EP : 3 เจ้าสำคัญกับข้า
“เจ้าทำอะไรอยู่”
“ข้ากำลังลองฝึกวรยุทธ์เจ้าค่ะ” เสียงหวานของหมิงเจียเจียเอ่ยบอกพร้อมกับยิ้มหวาน เพราะเธอต้องแกล้งทำว่าตัวเองเป็นคนบ้า
“อยากให้ข้าช่วยหรือไม่” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามพลางก้มลงไปมองใบหน้างามที่กำลังส่งยิ้มหวานไร้เดียงสามาให้เขาอยู่ตอนนี้
“ท่านยุ่งอยู่ข้าไม่อยากรบกวน” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก นั้นเป็นเพราะเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร
“ข้ามีหนังสือให้เจ้าอ่าน” ที่ซิวเหวยหลงเอ่ยเช่นนี้เป็นเพราะเขาไม่อยากให้นางไปก่อเรื่องที่ไหน
“ข้ารู้ๆ แต่ข้าอยากฝึกวรยุทธ์มากกว่า” หมิงเจียเจียเอ่ยบอกเพราะเธอรู้ว่าซิวเหวยหลงผู้นี่มีของดีเต็มไปหมด ตอนที่เธอนอนอยู่บนเตียงสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นหนังสือเกี่ยวกับการฝึกวรยุทธ์พอดี
และเมื่อเธอได้อ่านมันแล้วมันก็ทำให้เธออยากจะลองฝึกวรยุทธ์ขึ้นมาบ้าง เพื่อปกป้องตัวเองจากหญิงสาวที่หมายปองซิวเหวยหลงที่เป็นชายหนุ่มรูปงาม
“อยากให้ข้าช่วยหรือไม่” ซิวเหวยหลงกล่าวถามเพราะเขารู้ว่าตันเถียนของนางถูกทำร้ายจนไม่สามารถฝึกวรยุทธ์ได้อีก
“ท่านงานยุ่ง” หมิงเจียเจียเอ่ยบอก เพราะเขางานยุ่งจริงๆ ถึงแม้เขาจะตัดขาดจากพวกราชวงศ์แล้วก็ตาม แต่พวกราชวงศ์ไม่ยอมง่ายๆ แต่ก็ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขา
“เจ้าสำคัญกับข้า” ซิวเหวยหลงเอ่ย เพราะนางสำคัญต่อเขาจริงๆ ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม และการที่นางคิดอยากจะฝึกวรยุทธ์ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดียิ่งนัก
“ข้า…ก็ได้ๆ ถ้ามันไม่ลำบากท่านเกินไป” ในที่สุดหมิงเจียเจียก็ยอมแพ้กับสายตาของซิวเหวยหลง ทั้งๆ ที่ก็รู้เรื่องนี้ดีว่ามันคืออะไร แล้วเธอจะใจเต้นแรงไปทำไมเนี่ย เขาไม่ได้รักเธอสักหน่อย แต่ถึงยังไงเขาก็เป็นสามีของเธอนี่น่า โอ๊ย ช่างมันๆ
เธอไม่อยากจะคิดอะไรแล้ว ต้องรีบฝึกวรยุทธ์ให้แข็งแกร่งขึ้นก่อนแล้วกัน เฮ้อ เธอต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่หมดเลย แต่ก็ยังดีที่ร่างกายนี่ยังสามารถทนรับการฝึกรูปแบบการต่อสู้แบบหฤโหดของเธอได้อย่างไม่มีปัญหาอะไร
“ตันเถียนเจ้าหายดีแล้ว?” ซิวเหวยหลงเอ่ยถาม เพราะคิดว่านางอาจจะกำลังฝืนตัวเองอยู่
“อืม ข้าตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า ก็รู้ว่าตันเถียนของข้าหายแล้ว” หมิงเจียเจียยังคงกอดเอวหนาของอีกคนเอาไว้อยู่ ก็เอ่ยเบาๆ เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน
“ดีใจกับเจ้าด้วย” ซิวเหวยหลงเอ่ยพลางยกมือมาลูบหัวของคนที่ตัวเล็กกว่าเขาความสูงของนางนั้นอยู่เพียงอกของเขาเท่านั้น
“เจ้าค่ะ วันนี้ร่างกายของข้าคงไม่ไหวแล้ว ปวดเมื่อยไปหมดเลยเจ้าค่ะ” หมิงเจียเจียเอ่ยพลางทำหน้างอไปด้วย ใครจะคิดละว่าผู้กองที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนอย่างเธอจะมาทำท่าทางแบบนี้ใส่ผู้ชาย
“เดี๋ยวข้าอุ้ม” ซิวเหวยหลงจบก็ช้อนตัวของหมิงเจียเจียอุ้มขึ้นมาทันที ทำเอาเหล่าองครักษ์พากันทำตัวไม่ถูก นี่ใช่ท่านอ๋องผู้ไม่สนใจใครแม้กระทั่งญาติพี่น้องใช่หรือไม่
“เอ่อ ท่านอ๋อง พรุ่งนี้ในเมืองหลวงมีงานข้าอยากไป ท่านไปกับข้าได้หรือไม่” หมิงเจียเจียเอ่ยถามแกมขอร้องอีกฝ่ายไปด้วย เพราะถ้าเธอออกไปในสภาพแบบนี้ มีหวังถูกฆ่าเป็นแน่ ถ้าซิวเหวยไปด้วยเธอก็จะปลอดภัย และเธอมั่นใจว่าซิวเหวยหลงไม่ยอมให้เธอตายง่ายๆ หรอก
“ได้สิ”
หมิงเจียเจียเอ่ยบอกพร้อมกับรอยยิ้มหวานส่งไปให้ซิวเหวยหลงทันที เรื่องที่เธอรู้เกี่ยวกับชายหนุ่มนั้นแทบจะไม่มีเลย แต่รู้ว่าผู้ชายบางคนชอบเวลาที่ผู้หญิงยิ้มและบางคนชอบผู้หญิงที่หน้านิ่งเรียกๆ ว่าหน้าตายนั่นแหละ จะให้ถูกก็คือหน้าเดิมของเธอนั่นแหละและที่เธอต้องทำตัวเช่นนั้นก็เพราะพ่อของเธอบังคับให้เธอฝึกการต่อสู้ตั้งแต่เด็กนั้นก็เพราะอยากจะให้เธอเป็นตำรวจ ทั้งที่จริงแล้วเธอไม่อยากจะทำ ตั้งแต่เด็กเธอต้องแบกรับความรู้สึกกดดันมาก จนไม่สามารถแสดงอารมณ์ของตัวเองออกมาได้
และเมื่อเธอได้โอกาสเกิดใหม่ทั้งทีก็เธอขอทำตามในสิ่งที่เธออยากจะทำก็แล้วกัน แต่ก็แน่นอนว่าเธอต้องฝึกวรยุทธ์เพื่อป้องกันตัวเองด้วยเพราะที่นี่นั้นมันไม่ปลอดภัยสำหรับกับเธอ
“อืม”
“นี่ๆ ท่านนวดตัวให้ข้าด้วยนะ” เสียงหวานร้องบอกเมื่อถูกซิวเหวยหลงอุ้มมาจนถึงเรือน
“เจ้าชักจะเอาใหญ่แล้ว” ซิวเหวยหลงเอ่ย เกิดมาเขายังไม่เคยนวดให้ใครมาก่อน เกิดเขานวดแรงเกินไป นางไม่ร้องไห้เลยหรือ เพราะใครๆ ต่างก็รู้ว่าเขานั้นมือหนักขนาดไหน
“ท่านต้องทำหน้าที่ของท่านดีๆ สิ” หมิงเจียเจียร้องบอกพลางมุ่ยหน้าอย่างขัดใจ ทั้งที่รู้ว่านี่มันคือการแสดงของซิวเหวยหลงเพียงเท่านั้น
แต่ทว่าทำไมเธอจะต้องใจเต้นแรงไม่หยุดด้วยเนี่ย ไม่ได้ๆ เธอจะมาหลงรักคนที่ไม่ได้รักเธอไม่ได้ เพราะสุดท้ายจะเป็นเธอเองนั่นแหละที่เสียใจ
“เจ้าก็เหมือนกัน” ซิวเหวยหลงก้มหน้าลงมามองคนที่ช่างพูดช่างจาพลางเอ่ยบอกอีกฝ่ายกลับไปเช่นกัน เขาสังเกตว่าตั้งแต่นางถูกวางยาพิษพอตื่นขึ้นมานางก็ท่าทางแปลกไป แววตาของนางที่ยามมองเขาก็เปลี่ยนไป
“ถ้าอย่างนั้น ข้าอาบน้ำเสร็จแล้วจะนวดให้ท่านก็แล้วกัน” ใบหน้างามและเสียงหวานๆ ของหมิงเจียเจียดังขึ้นมาในภวังค์แห่งความของซิวเหวยหลง
และทำให้ซิวเหวยหลงนั้นหยุดคิดท่าทีที่แปลกไปของหมิงเจียเจียเอาไว้ก่อน เกรงว่านางอาจจะแค่เล่นละครตบตาคนอื่นๆ อยู่ก็เป็นไปได้ มันเลยทำให้เขาต้องตอบรับกลับ แต่ไม่คิดเลยว่านางจะทำอย่างที่กล่าวเอาไว้จริงๆ
“มาสิท่านอ๋องข้าจะนวดให้” หมิงเจียเจียที่นั่งอยู่บนเตียงนอนกวักมือเรียกผู้เป็นสามีที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จ ที่จริงแล้วเวลาแบบนี้ซิวเหวยหลงจะไปอ่านหนังสือของตัวเองมากกว่า
“เจ้าไม่ต้องลำบากหรอก” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอก เขาไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ เหตุใดต้องมารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองด้วย
“ไม่ลำบากหรอกน่า ขนาดท่านยังอุ้มข้ามายังเรือนโดยไม่บ่นสักคำเลย” เสียงหวานดังเจียวจ้าวไม่หยุด หมิงเจียเจียไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำร้ายอีกคนอยู่
เจียเจียทำร้ายอะไรท่านอ๋องน่าาาาาา
1K
![[Mpreg] | Youre my wallet #พันห้าเฮียว่าไง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679375712_15567410.webp)
