หลังจากที่ชายหนุ่มคนนั้นพูดจบแรงกดดันก็ค่อยๆหายไป
เด็กหนุ่มค่อยๆลุกขึ้นมา
ตัวของเค้าเปียกไปทั้งตัวจากเหงื่อแรงกดดันของชายหนุ่มคนนี้นัันมหาศาลมาก
หลังจากเด็กหนุ่มลุกขึ้นมาชายหนุ่มก็ได้บอกว่า
“ เ้ายอมรับมั้ยล่ะที่ข้าจะเป็อาจารย์ของเ้า ”
หลังจากฟังสิ่งที่ชายคนนั้นพูดหลินน้อยก็ได้ตอบรับ
“ ผู้าุโขะ..ข้ายอมรับ ”
ถึงเสียงของเค้าจะสั่นเล็กๆน้อยๆแต่เค้าก็ยอมรับ
ทันใดนั้นเองก็มีเสียงของผู้าุโเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า
“ ดี...ดีมากต่อจากนี้ข้ากับผู้าุโคนนี้จะฝึกเ้าเอง ”
เด็กหนุ่มหลังได้ยินสิ่งที่ท่านผู้าุโเฉินบอกเด็กน้อยหลินก็ดีใจ
และเค้าก็ได้พูดว่า
“ ข้าลืมบอกชื่อไปเลยข้าชื่อ...เจี้ยงหลิน ”
หลังพูดเสร็จชายหนุ่มผู้ที่จะเป็อาจารย์ของเค้าก็ได้บอกว่า
“ ข้าขอโทษด้วยนะที่ไม่ได้แนะนำชื่อไปเหมือนกันข้ามีนามว่าฟงฉินหลังจากนี้ไปข้าจะเป็อาจารย์ของเ้า ”
เด็กหนุ่มได้ตั้งใจฟังสิ่งที่ผู้าุโพูดหลังผู้าุโพูดจบเค้าก็ได้ถามไปว่า
“ เราจะเริ่มฝึกกันตอนไหนหรอครับ ”
อาจารย์ของเค้าหลังจากฟังจบก็ได้บอกเวลาที่จะเริ่มฝึกและต่างๆ
“ เราจะเริ่มกันพรุ่งนี้ตอน 10:00 เช้าจะฝึกเป็ระยะเวลา 3 ปีจนกว่าเ้าจะอายุ 10 ปีและเข้าพรรคสิงโตทองคำที่ข้าบอกได้ ”
หลังอาจารย์พูดเสร็จผู้าุโเฉินก็ได้พาเจี้ยงหลินน้อยกลับไป
หลังจากกลับถึงบ้านผู้าุโเฉินก็ได้พูดว่า
“ อย่าตื่นเต้นเกินไปละและตอนนี้ก็ไปนอนได้แล้ว ”
พูดเสร็จเจี้ยงหลินน้อยก็ได้เดินเข้าห้องของเค้าไปนอน
และผู้าุโก็เดินกลับไปนอนที่ตำนักตัวเอง
ในคืนนั้นเจี้ยงหลินแทบจะนอนไม่หลับเลย
เพราะเค้าตื่นเต้นอย่างมากที่จะได้ฝึกในวันพรุ่งนี้
แต่เค้าก็จำคำที่ผู้าุโเฉินบอกและเค้าก็นอนหลับไป...
เวลาผ่านพ้นไป
เสียงไก่ขันตอนเช้าทำให้เจี้ยงน้อยรีบตื่นขึ้นมาแต่งตัว
และเค้าก็ได้เดินไปหาอาจารย์ของเค้าเพื่อที่จะฝึก
หลังจากที่เค้ามาให้อาจารย์เห็นอาจารย์ก็ได้บอกว่า
“ การปลุกลมปราณต้องใช้ความพยายามต่อไปนี้ก็ขึ้นอยู่กับเ้าเองแล้วล่ะ ”
หลังพูดจบอาจารย์ก็ได้ชี้ไปที่ถังน้ำ 2 ถังราวกับว่า
จะให้เจี้ยงน้อยถือถังน้ำ 2 ถังนั้น
เจี้ยงน้อยหลังทราบก็คิดว่ามันไม่น่ายากเท่าไหร่เพราะเค้า
ถูกผู้าุโเฉินฝึกมาเยอะแล้วแต่พอเค้าเดินไปยกถังกลับแทบไม่ขึ้น
เจี้ยงน้อยใก่อนที่จะพูดว่า
“ นี้มันหนักมากเลย ”
หลังจากที่อาจารย์ได้ยินก็ได้บอกว่า
“ ถึงจะหนักแค่ไหนเ้าก็ต้องยกข้าให้เวลาเ้านกถึงพรุ่งนี้เช้าเท่านั้นหากไม่สำเร็จเ้าก็จะไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ตลอดชีวิต ”
เจี้ยงน้อยหลังจากฟังที่อาจารย์พูดจบเค้าก็ได้ใส่แรงยก
ถังน้ำมากขึ้นเพื่อนหวังให้เค้าพอยกถังน้ำได้
เสียงถังน้ำดังกระทบกับต้นไม้ก้อนหินแถวนั้น
เจี้ยงน้อยแทบจะยกมันขึ้นไม่ได้แต่เจี้ยงน้อยก็พยายาม
จนเค้าสามารถยกมันขึ้นมาได้แต่เส้นทางที่เค้าจะต้องพาถังน้ำไป
มันยิ่งกว่านรกเจี้ยงน้อยได้มองเชือกบางๆที่เชื่อมระหว่างูเาทั้ง 2 ลูก
เจี้ยงน้อยได้เอาถังน้ำไว้บนหัวก่อนที่เค้าจะเดินไปบนเชือกบางๆ
พอเจี้ยงน้อยเดินไปแต่ละก้าวเชือกก็ราวกับว่ามันจะขาดออก
แต่เจี้ยงน้อยก็พยายามจนฝ่ามันมาได้
เค้าไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนรู้เพียงแค่ว่าตอนนีใกล้จะรุ่งสางแล้ว
เจี้ยงน้อยได้วางถังน้ำลงบนจุดหมายก่อนที่เค้าจะได้สลบลงไป
ผู้าุโเฉินและอาจารย์ฟงฉินที่เฝ้ามองดูอย่างห่างๆ
ได้เข้ามาช่วยพาเค้าไปที่ตำนักรักษาของตระกูลเจี้ยง
ตอนที่ผู้าุโเฉินได้พาเจี้ยงน้อยไปหอรักษา
อาจารย์ฟงฉินก็ได้พูดว่า
“ ดีแล้วล่ะที่ทำได้ส่วนมาก 60% ก็มาจบอยู่ที่นี้จนไมสามารถฝึกยุทธ์ได้ ”
แววตาของอาจารย์ที่มืดมนมาตั้งนานบัดนี้กลับแวววาวขึ้น
การเริ่มต้นของเจี้ยงหลินใกล้จะมาถึงจริงๆแล้ว....