ถนนสายสุราอยู่ติดกับย่านโคมเขียว ยามค่ำคืนบรรยากาศคึกคัก ร้านรวงที่เปิดกลางคืนตั้งแผงลอย ต่างคนต่างเรียกลูกค้า
ชายหนุ่มสองคนเดินเคียงกัน ราวหงส์ในหมู่กา สตรีผู้มีดวงตาเปี่ยมแววต่างพากันซุบซิบหน้าแดง บ้างก็หัวเราะคิกคัก ส่วนที่เป็การเป็งานก็นวยนาดเข้ามานำเสนอบริการยามค่ำคืนอันแสนผ่อนคลายให้
เจิ้งเฟยยี่เพียงปฏิเสธอย่างนุ่มนวลสุภาพ ส่วนเซียวอวี้ฉีก็ยิ้มส่ายหน้า ไม่กล่าวสิ่งใด
ดีที่พวกแม่นางไม่เซ้าซี้ เพียงฝากฝังนามและหอที่พวกนางพักไว้ หวังว่าวันใดนึกขึ้นได้ พวกเขาจะได้แวะมาเยี่ยมเยียน
ร้านสุรา ‘จิบเบาๆ เมาหมื่นปี’ เป็ร้านเก่าแก่ชื่อดัง สืบต่อกันมาหลายชั่วรุ่น
สุราที่หมักออกมาหอมหวานกลมกล่อม มีทั้งสูตรการหมักแบบดั้งเดิมและสูตรที่พัฒนาขึ้นใหม่ รวมไปถึงสุราเชิญเซียน สำหรับให้เซียนผู้ละเว้นทางโลกดื่มโดยเฉพาะ
ว่ากันว่าสุราเชิญเซียนไม่ทำให้ตบะที่สั่งสมมาเสียหาย ดังนั้นเซียวอวี้ฉีจึงแนะนำร้านนี้ให้เจิ้งเฟยยี่เป็พิเศษ
“ยี่เกอ ท่านชอบเสี่ยงดวงหรือไม่”
พอเข้ามาในห้องส่วนตัว เซียวอวี้ฉีก็หันมาถาม แววตาประกายซุกซน
“เป็บางเื่”
เจิ้งเฟยยี่ตอบกลางๆ ขณะมองประกายตาระยับคู่นั้น ใจเขาเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย
“เช่นนั้นข้าขอแนะนำสุราด้ายแดงสักไห”
ตัดสินใจแล้ว เซียวอวี้ฉีหันไปสั่งสุรากับเสี่ยวเอ้อร์
เขาสั่งสุราที่ตนโปรดปรานและกับแกล้มเพิ่มอีกสองสามอย่าง โดยไม่ลืมสั่งสุราเชิญเซียนมาให้ผู้บำเพ็ญอย่างเจิ้งเฟยยี่ด้วย
“สุราด้ายแดงนี้เป็อย่างไร”
เมื่อเสี่ยวเอ้อร์ผละไปยกอาหาร เจิ้งเฟยยี่ถือโอกาสเอ่ยถาม
“เป็สุราสำหรับสตรี หอม ฤทธิ์อ่อน ที่น่าสนใจก็คือ เมื่อดื่มหมดไหแล้วจะมีคำทำนายอยู่ด้วย ส่วนใหญ่มักเป็เื่ความรัก เป็ที่นิยมมากในหมู่หนุ่มสาวที่สนใจเื่เช่นนี้”
เห็นว่าเจิ้งเฟยยี่ค่อนข้างสนใจตอนที่เ้าอาสาวทำนายให้เขาเมื่อ่บ่าย เซียวอวี้ฉีจึงคิดว่าเื่นี้น่าจะสนุก ควรนำมาเสนอ
“ฟังดูน่าสนใจทีเดียว”
เมื่อกระจ่างแจ้งแล้ว เจิ้งเฟยยี่ก็รู้สึกสนใจ รอจนสุรามา เซียวอวี้ฉีจึงรินให้เขาลิ้มลอง
ั้แ่อายุสิบห้า เซียวอวี้ฉีก็เริ่มดื่มสุรากับศิษย์พี่ศิษย์น้องที่หอสดับวรรษา เขาเป็คนคอแข็ง ไม่เมาง่าย
ตรงข้ามกับเจิ้งเฟยยี่ที่อยู่มาจนอายุยี่สิบสี่ ก็ไม่เคยแตะแม้แต่ไหสุรา
เพียงสุราฤทธิ์อ่อนอย่างสุราด้ายแดงไม่กี่จอก ใบหน้าทั้งดวงก็แดงเรื่อไปทั้งแถบ ปราณบนร่างเริ่มไหลเวียนสับสน แสงที่ห่อหุ้มกายเดี๋ยวสว่างเดี๋ยวมืด
เซียวอวี้ฉีเห็นว่าไม่ดี จึงยึดไหสุรามาถือไว้
“ยี่เกอ ท่านดื่มนี่เถอะ”
สุราเชิญเซียนถูกส่งมาแทนจอกในมือ เจิ้งเฟยยี่ไม่ขัดขืน เพียงยิ้มเอ่ยเร่งเร้าด้วยเสียงอ้อแอ้
“ข้าอยากรู้ว่าเราได้คำทำนายอะไร อาฉี เรารีบดื่มให้หมดเถอะ”
“ได้ๆ ข้าจะดื่มเอง ท่านรอเดี๋ยว”
เซียวอวี้ฉีรับปากอย่างจนใจ เจิ้งเฟยยี่ที่เมามายราวเด็กเช่นนี้ รับมือยากจริงๆ
เพื่อให้อีกฝ่ายหยุดรบเร้า เซียวอวี้ฉีกระดกสุรารวดเดียวหมด ก่อนจะตะแคงไหไปทางโคมไฟ ส่องดูคำทำนายใต้ก้นไห
“คำทำนายว่าอย่างไร…”
เจิ้งเฟยยี่รอลุ้นอยู่ไม่สุข ยื่นหน้าเข้ามาดูด้วย
แก้มของเขาแนบกับแก้มของอีกคน เอียงหน้าเพียงเล็กน้อยจนริมฝีปากแทบจะแตะกัน
เซียวอวี้ฉีไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาใกล้กะทันหัน จึงสะดุ้งใ บ่ายหน้าหลบออกไปโดยไม่ทันได้คิด
“นี่คือ…”
เจิ้งเฟยยี่ไม่ทันสังเกตสีหน้าตื่นตระหนกของเซียวอวี้ฉี เขายื่นหน้าเข้าไปดูคำทำนายแล้วทำหน้าฉงน
เซียวอวี้ฉีจึงโน้มหน้าไปดูบ้าง
ใต้ก้นไหมีด้ายแดงหลายเส้นพันวนกันยุ่งเหยิง เพียงเห็นก็รู้แล้วว่าเป็คำทำนายรักที่…
วุ่นวาย อลหม่าน
“ทำไมไม่ใช่แค่เ้ากับข้า”
เจิ้งเฟยยี่เหมือนจะเข้าใจความหมาย ทำหน้าย่นคิ้วขมวด หันมาเม้มปากตัดพ้อ คล้ายเด็กน้อยที่ไม่ได้ดั่งใจ
ใครกัน… ใครกล้ามาแย่งคนของเขา…
“คำทำนายนี้จะว่าแม่นก็แม่น จะว่าไม่ก็ไม่ เป็แค่เื่สนุกเพลิดเพลินในวงเหล้า ท่านอย่าใส่ใจเลย”
เซียวอวี้ฉีปลอบคนอารมณ์ขุ่นมัวให้สงบ พร้อมยกไหสุราด้ายแดงหลบไปอีกทาง
“อาฉี เ้าอย่าไปชอบคนอื่นได้หรือไม่…”
เจิ้งเฟยยี่ดึงมือเขาไปกุม ช้อนตามามองด้วยสีหน้าเศร้า ตาละห้อย หากมีหูสุนัขงอกออกมาคงน่าสงสารน่าดู
“ยี่เกอ ข้าว่าท่านเมามากแล้ว ข้าจะหาที่ให้พักผ่อนดีหรือไม่”
เซียวอวี้ฉีไม่กล้าดึงมือกลับมา ด้วยเกรงว่าคนตรงหน้าจะหลั่งน้ำตา
“ข้ายังไหว… อาฉี ข้าขอตราหยกของข้าสักครู่สิ”
เจิ้งเฟยยี่ส่ายหน้า ไม่ยอมไปพัก มือเรียวยาวแบออก เรียกหาตราประทับถุงหอมอักษร ‘ยี่’
เซียวอวี้ฉีไม่กล้าชักช้า ล้วงตรานั้นออกมาจากอกเสื้อ
เจิ้งเฟยยี่หยิบไปถือ แววตาหวานฉ่ำทอดมองเขา
“อาฉี เ้าน่ะ…เป็ของข้า”
“!”
จู่ๆ ตราหยกในมือเจิ้งเฟยยี่ก็ลอยมาแปะตรงหน้า เซียวอวี้ฉีตาเบิกกว้าง บนหน้าผากต้องหยกรู้สึกเย็นวูบ
ครู่ต่อมาเขาจึงเข้าใจว่า…
ตนถูกเจิ้งเฟยยี่ ประทับตรา เข้าให้แล้ว!
“เ้าดูดีจริงๆ”
เจิ้งเฟยยี่พอใจผลงาน ยิ้มพยักหน้ากับตัวเอง ก่อนมองมาด้วยสายตารักใคร่ชื่นชม
กลับกัน เซียวอวี้ฉีกลับอ้าปากค้าง ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี
เขาหันซ้ายหันขวา ก่อนจะไปเจอเครื่องเคลือบใบหนึ่งตรงมุมห้อง จึงรีบวิ่งไปส่องต่างกระจก
เป็อักษร ‘ยี่’ เด่นชัด สีแดงหราอยู่กลางหน้าผากตนเอง!
เซียวอวี้ฉีเอามือถูๆ แต่หมึกนั้นก็ไม่ออก
แม้จะใช้น้ำล้าง ก็ไม่จางลงแม้แต่น้อย
นี่มันหมึกอันใด… มิใช่ว่าจะติดทนตลอดไปหรอกนะ!
เซียวอวี้ฉีเสียวสันหลังวูบ
หากเป็หมึกวิเศษล้างไม่ออก เขาไม่ตายพอดีหรือ!
เซียวอวี้ฉีหน้าตื่น พอหันไปจะถามเ้าของตรา ก็กลับกลายเป็ว่าคนผู้นั้นฟุบหลับไปแล้วเสียอีก!
โอย…
เป็เขาไร้เดียงสาเอง ที่คิดว่าเจิ้งเฟยยี่ซึ่งดูไม่หนาวไม่ร้อนเช่นนั้น จะไม่เมาด้วย!
เนื่องจากเจิ้งเฟยยี่เมาจนล้มพับ เซียวอวี้ฉีจึงไม่มีทางเลือก ต้องเปิดห้องให้เขาพักให้เรียบร้อย ก่อนที่ตนเองจะออกมาสูดอากาศที่ระเบียง ด้วยหน้าผากแดงแปร๊ด
เขาลองมาหมดแล้ว
ทั้งสบู่ น้ำด่าง น้ำเกลือ น้ำส้มสายชู—สารพัดวิธี ล้วนล้างหมึกนี่ไม่ออก พยายามเสียจนิัแทบหลุดเป็แผ่น สุดท้ายจึงต้องปลงตก
ไม่แน่ว่ารอให้เจิ้งเฟยยี่ตื่นก่อน ค่อยถามหาวิธีแก้ไขอาจจะดีกว่า
ระหว่างกำลังทอดถอนใจกับชะตากรรมน่าขบขันนั้นเอง เซียวอวี้ฉีก็เหลือบไปเห็นเงาหนึ่งบนหลังคา
ไม่ไกลนัก คนชุดดำกลุ่มหนึ่งกำลังทำตัวลับๆ ล่อๆ พวกเขาใช้ปราณคล้ายหมอกดำพรางกาย แต่ด้วยสายตาของผู้ฝึกศรอย่างเขา ยังพอจับการเคลื่อนไหวได้
“ผู้ใดกัน”
เซียวอวี้ฉีรับรู้ถึงเจตนาไม่ดีของคนเ่าั้ เขาเอี้ยวตัวกลับเข้าไปในห้อง มองจนมั่นใจว่าเจิ้งเฟยยี่หลับสนิทแล้ว จึงหันกลับมา ะโตามไปยังทิศทางที่กลุ่มคนน่าสงสัยมุ่งหน้าไป
ค่ำคืนนี้เมฆหมอกครึ้มหนา เหมาะแก่การลักลอบทำเื่ไม่ดี
กลุ่มคนชุดดำที่เซียวอวี้ฉีกำลังสะกดรอยตามอยู่ก็เช่นกัน
คนกลุ่มนี้เดี๋ยวขึ้นหลังคา เดี๋ยวเข้าทางหน้าต่าง เยี่ยมเยียนบ้านนั้นบ้านนี้ราวกับโจรลักทรัพย์ ทว่าพวกเขากลับไม่หยิบจับสิ่งใดออกมา ดูเหมือนจะกำลังตามหาใครสักคนมากกว่า
นี่คงไม่ใช่คนของแดนเซียน?
ตอนแรกเซียวอวี้ฉีคาดเดาว่าอาจเป็คนจากแดนเซียนที่กำลังตามล่าผู้ร้ายซึ่งสังหารศิษย์ร่วมสำนัก ทว่าขณะหลบอยู่บนหลังคา เขาบังเอิญเหลือบไปเห็นกลุ่มคนในชุดนักพรตอีกกลุ่มหนึ่งเดินกระจายตามถนนสายต่างๆ เช่นกัน
จึงทำให้แน่ใจว่าคนพวกนี้มิใช่คนของแดนเซียน นอกจากนั้น ทุกครั้งที่พวกเขาเคลื่อนไหวจะมีหมอกดำคอยอำพรางกาย ไม่เป็วิชาของนักเวทแดนมนุษย์ ก็ต้องเป็วิชาของชาวมารเป็แน่
“หรือพวกเขากำลังหาอู๋จื่อหาน”
เซียวอวี้ฉีกุมคางพึมพำกับตนเอง
หากยึดตามข้อมูลที่เจิ้งเฟยยี่บอก ตอนนี้คนที่หายตัวไปและอาจเกี่ยวข้องกับคดีก็มีแต่อู๋จื่อหานผู้นั้น
และหากคนคนนั้นคือคนเดียวกับที่อยู่ในบ้านเขา ทิศทางที่กลุ่มคนเหล่านี้ไล่ตามอยู่ยังห่างจากจวนสกุลเซียวพอสมควร ก็แปลว่าพวกเขายังไม่มีเบาะแสแน่ชัด
พิเคราะห์แล้ว เซียวอวี้ฉีรู้สึกวางใจ กำลังจะกลับไปหาเจิ้งเฟยยี่ยังโรงสุรา ‘จิบเบาๆ เมาหมื่นปี’
ทว่าในจังหวะที่เขาลุกขึ้นนั้นเอง แสงเงินวาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหางตา ทั้งร่างของเซียวอวี้ฉีชาปลาบ ก่อนจะล้มลงทั้งยืน
ตึง!
“!”
ร่างกายข้า…
จู่ๆ ก็ขยับไม่ได้! เซียวอวี้ฉีใ เหลือบไปยังเงาดำร่างหนึ่งที่ไม่รู้ว่าโผล่มาั้แ่เมื่อใด
คนผู้นั้นสวมชุดดำปกปิดใบหน้า มีเพียงดวงตาเ็ามองลงมา
“ท่านเป็ใคร ้าสิ่งใด”
เมื่อค้นพบว่ายังพอพูดได้ เซียวอวี้ฉีรีบเอ่ยขึ้น
ทว่าไร้คำตอบรับกลับมา
ชายคนนั้นโน้มตัวลงมาจี้สกัดจุดเสียง ทำให้เขาพูดต่อไม่ได้ จากนั้นฉุดร่างเขาขึ้นบ่า ก่อนจะะโข้ามหลังคา พาเลือนหายไปในเงามืด…
*******************************
???? “คนหนึ่งเมาหลับ อีกคนถูกฉุดหาย…จิ้งจอกเริ่มห่วงแล้วนะ”
202
