ตอนที่ 18 เสวี่ยเหวินถง
กองไฟที่ลุกโชนบัดนี้มอดดับ ทำให้ความมืดเข้ามาปกคลุมทั่วทั้งบริเวณนางเซียนสวีชิงตื่นตัว แต่นางเซียนผู้สูงศักดิ์กลับนั่งหลับตานิ่งไม่ไหวติง
ทันใดนั้น เกิดคมกระบี่น้ำแข็ง 64 เล่มพุ่งเข้าใส่นางเซียนผู้สูงศักดิ์ทุกทิศทางนางไม่ได้สนใจเหลือบมองคมกระบี่เลยแม้แต่น้อย พอคมกระบี่เข้ามาใกล้ร่างงามที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงคมกระบี่ทั้งหมดก็สลายกลายเป็ละอองน้ำแข็ง เหมือนเป็แค่ภาพมายา
ทันใดนั้นมียันต์สีฟ้าลอยมาก่อนมันจะะเิออกทำให้น้ำแข็งจากแม่น้ำกระจายตัวเป็เศษนับแข็งนับล้านล้านชิ้นพุ่งเข้าหานางเซียนทั้งสองจนมืดฟ้ามัวดินก่อนจะหมุนวนดุจดั่งพายุน้ำแข็ง
ในขณะที่นางเซียนทั้งสองกำลังเสียเวลาอยู่กับพายุน้ำแข็งร่างบางของซูรั่วซานปรากฏขึ้นข้างๆหวู่เฉิน ก่อนนางจะพาตัวเด็กชายออกมาด้วยความเร็วจนไม่สามารถมองเห็นรอบข้างได้ชัด
.....................
ห่างออกไปจากริมน้ำที่สองนางเซียนอยู่ สิบกว่าลี้ซูรั่วซานพาเจียงหวู่เฉินมาที่เนินเขาแห่งหนึ่งที่นั้นมีเสี่ยวไป๋นั่งคอยอยู่กับเ้าม้าเฮยที่พึ่งกลับมาเองได้ไม่กี่วัน
“ท่านแม่! หวู่เฉินเกอเกอ ท่านกลับมาแล้ว?”เด็กหญิงร้องออกมาก่อนจะวิ่งไปกอดพี่ชายด้วยความคิดถึง หลังจากพี่ชายของนางหายไป นางถึงรู้ว่านางไม่อาจขาดเขาได้แล้ว
“เด็กโง่จะร้องไปใย พี่กลับมาแล้ว”เจียงหวู่เฉินลูบหัวปลอบนางด้วยความเอ็นดู ทันใดนั้นซูรั่วซานก็ล้วงจดหมายขึ้นมาฉบับนึงนางส่งให้หวู่เฉิน
“เสี่ยวเฉินเ้าพาเสี่ยวไป๋ไปที่เมืองชุนหนิว แล้วนั่งเรือต่อไปสำนักไผ่เขียวนำจดหมายนี่ไปยื่นให้พ่อข้า”ซูรั่วซานมองเจียงหวู่เฉินั์ตาแฝงไว้ด้วยการตัดสินใจ
“หมายความว่าเยี่ยงไร? ท่านแม่ จะไม่ไปกับเสี่ยวไป๋?”
“เสี่ยวไป๋เป็เด็กดีเชื่อฟังพี่หวู่เฉิน รู้มั้ย?”
“ไม่เอาเสี่ยวไป๋จะอยู่กับท่านแม่ แง เสี่ยวไป๋จะอยู่กับท่านแม่ แงแง” ซูรั่วซานมีสีหน้าเ็ปก่อนจะพูดโกหกลูกสาวว่า
“แม่ไปเดี่ยวเดียวเดี๋ยวก็กลับ เ้าไปรอแม่ที่สำนัก ที่นั้นมีท่านตาของเ้าอยู่...ระหว่างนี้ก็ต้องเชื่อฟังพี่หวู่เฉิน เข้าใจหรือไม่?”
“...เสี่ยวไป๋จะเป็เด็กดี เสี่ยวไป๋จะเชื่อฟังหวู่เฉินเกอเกอ ท่านแม่ต้องกลับมา สัญญานะ?” เสี่ยวไป๋มองมารดาด้วยดวงตาอาลัยซูรั่วซานเหมือนโดนคมมีดกรีดไปทั่วทั้งหัวใจนางยิ้มอย่างอ่อนโยน
“แม่สัญญา...เสี่ยวเฉินเ้าต้องดูแลเสี่ยวไปให้ดีสัญญากับน้า...ได้หรือไม่?”
เจียงหวู่เฉินจ้องไปที่ดวงตาท่านน้าสาวมันรู้สึกว่าในแววตาของท่าน้า เหมือนดุจกำลังสั่งเสีย? มันอึดอัดขัดข้องใจ
“ท่านน้าซู...พวกเราไปด้วยกันเถอะมันย่อมมีหน...”
“เสี่ยวเฉินรับปากน้าได้หรือไม่”ซูรั่วซานตัดบท จ้องลึกเข้าไปในดวงตาเด็กชาย...
“ครับข้าสัญญา ว่าจะดูแลเสี่ยวไป๋ให้ดี”ได้ยินดังนั้นซูรั่วซานก็ยิ้มออกมา “เด็กดีน้าเชื่อเ้า”
“พวกเ้ารีบไปเถอะ”
“ท่านแม่ท่านแม่” เสี่ยวไป๋อาลัยอาวรณ์จนหวู่เฉินต้องออกแรงดึงเสี่ยวไป๋ขึ้นเ้าเฮย“เสี่ยวไป๋เราไปกันเถอะ...เดี๋ยวท่านน้าซูก็ตามมา” เด็กชายพาน้องสาวขึ้นม้าจ้องมองตาท่านน้าเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะควบม้าจากไป
“ท่านแม่! ท่านแม่!เสี่ยวไป๋จะเป็เด็กดี เสี่ยวไป๋จะรอท่าน!” ซูรั่วซานเ็ปแทบขาดใจทำได้แต่มองบุตรีสุดที่รักของตัวเองห่างไกลออกไปจนลับตา
.....................
ไม่นานหลังจากเด็กทั้งสองจากไปที่เนินเข้าแห่งนั้นมีแสงสีฟ้าสว่างวาบก่อนร่างนางเซียนทั้งสองจะมาปรากฏ โดยมีซูรั่วซานยืนรออยู่ทั่วร่างซูรั่วซานปะทุไปด้วยไอเหมันในสภาพเตรียมพร้อมต่อสู้สุดขีด
นางเซียนที่สูงศักดิ์ปรายตามองนางเล็กน้อยไม่ได้สนใจท่าทีพร้อมสู้เต็มที่ของซูรั่วซานพรางเอ่ยเสียงเบาเย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง
“ซานเอ๋อ...ข้านึกว่าเ้าจะหนีต่อไปเสียอีก”
“ก่อนหน้านี่ที่ริมแม่น้ำศิษย์พี่ได้แฝงััปรานไว้ที่ตัวข้าแล้ว ข้าจะยังไปที่ไหนได้กัน?”
“เช่นนั้นก็ดีกลับไปสำนักกับข้า ซานเอ๋อ...เ้ารู้มั้ย เ้าทำให้อาจารย์ของเราผิดหวังมากแค่ไหน”ซูรั่วซานได้ยินคำว่าอาจารย์ก็รู้สึกผิดขึ้นวูบนึง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
“บุญคุณที่ท่านอาจารย์สั่งสอนเลี้ยงดูซานเอ๋อมาตลอดหลายสิบปี ไม่อาจทดแทนได้ในชาตินี้ หวังว่าซานเอ๋อจะได้ทดแทนในชาติหน้า”ใบหน้าดุจน้ำแข็งของนางเซียนสูงศักดิ์ไม่ปรากฏคลื่นอารมอันใด
“เ้าเก็บคำพูดไว้ ต่อหน้าอาจารย์เถอะแล้วเด็กพวกนั้น?”
“พวกเด็กๆล้วนไม่เกี่ยวข้องศิษย์พี่โปรดเห็นแก่หน้าซานเอ๋อ ละเว้นพวกมันซักครั้งเถอะ”
“ละเว้น?แต่บุตรีเ้าเป็ข้อย้ำเตือนถึงความอัปยศเสื่อมเสียของ หุบเขาสระเหมันเราถ้าปล่อยนางไปแล้ว ใครใครก็รู้เื่ไปทั่วเล่า?ท่านอาจารย์และสำนักเรายังมีหน้าอยู่ในยุทธภพได้อีกงั้นเหรอ?”
“พวกเด็กๆไม่รู้ว่าข้ามาจากหุบเขาสระเหมัน ไม่มีทางบอกต่อผู้อื่นได้”
“นั้นไม่ใช่เื่ที่เ้าจะเป็คนตัดสินใจสวีชิงไปพาตัวเด็กพวกนั้นมา”
“ค่ะ ท่านอาจารย์”นางเซียนสวีชิงคำนับก่อนที่จะเคลื่อนร่างออกไปในทิศทางที่เด็กทั้งสองมุ่งหน้า
ทันใดนั้นเกิดแสงประกายเหมันะเิขึ้นพุ่งเข้าหา นางเซียนสวีชิงนางเบิกตากว้างอยู่ห่างกับความตายเพียงแค่เอื้อม
ตึงงงเกิดลมปราณไร้สภาพมาขวางกั้นการโจมตีของซูรั่วซานไว้
“ซานเอ๋อ...เ้ากล้าโจมตีศิษย์หุบเขาสระเหมันเรา? ดูเหมือนเ้าจะถลำลึกจนกู่ไม่กลับ”
ซูรั่วซานดวงตาเปล่งแสงสีฟ้าไอพลังพุ่งขึ้นถึงขีดสุดยังฝืนเหนือกว่าตอนสังหารเ้าเมืองจิ้นหยงไปหลายส่วน
“เ้า คิดจะต่อกรกับข้า?” นางเซียนสูงศักดิ์กล่าวโดยไร้คลื่นอารมย์ใด
“...ซานเอ๋อ หนอซานเอ๋อ เ้าเป็แค่ปรมาจารย์ขั้นกลางต่อให้เ้าในสภาพสมบูรณ์พร้อมไร้อาการาเ็ ยังไม่อาจแตะต้องชายเสื้อข้าได้ด้วยซ้ำนับอะไรกับตอนนี้?”
นางเซียนผู้สูงศักดิ์นางนี้มีชื่อว่าเสวี่ยเหวินถง เป็ศิษย์อันดับหนึ่งของเ้าสำนักคนปัจจุบัน รวมถึงเป็ว่าที่เ้านักคนต่อไปทั้งหน้าตาและพร์นางหามีใครเทียบเคียงได้อายุไม่ถึงร้อยปีก็อยู่ถึงขอบเขตปรมาจารย์ขั้นสูงสุดห่างกับขอบเขตเซียนยุทธ์อันเป็จุดสูงสุดของยุทธภพนี้แค่เพียงก้าวเดียว
“...สงสัยศิษย์พี่อย่างข้า คงต้องสั่งสอนศิษย์น้องไม่รักดีอย่างเ้าแทนอาจารย์หน่อยแล้ว”เสวี่ยเหวินถงพูดเสียงเบา เหมือนไม่ยินดียินร้ายแต่ดวงตาคู่งามของนางพรางเรืองแสงประกายเหมันต์เรือนราง
1K
![[มีอีบุ๊กใน MEB] สะกดหัวใจจอมมาเฟีย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1741514873_57802539.webp)
