เมื่อต่างคนต่างแยกย้าย คุณหมอตัวสูงก็กำลังเดินกลับมาที่รถหรูดำเงาแต่เอ๊ะ!! ผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ คุ้นๆ เหมือนเพิ่งเจอกันไป
(แอม!)
(แอมหนิ)
(มายืนทำอะไรแถวนี้)
(แต่ช่างเถอะ)
(เค้าคงรอใครอยู่)
คิดๆ แล้วหันกลับมาหากุญแจรถในกระเป๋าต่อไม่ได้ใส่ใจอะไรมาก
“จอม!...”
“จอมใช่มั้ย”
เสียงเรียกทำให้ผมต้องหันไปมอง
“อ้าว… แอม”
“แอม… มาทำอะไรแถวนี้”
เอ่ยถามไปแปลกใจที่เจอผู้หญิงคนเดิมที่เจอเมื่อตอนบ่ายมาอยู่แถวร้านหมูกระทะเพราะในอดีตเธอไม่เคยมาที่แบบนี้
“แอมนัดกับลูกค้าแถวนี้”
“แต่เค้าเลื่อนนัด”
“แล้วแอมก็กลับบ้านไม่ได้”
“เพราะถูกล็อคล้อ”
ชี้ไปที่ BM คันหรูสีแดงฉาดที่ถูกล็อคล้ออย่างที่สาวเ้าว่า
“เอ่อ…”
“งั้นเดี๋ยวผมโทรเรียกเ้าหน้า…”
“จอมม!!…”
“ไปส่งแอมที่คอนโดหน่อยได้มั้ย”
สาวแทรกขึ้นก่อนคุณหมอพูดจบประโยค
“กว่าเ้าหน้าที่จะมา”
“มันคงดึกมาก”
“แอมอยู่คนเดียว”
“แอมกลัวอ่ะ”
“แถวนี้ไม่ค่อยรู้จักด้วย”
“นะจอมนะ”
เธอว่าต่อเสียงสั่นๆ
คุณหมอตัวสูงมีท่าทีลังเลอึกอักกับคำร้องขอของคุณผู้หญิงตรงหน้า
“นะจอมนะ…”
“…”
“หรือจอมรีบไปไหนต่อหรอ”
สาวสวยเริ่มแสดงอาการหวาดกลัว
“งั้นเดี๋ยวแอมเรียกแท็กซี่ก็ได้”
สาวเ้าหยิบมือถือออกมาทำท่าจะกดเรียกแท็กซี่ในแอพลิเคชั่น
“เอ่อ…”
“เดี๋ยวผมไปส่งแอมก็ได้”
คุณหมอเอ่ยขึ้นดูเธอเดือดร้อนจริงๆ จะไม่ช่วยเหลือก็ยังไงอยู่ ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ผุดขึ้นบนใบหน้าหญิงสาว
“ขอบคุณค่ะ”
แล้วเดินอ้อมไปยังฝั่งข้างคนขับทันที
.
.
“หนู...”
“นั่นหมอนี่”
“ยังไม่กลับอีกหรอ”
“แล้วผู้หญิงที่ไหนขึ้นรถไปด้วยน่ะ”
พี่ชายฉันจู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นฉันที่นั่งอยู่เบาะหลังชะโงกหน้ามาตรงกลางทันทีที่ได้ยินว่าผู้หญิงกำลังขึ้นรถ
“ไหน!?”
“ใคร!!?”
“จริงด้วย!!!”
“รถหมอจริงด้วย!!!!”
“แล้วผู้หญิงกำลังขึ้นรถก็จริงด้วย!!!!!”
คนตัวเล็กโพล่งขึ้น
“พี่หมอนัดผู้หญิงต่อ…”
“หลังเรากินหมูกระทะหรอเนี่ย”
เด็กจ็อบผู้ทำหน้าที่คนขับเอ่ยขึ้นทำหน้าตาเ้าเล่ห์ >[]<
คิดในใจ (ถึงตาผมบ้างล่ะ)
“จ็อบขับตามไป!!”
สั่งแล้วตบบ่าเด็กรัวๆ
“ห้ะ!!!” เด็กงง
“ขับตามไปเร็ว!!!”
คนตัวเล็กร้อนรน
“แล้วไม่ไปเอาพาวเวอร์แบงก์ที่ลืมไว้แล้วหรอ”
พี่ถามขึ้นอันที่จริงที่เราได้มาเห็นเหตุการณ์นี้พอดีก็เป็เพราะว่าคนตัวเล็กลืมพาวเวอร์แบงก์ไว้ที่โต๊ะน่ะซิเลยวนรถกลับมาเอาแต่ดันมาเจอภาพขัดใจซะก่อน
“ไม่เอาแล้ว!”
“เดี๋ยวโทรบอกร้านให้เก็บไว้ให้”
“ตามรถหมอไปก่อนเลยเร็วๆ”
ตบบ่าเด็กคนขับให้รีบตามไปก่อนคลาดกัน
“เอาเว้ย! น้องผม”
“มุมนี้ผมเพิ่งเคยเห็นด้วยซิ…”
“น่าขนลุกแฮะ”
พี่ชายพึมพำ
“ตามไปๆ”
“อย่าให้คลาดกันนะ”
คนตัวเล็กเอ่ยสั่งเด็กคนขับเป็ระยะๆซึ่งเ้าเด็กก็ทำตามแต่โดยดีและเงียบไม่เถียงเหมือนที่เคยเป็
เมื่อขับตามมาได้สักพัก…
“เลี้ยวแล้วๆ”
พี่ชายดูท่าจะตื่นเต้น
“อย่านะๆ”
“อย่าลงคู่นะเว้ย!!”
พูดออกมาเมื่อเห็นเบนซ์ดำคันหรูตรงหน้าเลี้ยวเข้ามาในคอนโดแห่งหนึ่ง
“ลงคู่นี่ตายหมู่นะเว้ย!!”
พี่ฉันยังคงพึมพำไม่เลิก
“พี่เคนเงียบๆ”
“หนูจะโทรถามหมอว่าอยู่ไหน”
คนตัวเล็กเอ่ยสั่งพี่ชายราวกับว่าตัวเองเป็พี่ซะงั้น
ตู่ด..
ตู่ดด...
ตู่ดดด....
ตู่ดดดด....
ตู่ดดดดด…...
“จะรับไม่รับ?!”
คนตัวเล็กพึมพำออกมาเมื่อรอสายนานกว่าปกติ
“ชิบxxx!!!”
“ลงคู่ว่ะ!!!!”
พี่ชายฉันยังคงพากย์เหตุการณ์ต่อ
“กลับได้ยัง!”
จู่ๆ เด็กคนขับก็เอ่ยขึ้นมาเมื่อทำหน้าที่เป็ตำรวจไล่จับผู้ร้ายมาได้สักพัก
“ยัง!!”
คุณผู้หญิงเบาะหลังเอ่ยขึ้นทันควัน
“หนูกลับเถอะ”
พี่ชายเป็ห่วงน้องสาวเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงประคองผู้หญิงที่มาส่งเข้าไปในคอนโด
“เดี๋ยวก่อน!!!”
เริ่มเสียงแข็งและห้วนขึ้นเมื่อเห็นภาพบาดใจ
“แล้วทำไมยังไม่รับสายเนี่ยหมอ”
เริ่มหงุดหงิดผิดวิสัย
“จิ๊!!!!!”
“เข้าไปเลย”
“เข้าไปแล้วไม่ต้องออกมา”
เด็กคนขับเอ่ยขึ้น
ขวับบ ทั้งพี่และฉันหันมองพร้อมกัน
“ไอ้จ็อบ!!!”
พี่เคนถึงกับมีสรรพนามเพิ่มมาหน้าชื่อแล้วส่งซิกเด็กคนขับข้างๆว่าอยู่เงียบๆ จะปลอดภัยกว่า
“จิ๊ๆๆๆ”
“ทำไมยังไม่รับนะ”
คนตัวเล็กเบาะหลังพึมพำไม่เลิก
“…”
“…”
“เอ้ยๆๆๆ”
“ออกมาแล้วๆ”
พี่มีน้ำเสียงที่ดูดีใจขึ้นเมื่อเห็นคุณหมอเดินออกมาจากคอนโดและเดินตรงกลับไปที่รถ
ติ้ด…
“ครับ…”
“น้องแคท”
“ถึงบ้านแล้วหรอ”
เสียงปลายสายเอ่ยทักปกติโดยที่เ้าตัวยังไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้เหตุการณ์มันไม่ปกติ
“หมออยู่ไหนคะ”
ถามโพล่งปลายสายไป
“เอ่อ…”
“อยู่…”
“อยู่บนถนนครับ”
“กำลังขับรถกลับบ้านไง”
คุณหมอผู้ไม่รู้อะไรบ้างเลยกำลังตอบคำถามที่คิดว่าน่าจะปลอดภัยที่สุดออกไป
“จริงหรอคะ”
ตอบไปพร้อมเปิดประตูลงจากเก๋งสีเงิน
“หนูจะไปไหน!!”
“พี่แคทไปไหน!!!”
“เชี่ยยย!!!!!!”
“ 0{}0 ”
2 หนุ่มด้านหน้าต้องใที่เห็นคนตัวเล็กเบาะหลังเปิดประตูลงจากรถไปแล้วเดินตรงดิ่งไปยังเบนซ์ดำคันหรูที่กำลังจะออกตัวเลี้ยวออกจากคอนโด
เอี๊ยดด…!!!!!!!!!!
เสียงเบรกดังขึ้นจากคนขับตัวสูงเมื่อจู่ๆ มีคนตัวเล็กที่คุ้นเคยมายื่นดักอยู่หน้ารถ
“น้องแคท!!!”
คุณหมอเอ่ยขึ้นใ
คุณหมอตัวสูงรีบกดวางสายโทรศัพท์และลงมาจากรถเดินมาหาคนที่ยืนดักอยู่ด้านหน้า
“น้องแคทมาได้ยังไงครับ”
คุณหมอเอ่ยถามรู้สึกใที่คนตัวเล็กมาอยู่ตรงนี้ พลันสายตาชำเลืองเห็น 2 หนุ่ม พี่ชายคนตัวเล็กกับเด็กคู่แข่งวิ่งตามคนตัวเล็กลงมาก็พอจะเข้าใจได้เลยส่งซิกให้คุณพี่ชายคนตัวเล็กไปว่าเดี๋ยวผมเคลียร์เอง
และต้องขอบคุณที่พี่ชายคนตัวเล็กเข้าใจในสิ่งที่ผมจะสื่อคุณเค้าเลยลากเด็กคู่แข่งกลับไปด้วย แต่ก็ดูทุลักทุเลเพราะเด็กจ็อบก็ขัดขืนอยู่เบาๆ
“น้องแคทฟังก่อน…”
พูดเสียงนิ่งใจเย็นให้คนตัวเล็กใจเย็นตาม แต่ผมว่าไม่ค่อยได้ผลเท่าไหร่ เพราะเธอยังคงหน้ายู่ คิ้วขมวดจ้องเขม็งมาที่ผมพร้อมจะะเิมาได้ทันทีถ้าผมพูดอะไรขัดหูไม่เข้าท่า
“อธิบายมาค่ะ”
“รอฟังอยู่”
เธอพูดเสียงแข็ง
“พี่มาส่งเพื่อนที่คอนโด”
“แล้วพี่ก็กำลังจะกลับบ้านอยู่นี่ไงครับ”
“แต่หนูมายืนอยู่ตรงนี้ก่อน”
“เซอร์ไพร์มากว้าว…”
หมอพยายามทำตัวตลกแต่คนตัวเล็กดันไม่ขำ
“เพื่อนผู้หญิงนี่!!”
“เห็นประคองกันไปส่งข้างในด้วย”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นในสิ่งที่เห็นไปก่อนหน้านี้
“ใช่ครับ”
พูดขึ้นมาทำเอาคนตัวเล็กขมวดคิ้วหนักมากขึ้น
“ส่งเพื่อนข้างใน”
“ตรงหน้าreceptionครับ”
“แล้วก็ออกมาเลย”
คนตัวสูงเล่าความจริงที่คนตัวเล็กไม่เห็น
ปี๊นๆๆ….!!!!!
“จะยืนคุยกันอีกนานมั้ย!!!!!!!!”
จู่ๆ คนในรถคันข้างหลังก็ชะโงกหน้าออกมาะโหาชายหญิงที่กำลังยืนปรับความเข้าใจกันอยู่
“โอ๊ะ!!!”
“เอ๊อะ!!!!”
คนตัวเล็กเลิกลั่กมัวแต่โมโหจนลืมดูว่าตอนนี้ไปยืนขวางทางจราจรอยู่หันหลังจะเดินกลับไปที่รถเก๋งสีเงิน
“เอ๊า!! รถหายไปไหน”
“เมื่อกี้ยังจอดอยู่เลย”
หมับบคนตัวสูงคว้าข้อมือเล็กแล้วดึงไปขึ้นรถตัวเอง
“ปล่อยนะ!”
“พี่จะพาหนูไปไหน!!”
โวยวายขึ้น เมื่อจู่ๆถูกลากมาแล้วจับยัดลงเบนซ์ดำ คนตัวสูงสาวเท้าไวๆ ขึ้นรถตามไปและออกรถทันที
“ทำไมไม่รับนะ!”
คนตัวเล็กบ่นพึมพำในขณะที่กำลังรอสายพี่ชายแต่พี่ชายดันไม่รับโทรศัพท์
“เดี๋ยวถึงบ้านก่อนนะ…”
“จะบ่นให้หูชาเลยคอยดู!”
คนตัวสูงเผลอขำเบาๆกับความหงุดหงิดของคนตัวเล็ก ผมเพิ่งเคยเห็นมุมนี้ของเธอครับ
“หมอจะไปไหนอ่ะ”
“บ้านหนูต้องตรงไปนะ”
ถามขึ้นเมื่อคุณหมอคนขับขับรถมาในเส้นทางที่ไม่ใช่บ้านของเธอ
“กลับบ้านไงครับ”
ตอบไปชิวๆ
“…”
“ ? ”
คนตัวเล็กพอนึกได้ก็โวยวาย
“ไม่เอา!!”
“ไม่ไป!!!!”
“หนูจะกลับบ้านหนู!”
“หมอไปส่งหนูเลยนะ!!”
“ถ้าไม่อยากไปส่ง”
“ก็ปล่อยลงป้ายรถเมล์”
พูดๆๆ อยู่คนเดียวแล้วคิดว่าผมจะปล่อยเธอลงหรอ ปล่อยก็บ้าแล้ว ผมยังคงขับต่อไปเรื่อยๆ ครับ ไม่สนใจแมวตัวน้อยที่กำลังแผลงฤทธิ์ว่าจะหงุดหงิดอยู่แค่ไหน
จนแล้วจนเล่าขับผ่านป้ายรถเมล์มากี่ป้ายคุณหมอก็ไม่มีท่าทีว่าจะจอดรถตามคำสั่งของคนตัวเล็กแถมหักเข้าเลนขวาเหยียบคันเร่งวิ่งต่อไปเรื่อยๆ
“หมอไม่จอดใช่มั้ย!”
พูดขึ้นเมื่อคนข้างๆดูมีท่าทีไม่สนใจในคำพูดของตัวเอง
“เดี๋ยวโทรให้พี่มารับก็ได้”
พูดจบแล้วลองกดโทรหาพี่ชายอีกครั้ง
“รับซิ!!”
“รับซิ!!”
“ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก…”
“โหหห...”
“นี่ปิดเครื่องใส่หรอ”
“กลับไปตายแน่!!!”
เธอบ่น
“อึหึ”
เสียงคนข้างๆ หัวเราะในลำคอยิ่งทำให้คนตัวเล็กไม่สบอารมณ์
“จิ๊ๆๆ”
คนตัวเล็กใช้ความคิด
“เออ…”
“โทรหาจ็อบก็ได้…”
“ให้จ็อบมารับ”
ซึ่งเป็จังหวะเดียวกันกับเบนซ์ที่กำลังเลี้ยวเข้าจอดที่บ้านหลังหนึ่งคนตัวเล็กรีบเปิดหาโลเคชั่นเตรียมจะส่งให้เด็กตัวสูงที่คิดว่าจะเป็ที่พึ่งที่ดีที่สุดได้ตอนนี้
หมับบ!!! จู่ๆ ก็มีมือยาวมาคว้าโทรศัพท์ของเธอไป
“ถ้าอยากได้คืน”
“ก็ตามเข้าไปเอานะครับ”
พูดจบก็เดินลงรถไป
“หมอ!!!”
“หมอเอามือถือหนูคืนมานะ!!!!”
ะโไล่หลังคนตัวสูงที่เดินดุ่มๆเข้าบ้านไป
“หมอเอามือถือหนูคืนมา!!!!!!”
วิ่งมาดักหน้าคนตัวสูงที่ตอนนี้กำลังจะเดินขึ้นบันไดชั้น2 ของบ้าน พร้อมส่งหน้าตาดุเข้าใส่ แต่คนตัวสูงดันเลิกคิ้วมองหน้าคนตัวเล็กกวนๆ
“หมอ!!”
“หนูโกรธหมออยู่นะ!!!”
คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นในสิ่งที่รู้สึกเมื่อได้ยินแบบนั้นคุณหมอเลยจะจับมือคนตัวเล็กตรงหน้าแต่เ้าตัวกลับชักมือกลับไปแอบไว้ด้านหลัง
“ไม่ต้องมาจับ!!!”
เอ่ยขึ้นเสียงแข็ง
“น้องแคทททท…~”
หมอเอ่ยเสียงอ่อน
“พี่ไม่ได้ตั้งใจโกหกหนูนะครับ”
“แอมเค้าถูกล็อคล้อ”
“เลยขอให้พี่มาส่งที่คอนโด”
“แค่นั้นจริงๆ”
“แล้วทำไมต้องประคองกันเข้าคอนโดด้วย”
“เดินเข้าเองไม่ได้หรอ”
ถามต่อเกี่ยวกับภาพบาดตาบาดใจที่เห็น
“เค้าข้อเท้าพลิกครับ”
“ตอนลงจากรถ”
“ส้นสูงไปติดที่ท่อระบายน้ำพอดีน่ะ”
“พี่ก็เลยพาไปส่งที่reception”
“แล้วมีพนักงานมารับเธอไปส่งที่ห้องต่อ”
คนตัวเล็กดูจะมีท่าทีฟังคนตรงหน้ามากขึ้น
.
.
ย้อนกลับไปที่เหตุการณ์ภายในรถเบนซ์ของหมอก่อนหน้านี้ได้ยินแต่เสียงแอร์ทำงานโดยไร้ซึ่งบทสนทนาใดๆ
“เอ่อ…”
“จอมสบายดีนะ”
เป็บทสนทนาที่หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาก่อน
“ครับ”
“…”
“ยังทำงานที่เดิมหรอ…”
“แอมนึกว่าย้ายไปแล้วซะอีก”
“ครับ”
“…”
“เอ่อ…”
“แล้วเมื่อวันก่อนจอมไปตีแบดหรอ”
“บังเอิญมากเลยที่ได้เจอ”
“อ่อ… ครับ…”
“ไปกับ...”
“เอ่อ… ขอฟังข่าวหน่อยนะ”
พูดปุ๊บกดปุ่มเปิดวิทยุแล้วเร่งเสียงดังขึ้นทันที
“เอ่อ…”
“จอมม…”
“แอมว่ามันดังไปนะ”
สาวสวยเอ่ยขึ้น เมื่อเสียงจากคลื่นวิทยุมันดังก้องอยู่ในโสตประสาท
“...”
ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนข้างๆ
จนกระทั่งเบนซ์ขับมาถึงคอนโดของหญิงสาวคุณหมอตัวสูงจึงได้ลดระดับเสียงของวิทยุลง
“ถึงแล้วครับ”
เอ่ยขึ้นเมื่อรถจอดสนิทข้างฟุตบาทหน้าคอนโด
“ขอบคุณนะ”
หญิงสาวเอ่ยขึ้นแต่ยังมีท่าทีอิดๆ ออดๆ ไม่ยอมลงจากรถ จนชายหนุ่มด้านข้างเอ่ยขึ้นครั้งที่ 2
“แอมเข้าไปข้างในเถอะ”
สาวเ้าเลยเปิดประตูก้าวลงจากรถไป
“ว้ายยยยยยยยยย!!!”
“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยย”
“เจ็บบอ่ะ”
“จอมช่วยแอมด้วย”
“แอม”
“คุณเป็อะไร?!”
หมอใกับเสียงร้องของคุณผู้หญิงจึงรีบลงจากรถไปดูก็พบว่าส้นสูงของเธอมันลงไปคาอยู่ที่ตะแกรงท่อระบายน้ำ
คนจิตใจดีสุภาพบุรุษอย่างหมอมีหรือที่จะไม่ช่วยคนเดือดร้อนคุณผู้ชายจึงช่วยดึงส้นสูงของคุณผู้หญิงออกมาจากตะแกรงยื่นให้เธอใส่หลังจากเธอใส่แล้วก็ตามที่คิด เธอเจ็บข้อเท้า จึงขอให้คุณหมอช่วยพยุงเธอไปส่งหน่อย
“โอ๊ะ!!”
“เจ็บอ่ะจอม”
หญิงสาวพูดไประหว่างเดินกระด้อกกระแด้กเข้ามาในคอนโด
“จะถึงแล้วนะ”
คุณหมอเอ่ยบอก
“จอม… ช้าๆ”
“อีกนิดนึงนะ…”
“จะถึงแล้ว”
“…”
“…”
“อ่ะ…”
“ถึงแล้วครับ…”
“แอมนั่งรอตรงนี้ก่อน”
“เอ่อ… จอม”
“ลิฟต์อยู่โน่...”
แต่ แต่ แต่หญิงสาวต้องผิดหวังนิดหน่อยที่คุณผู้ชายตัวสูงไม่ได้ไปส่งเธอที่ห้องตามที่เธอคาดหวังแต่ดันพาเธอเดินมานั่งแถว reception ด้านหน้าแทน
“น้องช่วยพาคุณผู้หญิงไปส่งที่ห้องด้วยนะ”
“เธอขาเจ็บ”
เอ่ยบอกคนที่ดูแลหน้าเคาท์เตอร์ที่รีบเข้ามาดูผู้พักอาศัยแล้วคุณเค้าก็รีบเดินดุ่มๆออกไปจากคอนโดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงที่สั่นมาได้สักพักขึ้นมาดู
“น้องแคท!!!”
.
.
“แล้วทำไมตอนรับโทรศัพท์”
“ต้องโกหกด้วย”
“บอกว่ากำลังขับรถกลับบ้าน”
คนตัวเล็กพูดติดน้ำเสียงงอนๆ
“พี่ขอโทษนะครับ”
“…”
“หายโกรธพี่นะ…”
“นะครับบบ…”
“เอามือถือหนูคืนมาก่อนค่ะ!”
คนตัวเล็กเอ่ยแล้วแบมือขอของของเธอ
“พี่ไม่คืน!!”
“เพราะเดี๋ยวหนูโทรให้จ็อบมารับกลับบ้าน”
คุณหมอบอกในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากให้เกิดขึ้น
“หมอ!…”
“เดี๋ยวพ่อแม่หนูเป็ห่วง”
คนตัวเล็กเป็กังวล
“พี่บอกคุณเคนแล้วครับว่า…”
“หนูอยู่บ้านพี่”
คุณหมอตัวสูงใส่ใจความรู้สึกของคนตัวเล็กว่าตัวเธอต้องกังวลที่เธอไม่ได้กลับบ้านคืนนี้เดี๋ยวพ่อแม่จะเป็ห่วงจึงแชทหาคุณพี่ชายของคนตัวเล็กเรียบร้อยระหว่างที่เดินเข้าบ้านมาก่อนคนตัวเล็กนั่นแหละ
“นี่พี่เคนคุยแชทกับหมอ”
“แต่ไม่รับโทรศัพท์หนูเนี่ยนะ!”
“กลับไปตายแน่!!!”
คนตัวเล็กหัวเสีย
“4ทุ่มแล้วน้องแคท”
“ไปนอนกัน…”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ไปส่งที่บ้าน”
คุณหมอเอ่ย
“ห้ะ!!!”
คนตัวเล็กในิดหน่อยก็เพราะว่าเธอไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนไงอยู่กับผู้ชาย 2 ต่อ 2 ตอนกลางคืนที่บ้านของผู้ชายด้วยถึงผู้ชายคนนี้จะเป็แฟนตัวเองก็เถอะ
คนตัวสูงสังเกตท่าทางของคนตัวเล็กที่จะดูกลัวๆจึงพูดให้เธอสบายใจขึ้นมา
“ไปอาบน้ำนอน”
“เดี๋ยวก็เช้าแล้ว”
“พรุ่งนี้พี่ไปส่งที่บ้าน”
“แล้วเอาโทรศัพท์คืนให้ด้วย”
“คืนนี้หนูนอนห้องพี่ได้เลยครับ”
“เดี๋ยวพี่ลงมานอนโซฟาตรงนั้น”
พูดแล้วชี้ไปที่โซฟาตรงโถงนั่งเล่น
“คืนโทรศัพท์ให้หนูเลยค่ะ”
เอ่ยขึ้นอีกครั้งจะเอาของของตัวเองให้ได้
หมับบมือแกร่งคว้าข้อมือเล็กพาขึ้นไปยังชั้น 2 ห้องนอนของตัวเองทำหูทวนลมกับประโยคก่อนหน้า
“หมอปล่อยหนู!!”
คนตัวเล็กก็ยื้อยุ้ดขัดขืนคนตัวสูงมาตลอดทางแต่แรงแมวจะสู้แรงเสือยังไงไหว
“อ่ะ…”
“ตัวใหม่เลยนะเนี่ย…”
“พี่ยังไม่ได้ใส่”
พูดไปด้วยหยิบเสื้อและกางเกงที่คนตัวเล็กพอจะใส่ได้ออกมาจากตู้เสื้อผ้ายื่นให้พร้อมผ้าขนหนู
“ตามสบายนะครับ”
พูดจบก็คว้าผ้าขนหนูอีกผืนหนึ่งเดินออกไป
“พี่...!!!!!”
“เดี๋ยว!!!!!!!!!”
“โทรศั...!!!!!!!!!!!”
พูดยังไม่ทันจบประโยคคุณหมอตัวสูงก็เดินหนีออกไปก่อน
“พี่จอมอ่ะ...!!!”
คนตัวเล็กพ่นความหงุดหงิดออกมาแต่โอ๊ะ...
.
.
Part แคท
นี่ห้องหมอหรอเนี่ยเรียบๆ แต่ดูดีเหมาะกับตัวเค้าเลย…
โอ๊ะ! ที่โต๊ะหัวเตียงมีรูปเรา รูปเราจริงด้วย ตอนที่ไปเจอพลุแถวหอศิลป์ตอนที่หมอขอเราเป็แฟน เขินจัง ><เราถ่ายเซลฟี่กันน่ะหลังจากนั้น ซึ่งรูปนี้ก็เป็รูปหน้าจอมือถือของฉันเองค่ะ
(รีบไปอาบน้ำดีกว่า)
หลังจากที่คนตัวเล็กถือวิสาสะสำรวจห้องหมอพอหอมปากหอมคอก็ตัดสินใจไปอาบน้ำก่อนที่จะดึกไปมากกว่านี้
ไม่นานคนตัวเล็กก็ออกมาพร้อมกับชุดของคุณแฟนตัวสูงหลวมไปหน่อย แต่ก็ใส่ได้อยู่
ก๊อกๆๆ...
เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจของคนตัวเล็กที่ยืนเช็ดผมอยู่หน้ากระจกให้เดินไปเปิดประตู
ทันทีที่ประตูเปิด2 สายตาก็สบเข้าหากัน...
(น่ารักจัง)
(ลุคนี้)
(คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดนอนของผม)
(แถมผมเปียกหน่อยๆ)
คุณหมอตัวสูงคิด
“หมอ…”
“หมอเอาอะไรมั้ยคะ?”
คนตัวเล็กถามขึ้นเมื่อเห็นหมอยืนนิ่งจ้องมาที่ตนแต่ไม่ยอมพูดอะไร
“อ่อ…”
“อ่ะ…”
“ -///- ”
“คือ…”
“คือว่าพี่จะมาถามว่า”
“จะเอาอะไรเพิ่มมั้ยน่ะครับ”
ถามติดตะกุกตะกักนิดหน่อยทำไมผมเสียอาการเองล่ะ
“ไม่เอาค่ะ”
“ชุดหมอใส่สบายมากเลย”
“ถึงจะหลวมไปหน่อย”
คนตัวเล็กพูดขึ้นพลางชูไม้ชูมือที่นิ้วเล็กโผล่พ้นแขนเสื้อมานิดเดียวกับปลายกางเกงที่ยาวไปกองอยู่ที่เท้านิดหน่อยแล้วส่งยิ้มให้คุณแฟนตรงหน้า
“แล้วทำไมหมอหน้าแดงๆอ่ะคะ”
“ร้อนหรอ”
“ข้างล่างไม่มีแอร์หรอ”
พูดขึ้นพลางจะเข้าไปจับใบหน้าของคุณแฟนที่ดูจะแดงขึ้นมาณ ตอนนี้
“เอ่อะๆ...”
“เปล่าๆ… ครับ”
“พี่โอเคดี”
คุณหมอรีบถอยหนีไม่ได้เราจะอยู่ใกล้กว่านี้ไม่ได้ มันอันตรายเกินไป
“เอ่อ...”
“น้องแคท…”
“นอนนะครับ”
“ถ้าอยากได้อะไรก็แชทไปบอกพี่ก็ได้”
“ฝัน...”
“ฝันดีนะครับ”
“ -///-”
พูดจบก็กลับหลังหันเดินออกจากห้องไปคนตัวเล็กก็ยืนงงๆ อะไรของเค้า
.
.
00.35 น.
คนตัวเล็กยังคงพลิกไปพลิกมานอนไม่หลับคงเพราะแปลกที่ ลุกขึ้นนั่งบนเตียงหลังใหญ่พลางนึกว่าป่านนี้คนตัวสูงจะหลับไปหรือยังนะ
2เท้าเล็กก้าวลงบันได ก็พบว่าชั้นล่างปิดไฟมืดมีเพียงแสงสลัวๆ จากโคมไฟตรงโถงเปิดอยู่เพียง1 ดวง แต่ก็ทำให้สามารถมองเห็นคนตัวสูงนอนเหยียดยาวอยู่บนโซฟาได้
“…”
“นอนไม่ห่มผ้าหรอ?”
พึมพำขึ้นเมื่อเห็นคนตัวสูงนอนกอดอกหายใจสม่ำเสมออยู่คนตัวเล็กหันหลังกลับหวังจะขึ้นไปหาผ้ามาห่มให้คนตัวสูง
หมับบ จู่ๆ มือหนาก็คว้าข้อมือเล็กไว้
“อุ่ยย!!”
“ใหมด!!!”
“ยังไม่หลับหรอคะ?”
คนตัวเล็กถาม คนตัวสูงดึงข้อมือคนตัวเล็กเบาๆให้ลงมานั่งข้างๆ แล้วตัวเองก็ลุกขึ้นนั่งเช่นเดียวกัน คนตัวเล็กงงๆ แต่ก็ส่งยิ้มอ่อนๆให้คุณหมอตรงหน้า
“หายโกรธพี่หรือยังครับ”
เอ่ยถามออกไปมือเกลี่ยผมนุ่มขึ้นทัดข้างใบหูเล็กของหญิงสาว
“หมอยังไม่คืนโทรศัพท์หนูเลยนะ”
เ้าตัวเอ่ยน้ำเสียงแหย่ๆ
“อึหึ”
คนตัวสูงหัวเราะในลำคอเบาๆ
“จริงๆพี่ก็ดีใจนะที่หนูโกรธ”
คนตัวสูงพูดขึ้น
“คะ?”
คนตัวเล็กงง
“เพราะหนูหึงพี่ไม่ใช่หรอ”
“หนูเลยโกรธน่ะ”
“หืมมมม”
แหย่คนตรงหน้าและยื่นหน้ามาใกล้ๆ
“มั่ว!!”
“มีที่ไหน!!”
“หึงอะไรกัน!!”
“ไม่หึ๊งงงง!!”
“หนูโกรธที่หมอโกหกตะหาก”
ว่าไปนั่นไม่อยากให้คุณเค้ารู้
“อึหึ”
หัวเราะให้กับความไม่ยอมรับความจริงนี้
“ไปนอนแล่ว!”
เอ่ยขึ้นหลังถูกจับความรู้สึกได้
“เดี๋ยวครับ…”
กระตุกข้อมือคนตัวเล็กไว้ก่อนแล้วยื่นของที่คนตัวเล็ก้ามาตรงหน้า
“พี่คืนครับ”
พูดขึ้นยิ้มๆ
“ ^^ ”
เมื่อเห็นของที่้าคนตัวเล็กยกยิ้มกว้างจะรีบคว้าทันที
พรึบบ
คนตัวสูงชักกลับแล้วมองหน้าคนตัวเล็กเหมือนว่าจะมีข้อต่อรองอีกคนตัวเล็กเอียงคอสงสัยไหนว่าคืนไง ทำไมชักกลับ?!
“อะไรอีกคะ?”
“หายโกรธพี่หรือยังครับ?”
ถามย้ำคำถามเดิมอีกครั้ง
“หายแล้วค่ะ”
“เอามาๆ”
พูดแล้วเอามือไขว่คว้ามือถือจากคนตัวสูงที่ตอนนี้คุณเค้าก็ลีลาไม่ยอมให้คืนมาสักทีโดยลืมตัวว่าตัวเองเอาตัวและใบหน้าเข้าไปใกล้คุณผู้ชายเค้ามากขึ้นขนาดไหน
“โอ๊ะ!!”
เมื่อนึกขึ้นได้ใบหน้าของคนทั้งคู่ก็อยู่ใกล้กันแค่คืบ สายตาคมกลมโตค่อยๆ มองใบหน้าหญิงสาวอย่างพิจารณาหน้าผากมนลงมาที่คิ้วบางไล่ลงมาที่ตายิ้มต่อที่จมูกและริมฝีปากอิ่มจนสาวเ้าเสียอาการหลุบตาลง
มือหนาเชยคางคนตัวเล็กให้เงยหน้าขึ้นมามองตนก่อนจะยืดตัวขึ้นสูงเล็กน้อย โน้มใบหน้าเข้าหาคนตัวเล็กแล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนเบาๆ
จุ๊บบ
“ฝันดีนะครับ”
“ ^^ ”
เอ่ยประโยคขึ้นแล้วคว้ามือคนตัวเล็กมาวางโทรศัพท์ที่เธอเป็เ้าของคืนให้แต่โดยดี
คนตัวเล็กที่ถูกคุณเค้าจู่โจมแบบละมุนตุ้นก็ทำตัวไม่ถูกลุกขึ้นรนๆ แล้วเดินไวๆ ขึ้นชั้น 2 ไป พร้อมกับหน้าแดงๆ
“ -///-”
“…”
“อึหึ”
คนตัวสูงเมื่อเห็นคนตัวเล็กเดินขึ้นชั้นบนไปแล้วก็เอนตัวลงนอนที่โซฟาตัวเดิม หลับตาแล้วยกยิ้มขึ้นอย่างรู้สึกอบอุ่นในหัวใจผมคงจะชอบ ชอบเธอมากจริงๆ ^^
พรึ่บบ!!!
จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีผ้าอะไรมาคลุมที่ตัวเมื่อผมลืมตาขึ้น…
จุ๊บบ
“ฝันดีนะคะ”
เป็คนตัวเล็กที่เอาผ้าห่มมาห่มให้ผมแถมเธอยังทำแบบเดียวกันแบบที่ผมทำกับเธอเมื่อกี้ จุ๊บลงมาที่หน้าผากแล้วบอกฝันดีผมเธอทำให้ผมปั่นป่วนทั้งร่างกายและจิตใจ เสร็จแล้วก็วิ่งหนีขึ้นชั้น 2 ไปซะงั้นน
โอ้ยย!!! คืนนี้ผมจะนอนหลับลงได้ยังไง คนตัวเล็กนี่ร้ายชะมัด
“ o///o ”
“ -.,- ”
215K
