ณ ดาดฟ้าหอหญิง ในห้องเก็บของ อาจารย์ธิเบศถูกผ้ามัดมือมัดเท้าเอาไว้ โดยมีนักศึกษาแพทย์นิรชา ยืนอยู่ถือเข็มฉีดยาอยู่
“ เ้าพี่จำน้องไม่ได้แล้วรึ?”
“ นิรชา นี่เธอจำทำอะไร ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ”
“ น้องคือ หม่อมอุบล คนที่เ้าพี่เคยบอกว่ารักแล้วรักเลย เป็หนึ่งเดียวในดวงใจ สุดเสน่หา ยามสายันต์รัญจวน เ้าพี่ยังแต่งเพลงยาวให้น้อง ว่าจะรักตราบชั่วฟ้าดินสลาย ขอบฟ้ามิอาจกั้น แม้ความตายก็มิพรากเราจากกัน แม้นสุดดินสุดหล้า ใต้ฟ้าสมุทร ก็มิสิ้นสุดรักจากดวงใจดวงน้อยๆดวงนี้ เ้าพี่ลืมไปแล้วอย่างนั้นหรือ?”
อาจารย์ธิเบศฟังแล้วถึงกับมึนไปกับคำพูดของ นิรชา
“ ใจเย็นๆ ก่อน อาจารย์ว่า ปล่อยอาจารย์ไปก่อน แล้วเราค่อยๆ คุยกัน ไหนเธอบอกว่า เรารักกันไม่ใช่หรือ คนรักกันต้องไม่ทำกันอย่างนี้นะ”
“ เฮอะ คนเ้าชู้หลายใจ ได้ใหม่แล้วก็ลืมเก่า เห็นนังสารเลวนั่นเด็กกว่า สวยกว่า เลยติดใจในรสสวาทของมันใช่ไหม น้องยอมไม่ได้ เ้าพี่ต้องเป็ของน้องแต่เพียงผู้เดียว ไม่ว่าชาติก่อน ชาตินี้ หรือชาติหน้า”
น้ำเสียงของนิรชาเริ่มเปลี่ยนไป คล้ายคนละคน ดวงตาทอแววอาฆาตมาดร้าย ไม่ประสงค์ดีแน่ๆ
“ ไหนบอกว่ารักกัน ปล่อยอาจารย์ไปเถอะนะ”
“ ไม่ ตอนนี้ตำรวจคงรู้ตัวแล้ว ว่าน้องเป็คนฆ่านังสารเลวนั้น มันจะต้องมาจับน้องไปเร็วนี้แน่ เ้าพี่รู้ไหมชาติก่อน น้องเองเป็คนเอาเื่ของหม่อมสังวาลย์กับ เ้าพี่ไปฟ้อง เ้าสามกรม ให้ไปฟ้อง พ่อขุนหลวงบรมโกศ สุดท้าย เ้าพี่กับมัน ก็ต้องตายไปพร้อมกัน แต่ชาตินี้น้องไม่ยอม น้องจะต้องตายไปกับพี่พร้อมๆ กัน ไม่มีใครมาขัดขวางให้เราต้องพลัดพลากจากกันได้อีก นี่คือยาโปเทสเซียม คลอไรด์ เ้าพี่รู้ใช่ไหม ถ้าฉีดในปริมาณนี้ เข้าที่หัวใจจะเกิดอะไรขึ้น”
“ อย่านะ อย่าทำแบบนี้”
เขาเป็หมอ รู้ทันทีว่าสารนี้คือสารที่ใช้ปะาคนไข้ แต่ฉีดเข้าหัวใจตรงๆ จะทำให้หัวใจเกิดเต้นผิดจังหวะ แล้วก็หยุดเต้นไปในทันที
“ เ้าพี่ชาตินี้เราไม่อาจอยู่ร่วมกันได้อีกแล้ว พวกเราไปอยู่ร่วมกันในชาติหน้าเถอะนะ”
ิญญาของผีสังวาลย์ ยืนฟังมาตั้งนาน ก็โกรธยิ่ง ที่แท้เป็หม่อมอุบลคู่แค้นตัวฉกาจจากชาติที่แล้ว เป็คนนำเื่ของนางไปฟ้องกับเ้าสามกรมทำให้นางต้องถูกลงโทษจนตาย แต่ว่านางไม่อาจทำอะไรได้ แม้จะเข้าไปผลัก ก็ไม่สามารถแตะต้องตัว นิรชาได้เลย จนกระทั่งตำรวจกับขจรขึ้นมา แล้วผลักประตูเข้ามา เข็มก็ถูกปักเข้าที่กลางหัวใจของ อาจารย์ธิเบศแล้ว
อ๊ากกกก !!! ผู้กองนพพร เลยยิงปืนเข้าไปที่หน้าอกของ นิรชา 1 นัด ร่างของเธอ กระเด็นไปติดข้างฝา
ขจรรีบเข้าไปช่วยอาจารย์ธิเบศ แต่พอเห็นเข็มที่ปักยังไม่ได้กดฉีดสารโปแทสเซียมลงไป ก็เบาใจ ดึงเข็มออกมา แต่อาจารย์ธิเบศด้วยความหวาดกลัวถึงกับสลบไปแล้ว
แล้วขจรก็เข้าไปดูอาการของ นิรชา ที่ตอนนี้ิญญาหลุดออกจากร่างแล้ว ไม่อาจช่วยได้ ิญญาทั้งสองเห็นหน้ากัน ก็เริ่มปะทะคารมกันทันที
“ นี่แกยังอยู่อีกเหรอเนี่ย หม่อมสังวาลย์”
“ ฉันอยู่กับ เ้าพี่มาตลอด”
“ คบคู่สู่ชาย กรรมหนัก ไม่ได้ไปเกิดใหม่ละซิ”
“ ดีว่าเธอที่คิดชั่วมาตลอสองร้อยปี เกิดใหม่ก็มีแต่จิตคิดริษยา เป็ไงตายอีกรอบสะใจไหมล่ะ”
“ เฮอะ เดี๋ยวฉันจะไปเกิดใหม่ แล้วก็จะมาตามหาเ้าพี่อีก แต่แกก็ต้องอยู่เป็แค่เงาตามติดไปตลอดชาติ ฮ่า ฮ่า ฮ่า”
ทันใดนั้นเอง พื้นดินก็มีหลุมไฟเกิดขึ้น แล้วมีมือสีดำทมิฬ มาคว้าดวงิญญาของหม่อมอุบลลงหลุมไฟนรกไป แล้วจากนั้นมือั์สีดำ ก็ทำท่าจะคว้าิญญาของ ผีหม่อมสังวาลย์ ที่บัดนี้ หลบมายืนข้างหลังของขจรเอาไว้
มือเงาสีดำ เลยหยุดชะงักค้าง แล้วก็ค่อยๆกลับลงไปในหลุมไฟนรก จากนั้นก็หายไป
ขจรมองเห็นเหตุการณ์นี้ด้วยความตื่นเต้น คนอื่นๆ ไม่มีใครมองเห็นแม้แต่คนเดียว
“ โชคดี ที่มหาดเล็กน้อยอยู่ด้วย แต่เอ๋ ทำไมมือมัจจุราช ถึงได้ดูเกรงกลัวเ้านัก”
“ จะไปรู้ได้ยังไง ผมก็เพิ่งเคยเห็นมือมัจจุราชเหมือนกัน”
ตำรวจพอรู้ว่านิรชาตาย ก็รีบเรียกให้เ้าหน้าที่ชันสูตรขึ้นมาตรวจอีกครั้ง แล้วช่วยให้หมอธิเบศฟื้นขึ้นมา แล้วทุกอย่างก็กระจ่างทั้งหมด สรุป เื่ที่เกิดขึ้นคือ นิรชาแอบหลงรัก อาจารย์ธิเบศ แต่ว่า อาจารย์ไม่สนใจ แต่กลับไปรักกับ น้องสา ั้แ่ตอนที่ไปเรียนที่อังกฤษ พอกลับมาก็ยังสานสัมพันธ์กันต่ออีก เลยทำให้นิรชาเปลี่ยนความรักกลายเป็ความแค้น สุดท้ายก็เกิดโศกนาฏกรรมแห่งความรักเช่นนี้
ก่อนกลับ ผู้กองนพพรได้ถามกับขจรว่า
“ คุณรู้ได้ยังไง ว่าคนร้ายจับอาจารย์ธิเบศไปไว้ บนดาดฟ้า”
“ ผู้กองเชื่อเื่ แม่ซื้อหรือไม่?”
“ หืม แม่ซื้อ ภูตผีที่คอยช่วยเด็กๆ ใช่หรือไม่”
“ ใช่ อาจารย์ธิเบศก็มีภูตผีที่คอยช่วยเหลือเขาเช่นกัน”
“ โอ้ นี่มันเหลือเชื่อไปกันใหญ่ ขืนผมเขียนสำนวนปิดคดีแบบนี้ คงได้ถูกไล่ไปเป็ตำรวจจราจรแน่”
“ ผมก็อธิบายได้แค่นี้”
ขจรเอ่ยจบก็เดินจากไป ทิ้งปัญหาเอาไว้ให้ผู้กองแก้ไขเอาเอง
วันนี้ขจรกับเพื่อนๆ เลิกเรียนเร็ว เลยพากันไปกินสุกี้หม้อั์ แต่ครั้งนี้กินห้องธรรมดา เพราะคนไม่มากเท่าไร ในขณะที่ทั้งห้าคนกำลังกินอยู่นั้น มีชายหนุ่มคนหนึ่ง รูปร่างอ้วน แต่งกายชุดเสื้อกั๊กสีส้ม เหมือนกับมอเตอร์ไซด์วิน เดินเข้ามาในร้าน แล้วโบกมือทักทายขจร แล้ว ก็เดินมานั่งติดกับขจรทันที
“ ไง จร ไม่เจอกันสองปี เป็ไงบ้างวะ มึงสบายดีไหม?”
“ สบายดี แล้วมึงล่ะ”
“ ก็ต้องดีอยู่แล้ว สวัสดีครับ ผมโยชิ เป็เพื่อนของ ขจรมาั้แ่สมัยปี1 ครับ”
โยชิ ลุกขึ้นคำนับเพื่อนๆ ทุกคน อย่างสุภาพเรียบร้อย ทำเอาทุกคนได้แต่ยิ้มให้
แล้วทุกคนหันมามองขจรด้วยความสงสัย
“ ใช่ มันเป็เพื่อนเราเอง”
“ ว่าแต่ตอนนี้ มีงมีเงินให้กูยืมสัก หมื่นไหม”
“ กูมีแค่ 8 พัน เอาไหม”
“ เอาซิ เดี๋ยวกูได้เงินมา เดี๋ยวเอามาคืน”
ขจรมีเงินสดเหลืออยู่ 8 พัน เลยควักให้ โยชิไปจนหมด เพื่อนๆ ต่างมองด้วยความไม่พอใจเท่าไร
“ กูคงมาผิดเวลา คงต้องไปก่อน”
โยชิมองอาหารอยู่เต็มโต๊ะก็กลืนน้ำลาย พร้อมกับมีเสียงดังโครกคราก จากท้อง ทุกคนได้ยิน กิ๊ฟเลยเอ่ยว่า
“ อยู่กินข้าวกับพวกเราก่อนก็ได้นี่”
ขจรเลยพยักหน้าให้
“ ได้เหรอ”
“ ได้ซิ” กรกันต์ก็เอ่ยบอกมา
เท่านั้นแหละ พอได้ช้อนชามตะเกียบ โยชิก็สวาปามสุกี้หม้อไฟชามั์ รวดเดียวหมด จนกระทั่ง หัวหน้าเอกที่มาด้วยร้องบอกว่า
“ นี่นายไม่กินข้าวมากี่วัน ทำไมถึงได้โหยกระหายอย่างนี้”
“ แค่สองวันเอง”
กิ๊ฟเลยสั่งให้อาหารมาเพิ่มอีกหลายชุด โยชิก็กินเรียบจนหมด ทุกคนได้แต่มองจานอาหารกองใหญ่ ที่กินไปแล้ว
“ เพื่อนมึงนี่ ดีกันจังเลยนะ สาวสวยคนนี้แฟนมึงหรือเปล่า”
“ อืม” ขจรตอบ กิ๊ฟ ถึงกับหน้าแดง
“ พ่อแม่ เขารู้ว่ามึงเป็เด็กวัด เขาจะยอมรับหรือวะ”
ขจรไม่ตอบได้แต่ยิ้ม
“ กิ๊ฟเป็คนตัดสินใจ พ่อกับแม่ไม่ห้ามอยู่แล้ว”
“ ฮ่า ฮ่า สาวน้อยมองโลกสวยเกินไปแล้ว สังคมสมัยนี้ไม่ได้มีแค่คนสองคนเท่านั้น ยังมีคนรอบข้างพวกเราอีก เราจะอยู่โดยไม่สนใจพวกเขาเลยก็ไม่ได้ เมื่อถึงวันนั้นหากมีปัญหา ผมจะช่วยเอง ไม่ต้องห่วง” โยชิตบไหล่ขจร แล้วบอกต่อว่า
“ ขอของหวานมาเพิ่มอีกหน่อยจะได้ไหม”
กรกันต์รีบสั่งปิงซูสตอรเบอรี่มาให้ทันที
“ เดี๋ยวผมไปทำธุระแป๊บ เดี๋ยวกลับมานะครับ”
พอโยชิออกไป คราวนี้คำถามทั้งหลายก็ออกมากันรัวๆ
“ โยชินี่เขาเรียนที่ไหน”
“ ไม่แน่ใจ ตอนเด็กๆ มันเรียนเก่งกว่าผม มันได้ที่ 1 มาโดยตลอดั้แ่ประถมจนถึงมัธยม”
“ แล้วจร ได้ที่เท่าไร”
“ ที่ 7”
“ โฮ ไม่เจ๋งเลยอ่ะ” ซีเอ่ยแซว
“ ทำไมเขาไม่มาเรียนหมอล่ะ”
“ มันบอกว่า หากเรียนหมอ กว่าจะหาเงินได้ ก็ต้องใช้เวลาอีกเกือบสิบปี สู้หาเงินั้แ่ตอนนี้ดีกว่า ถึงวันนั้น ก็จะได้ไม่ต้องทำงานแล้ว”
“ หือ เขาไม่ได้เรียนต่อ?”
“ ไม่ มันชอบทำงานเป็โรบินฮู๊ด”
“ พวกส่งอาหารน่ะรึ?”
“ เปล่า มันชอบขโมยของคนรวย มาช่วยคนจน”
“ ยังไงอ่ะ”
“ มันแฮกบัญชีส่วนตัวของเ้าของธนาคาร แล้วเอาไปเข้าบัญชีคนทั่วไปที่ยากจน และพวกที่เป็หนี้นอกระบบแถวชุมชนรอบๆ วัด”
“ ฮ้า แล้วไม่โดนจับหรือไง”
“ โดน มันติดคุกเยาวชนมาสองปีกว่า นี่เจอมันแสดงว่ามันเพิ่งออกจากคุกมา”
“ คนคุกเหรอ” หัวหน้าเอก เริ่มหวาดกลัวโยชิขึ้นมา
“ เขายักยอกเงินเ้าของธนาคารไปเท่าไร” กรกันต์สงสัยเื่นี้
“ สิบล้านมั๊ง”
“ ฮ้า ! แล้วติดคุกแค่สองปีเนี่ยนะ”
“ มันไม่ได้ติดคุก เื่นี้ ธนาคารจับมันไม่ได้ แต่มันติดคุกคดีอื่น”
“ คดีอะไร” ทุกคนถามด้วยความสนใจ
“ มันแฮกเข้าคอมของกรมตำรวจ แล้วใส่ประวัติอาชญากรรมให้กับพ่อเลี้ยงของมัน ว่าเป็ฆาตกรปล้นฆ่า หนีคดีค้ายาเสพติด ทำให้พ่อเลี้ยงของมันถูกจับ แต่ที่มันถูกจับ เพราะว่ามันไปสารภาพกับตำรวจเอง”
“ ทำไมล่ะ”
“ แม่มันขอร้อง”
พูดกันแค่นี้ โยชิก็กลับมาพร้อมกับมือถือเครื่องใหม่
“ นี่คุณยืมเงินขจร ไปซื้อมือถือหรอกหรือนี่” ทุกคนมองอย่างไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก
“ ใช่แล้ว เงินแค่นี้ซื้อมือเกรดซี เท่านั้น ทำอะไรมากไม่ได้โคตรช้าเลย”
“ กูมีมือถือไอโฟนที่ มหาลัยแจกมาให้ มึงจะใช้ทำอะไรก็เอาไป”
“ เออดี งั้นกูเอาเลยก็แล้วกัน มึงเอาเครื่องนี้ไปใช้แทน”
ทุกคนยิ่งไม่พอใจนัก ที่เห็นขจรดีกับเพื่อนเกินไป
“ จรเราเรียนหมอ บางทีการใช้มือถือรุ่นใหม่มันจะช่วยซับพอร์ตเราได้ดีกว่ารุ่นนี้นะ” กีฟเอ่ยเตือนเบาๆ
“ ไม่เป็ไรหรอก เราไม่ค่อยได้ใช้”
โยชินั่งกินปิงซู แล้วเอ่ยถามไอดี ของเครื่องขจร แล้วกดสั่งซื้อ แอปเพิ่มเติม ทุกคนเห็นยิ่งตื่นเต้นกันไปใหญ่ กลัวว่าจะสร้างปัญหาให้กับขจร แล้วโยชิก็บอกว่า
“ เรียบร้อย ขอบคุณมากนะครับทุกคนสำหรับมื้อนี้ ไว้โอกาสหน้าผมจะขอเลี้ยงตอบแทน คุณทุกๆ คน จรกูขอเอามือถือของมึงไปใช้แทน ส่วนมึงก็เอาเครื่องใหม่ไปใช้กูย้ายข้อมูลทุกอย่างลงไปให้แล้ว”
ขจรหยิบมาแต่ไม่ได้สนใจอะไร ก่อนที่โยชิจะจากไปก็ยังบอกอีกว่า
“ เอ้อ กูโอนตังคืนมึงไปแล้วนะ มึงก็ไปเบิกเอาเองก็แล้วกัน”
“ ไม่เป็ไร มึงเอาไปใช้เหอะ”
โยชิไม่สนใจ พาร่างอ้วนๆ หันหลังโบกมือ แล้วเดินออกจากร้านไป
ทันใดก็มีข้อความเตือนขึ้นมาบนมือถือเครื่องใหม่ กิ๊ฟนั่งใกล้ เห็นข้อความก็ใ
“ นี่...มีเงินโอนเข้ามา 1 ล้าน เราตาฝาดหรือเปล่าเนี่ย”
“ ไหน...ดูซิ” ซีรีบเข้ามาขอดู
ทุกคนก็มองดูอย่างตื่นเต้น
“ ใช่ โยชิโอนคืนมาให้นาย 1ล้านบาท เขารวยมาจากไหนเนี่ย ไหนว่าเพิ่งออกจากคุกไม่ใช่หรือไง”
ขจรมองตามโยชิไป แต่ไม่เห็นแล้ว
“ ไม่รู้เหมือนกัน จำได้ว่าตอนเด็ก มันอยากกินไก่ย่างเสียบไม้แต่ไม่มีตัง เราซื้อให้มันไป 1 ไม้ พอวันรุ่งขึ้น มันพาเราไปกินเป็ดปักกิ่งที่ภัตตาคาร กินอยู่สองคน สามตัว แถมยังห่อกลับบ้านอีก นิสัยมันไม่เปลี่ยนไปเลยจริงๆ”
ส่วนโยชินั้นพอออกจากห้างใช้มือถือโทรออกทันที
“ ฉันออกมาแล้ว บอกกับพ่อด้วย ฉันจะไปรอที่ประเทศเอลซาวาดอร์ ฉันจะไปเปิดศูนย์แลกเปลี่ยนบิสคอยน์ที่นั่น” โยชิพูดจบ ก็มีรถลิมูซีนมารับเขาไปทันที
375
![King X King เมื่อได้เกิดเป็น องค์รัชทายาทลำดับสุดท้าย [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1605539922_54157788.webp)
