“ดะ…ดาวว พี่จะเสร็จอีกแล้ววว อ๊าคคคค อูยยยย ซีดสสสส“ ด้วยความตื่นเต้นของการร่วมรักครั้งแรก ทำให้ชายหนุ่มหลั่งน้ำกามออกมาเป็ครั้งที่สองภายในเวลาห่างกันไม่ถึงชั่วโมง
“พี่ขอโทษนะจ๊ะ พี่ตื่นเต้นไปหน่อย ไว้พี่พักอีกสักหน่อยแล้วค่อยทำกันใหม่ รับรองรอบนี้ดาวต้องถึงใจแน่นอน“ เอกปลอบดาวที่ทิ้งตัวลงนอนอยู่บนตัวเอก
“ดาวก็เสร็จแล้ว เสร็จพอดีเลย พี่เอกไม่ต้องกังวลนะคะ“ แม้ดาวจะรู้สึกเซ็งที่ยังไม่ถึงฝั่งฝัน แต่ก็เงยหน้าออกมายิ้มสดใสสบตากับเอก
“เด็กโง่ อย่ามาโกหกพี่เลย พี่รู้ว่าดาวยังไม่เสร็จ เพิ่งเสียบเข้าไปยังไม่ทันถึงสองนาทีเลย“ เอกลูบหัวดาวด้วยความเอ็นดู แล้วยิ้มให้อย่างรู้ทันการโกหกของดาว
“พี่เอกไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิง แล้วรู้ได้ยังไงว่าดาวเสร็จหรือไม่เสร็จ“
“ที่บ้านต้นมีสื่อลามกทั้งซีดี หนังสือโป๊ วิดีโอก็มี พวกพี่เรียนรู้ทฤษฎีมาแตกฉานหมดแล้ว เหลือแค่ปฏิบัตินี่แหละที่ยังไม่เคยลอง“ เอกตอบด้วยความซื่อ ทำให้ดาวอมยิ้มออกมา ก่อนหอมเข้าที่แก้มของเอกด้วยความรัก
“ดาวรักพี่เอกนะคะ กลับกันเถอะ เราออกมานานแล้ว เดี๋ยวพ่อกับแม่ถามหา“ ดาวลุกขึ้นแต่งตัว เอกมองรูปร่างของดาวที่กำลังเป็สาวเต็มวัย สะโพก อก เอว ล้วนสมส่วน ใบหน้าเรียวงาม ตากลมมนยิ่งมองยิ่งน่ารัก หากเป็ชายหนุ่มทั่วไปมาเห็นคงตกหลุมรักดาวได้ง่ายๆ แต่สำหรับเอกที่เห็นดาวมาั้แ่เด็ก เขาไม่ได้สังเกตเห็นความงามของดาวมาก่อนเลย จวบจนเขาตื่นขึ้นมาในวันนั้น ที่ดาวนอนกอดเขาอยู่ทั้งคืน ที่นิ้วนางข้างซ้ายของทั้งสองมีแหวนหมั้น จากวันนั้นดาวก็คอยเป็กำลังใจให้เขาตั้งใจอ่านหนังสือ เพื่อให้ได้เรียนทันเพื่อนที่นำหน้าเขาไปหนึ่งเทอมเต็มๆ ไหนจะวันพรุ่งนี้ที่ต้องไปเริ่มงานเป็เซลล์ขายบ้านกับพี่พลอยอีก ตอนแรกเอกคิดว่าจะไม่ไปทำงาน เพราะกลัวว่าจะทำไม่ได้เหมือนที่พี่พลอยคาดหวัง แต่ดาวก็คอยช่วยพูดจนเขาเริ่มมีแรงฮึดอยากเรียนรู้และพยายามทำดูสักครั้ง และยังดีที่มี “วัฒน์“ ไปทำงานเป็เพื่อนด้วย ช่วยลดความประหม่าให้เขาได้พอสมควร
“เอกกลับมาแล้วเหรอ พ่อมีเื่มาเซอร์ไพรส์“ พ่อของเอกะโบอกหลังจากที่เห็นเอกและดาวขับรถมอเตอร์ไซค์มาจอดที่ข้างบ้าน
“นี่เลย พ่อซื้อมาไว้ให้เอกขับไปทำงาน“ พ่อชี้ไปที่รถกระบะสีขาวป้ายแดงคันใหญ่ยี่ห้อโตโยต้าที่กำลังเป็ที่นิยมอยู่ในขณะนี้
“โห พ่อ ซื้อป้ายแดงเลยเหรอ คันนี้แพงนะครับเนี่ย จะผ่อนไหวเหรอ“ เอกเห็นถึงกับแปลกใจว่าทำไมพ่อถึงได้กล้าซื้อมา เพราะรถป้ายแดงแบบนี้ราคาค่อนข้างสูง หากจำเป็ต้องใช้จริงๆเอกคิดว่าควรจะใช้รถมือสองก่อนน่าจะดีกว่า
"พ่อเลือกแบบผ่อนยาวๆหกปี ตกเดือนละไม่กี่พัน เอกผ่อนได้สบายๆอยู่แล้ว"
"ผะ..ผมเหรอครับ"
"ใช่แล้ว พ่อตั้งใจซื้อมาให้เอกขับไปทำงาน ขับมอเตอร์ไซค์ไปไกลๆมันอันตราย" พ่อยกเหตุผลเื่ความปลอดภัยมาอ้าง ส่วนเอกกลับหน้าซีดเผือดเมื่อรู้ว่าตนเองต้องเป็คนรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในส่วนนี้
"สู้ๆนะคะพี่เอก" ดาวเกาะแขนเอกยิ้มให้กำลังใจ แม้จะกังวลว่าเอกจะสามารถขายบ้านได้ตามเป้าจนมีเงินมาจ่ายค่างวดรถหรือไม่ แต่ก็เห็นด้วยกับพ่อ ดาวก็ไม่อยากให้เอกใช้มอเตอร์ไซค์ขับไปทำงานเหมือนกัน และอีกอย่าง เอกเก่งแต่เป็คนชอบทำตัวชิลล์ๆ หากมีภาระเื่ค่าใช้จ่ายมากดดันอาจจะช่วยดึงศักยภาพการทำงานของเอกออกมาได้เร็วขึ้นได้
.
.
.
รุ่งขึ้น
เอกมาถึงออฟฟิศั้แ่เช้าตรู่ ยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าออฟฟิศ เขาเลือกที่จะยืนรออยู่หน้าประตูของออฟฟิศเพราะยังไม่กล้าที่จะไขกุญแจเข้าไป
"มาแต่เช้าเลยนะคะคุณเอก"
"อะจึ้ยยย!!!" เอกร้องใกับเสียงทักของหญิงวัยสี่สิบต้นๆที่ดังมาจากด้านหลัง
"สวัสดีครับพี่พลอย" เอกยกมือไหว้พร้อมกล่าวสวัสดี
"พี่พง พี่พลอยที่ไหนล่ะคะ นี่พี่นิดแม่บ้านเองค่ะ คุณเอกไม่ได้นอนหรือเปล่าคะเมื่อคืน ถึงได้เบลอจนทักป้าเป็คุณพลอยไปได้ เอ๊ะ! หรือว่าวันนี้พี่สวยเป็พิเศษจนคุณเอกนึกว่าเป็คุณพลอย อิอิ" พี่นิดพูดติดตลก แต่เอกกลับรู้สึกหน้าแตกที่ทักคนผิด เพราะตัวเขายังไม่เคยเจอพี่พลอยเลยสักครั้ง ความอายทำให้เืสูบฉีดจนหน้าเริ่มแดงเหงื่อเริ่มถูกขับออกมาจนเขารู้สึกได้
"ใช่ครับ วันนี้พี่นิดดูสวยเสียจนผมนึกว่าพี่พลอยเสียอีก" เอกตีเนียนพูดตามน้ำไป
"แหม วันนี้ปากหวานนะคะ วันนี้กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลเหมือนเดิมใช่ไหมคะ เดี๋ยวพี่เอาไปเสิร์ฟให้แต่เช้าเลยค่ะ"
สักพักเสียงมอเตอร์ไซค์อีกคันก็เข้ามาจอดที่ออฟฟิศ ทำให้เอกพอใจชื้นขึ้นมาบ้าง เมื่อเพื่อนวัฒน์มาถึง
"เอ้า ทำไมไม่เข้าไปข้างในวะ" วัฒน์ะโถามเอกก่อนดับเครื่อง
"ยังไม่กล้าน่ะสิ เมื่อกี้ก็ทักแม่บ้านผิด คิดว่าเป็พี่พลอย" เอกบอกวัฒน์ด้วยสีหน้าที่เป็กังวลไม่รู้ว่าวันนี้จะต้องเจออะไรบ้าง
"จริงเหรอวะ 55 เอาน่า..ไม่ต้องกังวลหรอก เดี๋ยวเราค่อยๆเรียนรู้ไปด้วยกัน" วัฒน์พูดพร้อมเดินนำหน้าเอกเข้าไปไขกุญแจออฟฟิศ
สักพักรถเก๋งคันงามก็เข้ามาจอดที่ที่จอดรถของโครงการ พลอยเดินลงจากรถรีบเดินเข้าออฟฟิศ วันนี้พลอยตั้งใจจะตกลงกับสองเื่ที่ต้องทำตัวให้ไม่มีพิรุจให้คนอื่นรู้ว่าเขาทั้งสองไม่ใช่เอกกับวัฒน์คนเดิมเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
"สวัสดีจ๊ะหนุ่มๆ"พลอยกล่าวทักทายสองหนุ่มทันทีที่ก้าวเข้ามาในออฟฟิศ ก่อนมองไปรอบๆเพื่อสำรวจว่ามีใครมาแล้วบ้าง เห็นเพียงพี่นิดที่กำลังเสิร์ฟกาแฟให้กับทั้งสองอยู่
เอกเห็นพลอยถึงกับตะลึงในความสวย ใบหน้าเรียวได้รูป แม้จะไม่ใช่คนขาวแต่ผิวพรรณเนียนสวย ริมฝีปากบางสีชมพูระเรื่อจากลิปสติกราคาแพง ร่างกายสมส่วนที่ราวกับคนที่ดูแลหุ่นเป็อย่างดี ดูแล้วช่างคล้ายกับดาวเสียเหลือเกิน
"พี่นิดออกไปก่อนนะคะ พลอยขอคุยกับสองคนนี้หน่อย" แม่บ้านสาวใหญ่รีบถอยฉากเดินออกประตูไปหลังจากที่เสิร์ฟกาแฟเรียบร้อยแล้ว
"เอาล่ะ ทั้งสองคงเข้าใจเื่ราวที่ผ่านมาหมดแล้วใช่ไหม ั้แ่วันนี้ทุกวันที่ไม่มีเรียนพวกเธอต้องมาทำงานที่นี่ พี่ไม่มีเงินเดือนให้ แต่จะจ่ายเงินให้เป็ค่านายหน้าแทน ถ้าขายได้เยอะก็ได้เงินเยอะ ก่อนหน้านี้พวกเธอทำไว้ดีมาก แต่พี่ก็เข้าใจว่านับจากนี้มันจะไม่เหมือนเก่า พี่จะคอยสอนงานพวกเธอเอง ยังไงเสียพวกเธอตอนนี้กับพวกเธอก่อนหน้านี้ก็เป็คนๆเดียวกัน ถ้าตั้งใจเรียนรู้พี่เชื่อว่าพวกเธอทำได้อย่างแน่นอน"
"และอีกอย่าง เราต้องระวังอย่าให้ใครรู้ว่าเื่ที่ก่อนหน้านี้เป็พวกเธอที่มาจากอนาคตมาทำงานที่นี่ไม่งั้นมันจะเป็เื่ใหญ่ เพราะฉะนั้นทำตัวเนียนๆ อะไรที่ไม่รู้ให้มากระซิบถามพี่ก่อนนะ" สองหนุ่มพยักหน้าเข้าใจความหมายที่พลอย้าจะสื่อ
ไม่นานเซลล์คนอื่นๆก็มาถึงออฟฟิศ โดยมี "เหมือนฝัน" สาวหมวยช่างพูด "มาร์ค" หนุ่มอารมณ์ดีอดีตนักขายมือหนึ่งของพี่พลอยก่อนตกไปเป็มือสามเมื่อเอกกับวัฒน์เข้ามา และ "แจง" สาวเรียบร้อยที่ควบอาชีพขายประกันไปด้วย ทั้งหมดต่างอายุยี่สิบต้นๆมีเพียงมาร์คเท่านั้นที่อ่อนกว่าพลอยอยู่สองปี
"เอาล่ะทุกคน วันนี้มากันครบแล้วพี่ขอแจ้งเื่บทบาทหน้าที่งานนิดหน่อย ในวันที่เอกและวัฒน์มาทำงาน หากมีเอกสารที่ต้องเคลียร์กับธนาคารให้ส่งมาที่พี่ก่อน พี่จะให้เอกกับวัฒน์ช่วยเคลียร์ให้ หากมีการเปลี่ยนแปลงพี่จะแจ้งอีกที" พลอยอยากให้เอกและวัฒน์เรียนรู้เื่เอกสารไปพร้อมๆกับงานขาย หากรอขายได้ก่อนค่อยเรียนรู้เกรงว่าอีกนานกว่าจะทำ
เอกนั่งทบทวนเื่ที่พลอยสอนใน่เช้าอย่างเคร่งเครียด เขาไม่เคยคิดเลยว่าการโตมาทำงานแล้วมันจะยากลำบากถึงเพียงนี้ ยิ่งแรงกดดันจากผลงานของเอกที่มาจากอนาคตทำไว้ ทำให้เขาเครียดจนอยากออกไปอ้วกอยู่หลายรอบ ถึงแม้เนื้อหาจะไม่ได้ยาก แต่การจำรายละเอียดของบ้านแต่ละหลังมันไม่ใช่เื่ง่ายเลยสำหรับคนที่ไม่เคยมีพื้นฐานอย่างเขา
"เฮ้อ! วันนี้คงต้องชวนต้นกับแจ๊คออกไปวิ่งคลายเครียดสักหน่อยละ ไม่งั้นหัวะเิตายก่อนขายบ้านได้แน่" เอกบ่นในใจ ก่อนหันไปมองวัฒน์ที่กำลังคุยเพลินกับคนอื่นๆในออฟฟิศในระหว่างที่ยังไม่มีลูกค้าเข้ามาดูบ้าน จนเอกต้องแปลกใจที่วัฒน์ไม่ได้มีความเครียดอะไรเลย หรือวัฒน์อาจจะไม่มีความกดดันเื่ค่าใช้จ่ายเหมือนกับตัวเอง ยิ่งคิดยิ่งเอกยิ่งรู้สึกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง วัยนี้เขาควรที่จะได้ตั้งใจเรียนมากกว่าการพยายามหาเงินอย่างนี้
.
.
.
"พวกกูว่าจะเล่าให้มึงฟังนานละ แต่ไม่มีโอกาสว่ะ ดาวไม่ยอมห่างจากมึงเลย แฮ่กๆ" ต้นพูดขณะที่ทั้งสามกำลังวิ่งอยู่ที่สวนสาธารณะ
เอกต้องอึ้งอีกครั้งเมื่อต้นและแจ๊คเล่าวีรกรรมกับสาวๆในแก๊งสี่นางฟ้าให้ฟัง ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเคยมีอะไรกับจอย ออย แนน และบุ๋ม โดยเฉพาะบุ๋มที่สวยเกินเอื้อมสำหรับเขา แสดงว่าตัวเขาในอนาคตร้ายกาจไม่เบาเลยทีเดียวเชียว
"เื่นี้อย่าให้ดาวรู้นะมึง ไม่งั้นเป็เื่" แจ๊คเตือนเอกด้วยความเป็ห่วง
"เออ กูรู้ละ ถ้าดาวรู้กูตายแน่"
"พอพูดถึงก็มาเลยแฮะ" ต้นพูดขึ้นเมื่อมองเห็นจอยกำลังเดินจูงหมาสวนมา
"อ้าวจอย มาเดินเล่นเหรอ" ต้นทักขึ้น
"ใช่แล้ว วันนี้มาวิ่งกันครบทีมเลยนะ เอกวิ่งกี่รอบแล้ว" จอยทักทายด้วยรอยยิ้ม
"ถามเอกคนเดียวเลยนะ มึงชอบไอ้เอกมันหรือไง" ต้นต่อปากต่อคำกับจอย
"ใช่ กูชอบเอก บอกเอกไปแล้วด้วย ใช่ไหมเอก" จอยพูดแล้วยิ้มให้เอก ที่ทำหน้าเหวอ เพราะไม่เคยรู้เื่นี้มาก่อน
"วันหลังถ้ามาวิ่งอีกก็ชวนหน่อยนะเอก" จอยะโตามหลังทั้งสามที่กำลังวิ่งห่างออกไป
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"ที่ผมเชิญคุณพลอยมาวันนี้เพื่อที่จะคุยเื่ธุรกิจน่ะครับ ไม่ทราบว่าคุณพลอยพอจะสนใจหรือเปล่า" หมอกเสี่ยหนุ่มลูกเ้าของโรงสีใหญ่ในจังหวัดเอ่ยขึ้นขณะที่นั่งทานข้าวอยู่ในร้านอาหารหรูกับพลอยสองคน
"พลอยไม่เชี่ยวชาญเื่ธุรกิจเลย ไม่ทราบว่าคุณหมอกอยากทำเกี่ยวกับอะไรคะ" พลอยถามด้วยความสงสัย เพราะตัวเธอเองก็เป็แค่เซลล์คนหนึ่ง ไม่ได้มีความรู้เื่ธุรกิจอะไร
"ขอพูดตรงๆเลยนะครับ ผมกำลังจะทำบ้านจัดสรรขาย แต่ยังไม่มีความรู้เื่นี้เลย เลยอยากจะชวนคุณพลอยให้มาเป็ที่ปรึกษา โดยผมจะให้ผลตอบแทนตามที่คุณพลอยพอใจ" หมอกลองใช้เื่ผลตอบแทนเพื่อหวังที่จะดึงตัวพลอยมาทำงานด้วย
"ถ้าเป็งานนี้ พลอยขอโทษด้วยนะคะ เพราะตอนนี้พลอยก็ทำงานอยู่ที่อีกโครงการ ถ้าย้ายมาทำดูจะไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่ เพราะคุณหลินก็ดีกับพลอยมากด้วย พลอยขอโทษคุณหมอกจริงๆค่ะ" พลอยปฏิเสธข้อเสนอของเสี่ยหนุ่มไปด้วยความยังนึกถึงบุญคุณของเจ๊หลินที่ดูแลพลอยมาเป็อย่างดีก่อนขอตัวกลับหลังจากทานข้าวเสร็จ
"เป็ไงบ้างครับเ้านาย" คนขับรถแก่ถามหมอกด้วยความอยากรู้
"ผู้หญิงคนนี้เงินซื้อไม่ได้จริงๆ" หมอกตอบชายแก่ ทำหน้ายิ้มๆ
"แล้วทำไมเ้านายดูยิ้มแย้มอารมณ์ดีขนาดนั้นล่ะครับ หรือคุณพลอยสวยอย่างที่เขาร่ำลือกันจริงๆ"
"คุณพลอยพิเศษ พิเศษจนทำให้ผมประทับใจั้แ่ครั้งแรกที่เจอกันเลย" หมอกพูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข
จบตอน
1K
