนยันได้จากของที่เขาเอามาคืนนางเมื่อคืนนี้ นางจะทำอย่างไรดี หากองค์หญิงคนนั้นรู้ว่าเขามาหานางแบบนี้จะไม่ส่งคนมาฆ่านางเหมือนชีวิตก่อนหรือ ขนาดตอนนั้นแค่รู้ว่านางแอบชอบจวิ้นอ๋องเท่านั้น นางยังส่งคนมาฆ่านาง แล้วครั้งนี้เขาถึงกับมาหานางที่เรือน องค์หญิงคงไม่ปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่แน่นอน
"วันนี้เราไม่ไปที่ร้านหรือเ้าคะคุณหนู"เสี่ยวเถาถามขึ้นมาด้วยความแปลกใจ ปกติหลังจากกินอาหารเช้าแล้ว คุณหนูก็เตรียมตัวไปที่ร้านแล้ว แต่สายจนป่านนี้ คุณหนูยังไม่มีทีท่าว่าจะเก้าออกจากเรือน นางก็เลยตัดสินใจถาม
"ไม่ล่ะ วันนี้ข้าปวดหัว อยากพัก" ตอนนี้นางไม่มีอารมณ์จะทำงานแล้ว สมองของนางตอนนี้กำลังคิดทบทวนเื่ราวอยู่ มู่หรงหานเฟิง เขากำลังคิดอะไรอยู่ ถึงได้เข้ามาใกล้ชิดกับนางแบบนี้ ไม่ใช่ว่าเขาเป็คนเก็บตัวไม่ชอบสุงสิงกับใครหรอกหรือ แค่นางช่วยเหลือเขาครั้งเดียวเท่านั้น เขาถึงกับมาหานางเพื่อแสดงความขอบคุณถึงที่นี่เลย คิดแล้วก็นึกโมโหบุรุษผู้นั้น นางไม่น่าช่วยเขาเลย เขากำลังจะทำให้นางต้องเดือดร้อน
มาคิดดูอีกทีนางอาจจะคิดมากไปเอง ในเมื่อเขาพูดว่า เขาแค่เอาของมาคืนนางเท่านั้น ในเมื่อเขาคืนของให้นางแล้ว คงไม่มีความจำเป็ที่จะต้องเจอกันอีก นางก็ไม่ต้องตื่นกลัวเกินไปใช่ไหม?นางก็สามารถใช้ชีวิตปกติเหมือนเดิมได้แล้วสิ ใช่!มันต้องเป็แบบนั้นแน่นอน นางคิดฟุ้งซ่านไปเอง คนอย่างเขาเป็จวิ้นอ๋องคนสำคัญคงไม่มาสนใจ บุตรสาวพ่อค้าอย่างนางหรอก สตรีงดงามมากมายที่ชื่นชอบเขา แทบจะเหยียบกันตาย ชีวิตก่อนนางก็รู้ว่าเขาไม่เคยมองใคร แล้วนางจะกังวลไปทำไม
เื่ข่าวลือหลายวันมานี้ หากท่านพ่อกับพี่ใหญ่กลับมา นางก็จะให้ท่านพ่อหาใครก็ได้มาแต่งงานกับนาง ถึงตอนนั้นองค์หญิงก็คงไม่ใส่ใจคนที่แต่งงานแล้วอย่างนางแน่นอน หลังจากนี้ท่านอ๋องคงไม่มาที่ร้านแล้ว ไม่นานข่าวที่ร่ำลือกันก็คงจะหายไป
"เสี่ยวเถาข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าจะไปร้านลู่หลินให้อ้าวชงเตรียมรถม้าเร็ว เดี๋ยวข้าเก็บของพวกนี้เอง"ท่าทางกระตือรือร้นผิดกับเมื่อสักครู่อย่างลิบลับ เสี่ยวเถามองคุณหนูของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าคุณหนูจะปวดหัวมากจนมีอาการแปลกๆ เห็นที่คุณชายรองกลับมานางต้องเล่าให้เขาฟังเพื่อหาทางรักษาดีกว่า อาการเดี๋ยวซึม เดี๋ยวสดชื่นแบบนี้ของคุณหนูทำให้นางเป็ห่วงมาก
"ไปได้แล้ว มันสายมากแล้วเ้ามองอะไรอยู่หืม"
"เ้าค่ะ ไปเดี๋ยวนี้เลยเ้าค่ะ"
จากนั้นรถม้าของลู่ชิงชิงก็เดินทางไปร้านลู่หลิน อย่างไม่กังวลอีกต่อไป เมื่อได้ทางออกที่้า
184
