พวกคุณเคยมีความรู้สึกเหล่านี้ไหม?...อยากแก้แค้น...อยากตาย...อยากให้โลกที่เน่าเฟะนี้มันแตกสลายไปซะ......ถ้าพวกคุณเคยล่ะก็ อาจจะเข้าใจเด็กหนุ่มคนนี้ก็ได้นะ...
โลกนี้น่ะมันโสมม มีทั้งการดูถูกเหยียดหยาม,กลั่นแกล้ง,คดโกง,ใช้อำนาจ,หลอกลวง และต่อไปนี้จะเป็เื่ราวของเด็กหนุ่มที่หน้าสมเพช ที่ทั้งอ่อนแอ,ขี้ขลาด,ไม่มีอะไรดีสักอย่าง แต่ว่านะ...พวกคุณบางคนอาจจะรู้แล้วก็ได้ว่า เมื่อจิตใจของมนุษย์อยู่ในจุดที่เกินรับไหว ตอนนั้นแหละที่จะทำให้คนธรรมดากลายเป็ปีศาจได้...ถ้างั้นขอเชิญชม จุดเริ่มต้นของความแค้นที่สั่งสมมา ชีวิตแสนทุกข์ทรมานจนจิตใจแทบจะแตกสลาย...ของเด็กหนุ่มที่ชื่อว่า"เรน"
*
ในห้องน้ำของโรงเรียนแห่งนึงนั้น มีเด็กหนุ่มคนนึงกำลังถูกรุมกระทืบอยู่ ฝ่าเท้ามากมายพุ่งเข้าใส่ร่างกายของเด็กหนุ่มคนนั้นจนร่างกายสะบักสะบอม ดูๆก็รู้ว่านี่คือการรังแกนั่นเอง ไม่ว่าจะประเทศไหนในโลกนี้ก็ต้องมีไม่เว้นประเทศไทยแห่งนี้
"เป็ไงล่ะไอขยะ!!!สำนึกซะว่าตัวแกเองน่ะมันไร้ค่าแค่ไหน!!!ฮ่าๆๆๆ"
เด็กหนุ่มคนนึงพูดเช่นนั้นพร้อมกับหัวเราะอย่างน่ารังเกียจในขณะที่ตนเองก็ใช้เท้าเหยียบไปที่กลางหน้าอกของเด็กหนุ่มที่นอนอยู่และใช้เท้านั้นขยี้อย่างสนุกสนาน และเด็กหนุ่มหรือ"เรน"ที่โดนเหยียบหน้าอกอยู่นั้นก็ทำได้แค่เพียงนอนจมกองเท้าอย่างทรมาน...
"เหอะ น่าสมเพชชะมัด ชักจะอารมณ์ไม่ดีแล้วสิ"
เด็กหนุ่มคนเดิมที่เพิ่งพูดดูถูกไปเมื่อครู่หรือ''เฟล''นั้นพูดออกมาอีกครั้งพร้อมกับยกมือซ้ายขึ้นเหมือนเป็การส่งสัญญาณให้พรรคพวกอีก3คน เมื่อพรรคพวกเขาเห็นเช่นนั้น ทั้ง3คนก็แสยะยิ้มน่ารังเกียจออกมาแล้วเข้าไปช่วยกันลากร่างเรนที่เพิ่งโดนรุมกระทืบไปก่อนหน้านี้้
ทั้ง3นั้นลากร่างอันสะบักสะบอมไปที่ชักโครก จากนั้นเฟลที่เป็คนคอยสั่งการก็เข้ามาและใช้เท้ากดศีรษะของเรนลงในชักโครก เฟลใช้เท้ากดศีรษะไว้อย่างนั้นจนเรนเริ่มสำลักน้ำจึงเอาเท้าออกเพื่อให้โผล่หน้ามาหายใจได้
"แค่กๆๆ แฮ่กๆๆ อะ อ้วกกกก!!!"
เรนสำลักน้ำอย่างแรงรวมถึงอ้วกออกมาในเวลาต่อมาเพราะกลิ่นเหม็นของน้ำในชักโครก เฟลเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะชอบใจ รวมถึงพรรคพวกของเขาเองก็หัวเราะเยาะและมองเรนด้วยความสมเพชราวกับมองขยะ
"ฮ่ะๆๆ สนุกซะจริง แต่วันนี้พอแค่นี้ล่ะกัน สำนึกบุญคุณซะด้วยล่ะไอขยะ"
เมื่อทำสิ่งซ้ำๆไปครู่นึงอาการเบื่อก็ทำให้พวกเฟลเริ่มเก็บข้าวของก่อนจะออกจากห้องน้ำไป และเหลือไว้เพียงร่างอันน่าสมเพชของเรนที่สะบักสะบอม
"อา...ทรมาน..ชะมัด"
คำพูดนึกล่องลอยออกมาจากปากของเรน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีกรมท่าและเข็มขัดสีดำซึ่งก็คือชุดนักเรียนแต่ตอนนี้ สภาพของเขาที่อยู่ในชุดนักเรียนที่เลอะไปด้วยรอยฝ่าเท้าและรอยยับเยินนั้น แถมศีรษะก็เปียกโชกไปด้วยน้ำจากชักโครก ดูๆก็รู้ว่าเป็พวกที่มักจะโดนกลั่นแกล้งนั้นเอง...เด็กหนุ่มคนนี้มีชื่อว่า"เรน" ชื่อจริงๆก็คือ"ศักดิ์กร สาอนันต์" อายุ18ปี เป็เด็กหนุ่มที่หลายๆคนมักจะเรียกว่า"พวกขี้แพ้"
เรนเป็เพียงเด็กหนุ่มมัธยมปลายที่ชื่นชอบในอนิเมและเกมเท่านั้นเอง การเรียนอยู่ในระดับปานกลาง ไม่ได้แย่เกินไปและไม่เข้าขั้นดี...ไม่เคยมีผลงานอะไรเป็ชิ้นเป็อัน ด้านกีฬาเรียกได้ว่าห่วยแตก เล่นฟุตบอล,วอลเลย์บอล,บาสเกตบอล ไม่ว่าจะกีฬาอะไรก็เล่นไม่เป็ วิ่งก็ช้าสุดๆจนเรียกได้ว่าถ้ากำลังหนีล่ะก็คงจะโดนจับตัวได้อย่างไม่ยากเลย
"ไอพวกเวรนั่นน่ะ...ตายไปซะได้ก็ดี"
เรนมักจะบ่นแบบนี้ตลอดแต่ว่าจะทำยังไงได้ล่ะ เพราะโลกใบนี้มันก็เป็ซะแบบนี้...ทั้งโสมมทั้งน่ารังเกียจทั้งน่าขยะแขยง...คนที่อ่อนแอมีแต่จะถูกเหยียบย่ำ ผู้ที่แข็งแกร่งเท่านั้นที่จะได้ทุกอย่าง...ไม่มีใครสามารถเลือกเกิดได้ สิ่งที่ทำได้อย่างเดียวคือ...ใช้พลังเพียงไม่กี่อย่างของมนุษย์ นั่นก็คือความคิดที่มากกว่าสายพันธุ์อื่นๆ แต่ละคนก็มีวิธีเอาตัวรอดที่ต่างกัน เพราะถ้าเป็ในสังคมของมนุษย์ล่ะก็ ถึงไม่มีพลังแต่ก็สามารถที่จะเหยียบย่ำคนอื่นได้เช่นกัน ขึ้นอยู่กับว่ามนุษย์ผู้นั้นน่ะจะใช้ความคิดที่มีได้มากเพียงใดกัน...
เรนลุกขึ้นยืนจากท่านอนหงายที่สะบักสะบอม ตอนนี้เรนอยู่ในห้องน้ำชั้น6ของอาคารในโรงเรียนซึ่งเป็สถานที่ประจำที่เรนถูกพามาและโดนรุมซ้อม ตลอดเวลา3ปีนั้นมันเป็่เวลาที่ทุกข์ทรมานสุดๆเพราะต้องถูกทำร้ายตั้งมากมาย ถูกรุมกระทืบทุกวัน,ถูกทำร้ายร่างกายตามจุดต่างๆจนร่างกายมีแต่รอยแผล บางครั้งก็โดนเอาหัวกดลงไปในอ่างล้างหน้าที่มีน้ำอยู่จนต้องสำลักน้ำอย่างทรมานซึ่งถ้าวันไหนโชคร้ายก็จะเป็ชักโครกแทนแบบวันนี้ คุณเองก็ลองคิดสภาพของตนเองที่ถูกเอาหัวกดลงไปในชักโครกดูสิ ความทรมานจากกลิ่นเหม็นและการสำลักน้ำทำให้แทบเป๋นบ้า และที่แย่ที่สุดคือ...ไม่สามารถที่จะแก้ไขอะไรได้...ไม่มีความช่วยเหลือ,ไม่มีใครเห็นใจ,มีเพียงสายตาที่มองมาด้วยความรู้สึกสมเพชและเหยียดหยามเท่านั้น...
สาเหตุนึงก็มาจากหัวหน้ากลุ่มของพวกอันธพาลที่คอยกลั่นแกล้งเรน ก็คือคนที่ชื่อว่า"เฟล" ชื่อจริงคือ"ปรัชชะ แสงรุ้ง"อายุ18ปี เป็ชายหนุ่มที่มีหน้าตาดี,การเรียนก็ดี,กีฬาก็เด่น,ฐานะที่บ้านก็ดีและมีสังคมกว้างขวาง เป็ที่ชื่นชอบในหมู่ผู้หญิงและเหล่าอาจารย์เองก็เข้าข้างเขาตลอด แถมยังมีพ่อเป็ตำรวจอีกต่างหาก เวลามีปัญหาอะไรก็สามารถที่จะปิดเื่เงียบไว้ได้ หรือไม่ก็ใช้เงินในการแก้ปัญหา เพราะงั้นจนถึงตอนนี้นั้น...ไม่มีใครเลยที่สามารถต่อต้านเขาได้
ตื้ด~~ตื้ด~~
เสียงเพลงดังขึ้นจากในกระเป๋านักเรียนที่แอบอยู่หลังประตูห้องน้ำ
"...มีคนโทรมางั้นเหรอ?"
เรนหยิบโทรศัพท์ของตนเองออกมาจากกระเป๋านักเรียนที่แอบซ่อนไว้ไม่ให้พวกอันธพาลรู้เพื่อที่สิ่งของจะได้ไม่โดนผลกระทบไปด้วย โทรศัพท์ที่กำลังสั่นและมีเสียงเพลงออกมานั้นถูกกดไปที่หน้าจอเพื่อรับสายที่โทรเข้ามา...
"นี่เรน ตอนนี้นายอยู่ไหนน่ะ?"
เสียงของเด็กสาวอันหวานชื่นดังออกมาเป็คำถามจากโทรศัพท์นั้น
"อา ตอนนี้ฉันยังอยู่ในตึกเรียนอยู่เลยน่ะ เดี๋ยวจะไปหานะรออยู่ที่หน้าโรงเรียนที่เดิมนั่นแหละ"
เรนพูดเช่นนั้นตอบคำถามของเด็กสาวที่โทรมา แต่ก็ไม่ได้พูดถึงเื่ที่ตนเองถูกทำร้ายร่างกายเลยและเด็กสาวเองก็ไม่เคยรู้ถึงเื่นั้นเลยเช่นกัน...
"โอเค รีบมาหน่อยล่ะ"
"อืม เข้าใจแล้ว"
เมื่อจบบทสนทนา เรนก็กดวางสายไปก่อนที่จะเดินตรงไปที่อ่างล้างหน้าเพื่อล้างกลิ่นเหม็นออกและทำให้รอยเปื้อนหายไปประมาณนึงจากนั้นจึงหยิบเสื้อกันหนาวสีม่วงออกมาใส่เพื่อปกปิดรอยฝ่าเท้าบนเสื้อนักเรียนสีขาว พร้อมกับสะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกจากห้องน้ำหลังจากที่ล้างหน้าเสร็จ เพื่อไปหาเด็กสาวที่เพิ่งคุยกันไปทางโทรศัพท์เมื่อครู่
เรนใช้เวลาไม่นานก็เดินออกจากตัวอาคารเรียนและไปยังหน้าโรงเรียนที่นัดกับเด็กสาวไว้...บรรยากาศตอนนี้นั้นเป็เวลาเย็นแล้วจึงทำให้ท้องฟ้ากลายเป็สีส้มและมีลมพัดเบาๆพอเย็นสบาย ตรงหน้าประตูโรงเรียนมีป้อมยามที่มีอาจารย์และยามยืนเฝ้าอยู่ แถวนั้นเองก็ยังมีนักเรียนเดินเข้าออกตามปกติเพราะตอนนี้ก็เป็เวลาที่โรงเรียนเลิกแล้วจึงไม่แปลกที่เด็กนักเรียนจะเยอะ
"โทษทีนะพอดีมีธุระกับอาจารย์นิดหน่อยน่ะ"
เรนพูดในขณะที่เดินไปยืนอยู่ข้างๆกับเด็กสาวคนนึง เธอมีั์ตาและผมสีดำที่ยาวเกือบถึงกลางหลัง หน้าตาค่อนข้างดี แต่เธอใส่ชุดนักเรียนหญิงคนละโรงเรียนกับเรน ซึ่งเธอคนนี้ก็คือแฟนสาวของเรน เธอมีชื่อว่า"เตย"หรือชื่อจริงคือ"วรรณศร แสงสรรค์"อายุ18ปี เธอรู้จักกับเรนผ่านเกมออนไลน์เกมนึงและได้รู้ว่าอยู่ที่นครราชสีมาเหมือนกันจึงได้นัดเจอกันในเวลาต่อมา ตอนแรกก็เป็เพื่อนกันแต่พอเวลาผ่านไปเธอก็ได้คบกับเรน จากนั้นทั้ง2ก็เป็คู่รักกันตอนที่ทั้งคู่อายุ15ปีหรือก็คือปัจจุบันคบกันมา3ปีแล้วนั่นเอง แต่เธอก็อยู่กันคนละโรงเรียนกับเรน(แต่โรงเรียนก็อยู่ใกล้ๆกัน)จึงได้เจอกันแค่ตอนเย็นและวันที่นัดกันเท่านั้น
"ช่างเถอะ แต่ว่าก็น่าจะโทรมาบอกกันก่อนนะ"
"อืม โทษทีๆ"
เรนนั้นไม่เคยพูดเื่ที่ตัวเองเป็"พวกขี้แพ้"เลย เพราะไม่อยากจะให้เตยรู้ว่าตนเองเป็พวกไม่เอาไหนและโดนกลั่นแกล้ง เรนจึงปิดเื่นี้ไว้มาตลอด3ปี...เพราะกลัวว่าเตยจะผิดหวังและอับอายที่มีแฟนเป็"พวกขี้แพ้"
*
ในระหว่างที่ทั้ง2กำลังเดินกลับบ้านด้วยกันอยู่นั้น ทั้ง2คนเองก็คุยกันตามปกติจนไปถึงที่ร้านสะดวกซื้อใกล้บ้านซึ่งไม่ได้มีขนาดใหญ่อะไรมากแต่ก็เป็ร้านเปิด24ชั่วโมงตามปกติ ซึ่งตั้งอยู่หน้าทางเข้าหมู่บ้านของทั้งคู่ที่ห่างกันไม่มากนัก และที่อยู่ข้างหน้าร้านสะดวกซื้อนั้นก็คือถนน2เลนและมีข้างร้านเป็เขตก่อสร้างที่ร้างมาหลายปีแล้ว ตอนแรกก็มีคนมาทำงานก่อสร้างตามปกติ แต่จู่ๆก็เลิกทำและทิ้งไว้อย่างนั้น ปัจจุบันจึงเป็ที่นอนของคนไร้บ้านหรือที่ของพวกติดยา...
"เอ๊ะ!"
เตยที่กำลังเดินอยู่กับเรนนั้นจู่ๆก็หยุดเดินแล้วส่งเสียง"เอ๊ะ!"ออกมาที่หน้าร้านสะดวกซื้อเหมือนกับใอะไรบางอย่าง นั่นจึงทำให้เรนถามด้วยความเป็ห่วง
"เตย เป็อะไรรึเปล่า?"
"เอ๊ะ!? อะ เปล่าๆไม่มีอะไร แต่ว่านะเรน คือว่า...ฉันนึกได้ว่ามีธุระน่ะนะ นายกลับเข้าไปก่อนได้เลย"
เตยเกาแก้มแกร๊กๆพร้อมพูดออกมาเช่นนั้น ถึงจะดูแปลกๆแต่เรนก็ยอมกลับแต่โดยดีและไม่คิดอะไร
"ถ้ามีอะไรก็โทรมานะ"
สิ้นสุดคำพูดนั้น เรนจึงเดินเข้าไปในหมู่บ้านของตนเอง ในขณะที่เดินผ่านบ้านไปทีละหลังนั้นก็คิดเื่ต่างๆไปเรื่อย
"จะว่าไป่นี้เตยทำตัวแปลกๆนะ จู่ๆก็เกิดอาการเหมือนลนลานแบบเมื่อกี้มาั้แ่1เดือนก่อนแล้ว จะเป็อะไรไหมนะ?"
เรนก็ยังคงคิดถึงเื่ของเตยอยู่ตามประสาคนที่ห่วงแฟนตัวเองเป็เื่ธรรมดา แค่เป็แฟนกันก็ทำให้เรนใส่ใจและมักจะดูแลเตยอย่างดีแล้ว แต่ว่าเตยก่อนหน้านั้นก็เป็เพื่อนสนิทที่พึ่งพาได้และคอยช่วยเหลือเรนเสมอมา จึงทำให้เรนเชื่อใจและรักในตัวเตยมากขึ้นอีกในตอนที่เป็แฟนกัน
"เอ๊ะ!!ละ ลืมซื้อข้าวเย็น!!!ต้องกลับไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านสะดวกซื้อก่อน!!!"
เรนหันหลังกลับอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งกลับไปที่รานสะดวกซื้อที่เพิ่งเดินจากมาเพื่อไปซื้อสิ่งประทังชีวิตอย่างอาหารเย็น แต่บรรยากาศตอนนี้เริ่มมีเมฆมากขึ้นเหมือนฝนใกล้ตกขึ้นทุกที ลมเองก็เริ่มพัดแรงขึ้นจนเริ่มหนาวแม้ขณะใส่เสื้อกันหนาวอยู่
"เฮ้อ~เกือบไม่มีข้าวกินซะแล้-"
จู่ๆในตอนที่เรนเดินมาถึงหน้าร้านสะดวกซื้อ เขาก็ช็อคกับภาพที่เห็นจนพูดไม่จบ...หน้าของเรนนั้นซีดเผือก ร่างกายสั่นระรัวไปด้วยความรู้สึกต่างๆ และั์ตาที่ปรากฏภาพของเตยที่เดินกอดแขนเฟลอยู่บนทางเดินฝั่งเดียวกัน ทั้ง2เดินอยู่ข้างหน้าของเรนด้วยท่าทางสนิทเกินกว่าจะเรียกว่าแค่คนรู้จัก พร้อมกับใบหน้าของเตยที่ยิ้มแย้มด้วยความสนุกสนานจนตอนนี้ในใจเรนกำลังคิดว่า"อะไรกัน!?ทั้งๆที่เตยไม่ยิ้มแบบนั้นตอนอยู่กับเรามาั้แ่เดือนก่อนแล้วแท้ๆ"
และในตอนนั้นเองที่สมองของเรนเริ่มประมวลผลจากการนำข้อมูลต่างๆมารวบรวมกันและมันก็ตรงล็อกกันพอดี เหมือนจิ๊กซอว์ที่ประกอบชิ้นส่วนสุดท้ายจนเป็ภาพที่สมบูรณ์ออกมา
"(ถ้างั้นเื่ที่เตยทำตัวแปลกๆั้แ่เดือนก่อนก็ลงล็อกพอดีกับเื่รอยยิ้มนั้น แสดงว่าเตย...คบกับไอเวรนั่นอยู่)"
บางคนอาจจะคิดว่าเรนคิดมากไปเองซึ่งก็สามารถมองแบบนั้นได้เช่นกัน แต่ทว่าภาพต่อมากลับทำให้สิ่งที่สรุปมาชัดเจนยิ่งขึ้น เพราะภาพต่อมาที่สะท้อนผ่านั์ตาของเรนก็คือภาพที่เตยกอดคอเฟลไว้แล้วจูบเข้าที่ปากของเฟล ตอนนี้ก็เริ่มมืดแล้วแถมฝนก็เหมือนจะใกล้ตก จึงไม่ค่อยมีคนและนั่นทำให้เตยทำอะไรโจ่งแจ้งออกมา แต่ว่าในตอนนี้ไม่ว่าอะไรก็หยุดเรนไว้ไม่ได้แล้ว จิตใจของเรนเริ่มบอบช้ำมากขึ้นเรื่อยๆั้แ่3ปีก่อน ั้แ่ที่เพื่อนทั้งหมดทิ้งเขาไปเพราะไม่อยากโดนลูกหลงจากการโดนเฟลกลั่นแกล้ง ั้แ่ก่อนหน้านั้นที่พ่อและแม่ของเรนไม่มีเวลาให้จึงต้องอยู่คนเดียวมาโดยตลอด ั้แ่ที่รู้ว่าตอนนี้ชีวิตเหลือแค่อนิเมและเตยเท่านั้น
เรนกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ และนั่นเป็สิ่งแจ้งเตือนความโกรธของเรนได้เป็อย่างดี เรนเดินเข้าไปหาเตยและเฟลจนทั้ง2รู้ตัว เฟลไม่ได้ลนลานอะไรแต่กลับมองมาที่เรนด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ส่วนเตยเองก็มองมาอย่างใ
"ระ เรน!?..."
"ว่าไงเพื่อนรัก จะแนะนำให้รู้จักนะไอขยะ นี่คือแฟนของฉัน...ฉันคบกับเธอเมื่อเดือนก่อนน่ะนะ อ่ะ!แต่แกคงจะรู้ดีอยู่แล้วสินะ เรน~~~"
เฟลทำหน้ากวนประสาทในขณะที่หลังจากนั้นเฟลเองที่เป็คนประทับริมฝีปากจูบเตยเพื่อแสดงให้เห็นว่าสิ่งที่พูดมานั้นเ็นความจริงและเตยเองก็ไร้ซึ่งการขัดขืน ในตอนนั้นเองที่ฟางเส้นสุดท้ายขาดออก ความอดทนที่สั่งสมมาตลอด3ปีะเิออกมาในครั้งเดียว
"แก!!!!!!!!!!!"
เรนกำหมัดแล้ววิ่งเข้าไปหวังต่อยหน้าของเฟลให้เละ
แต่ทว่า...
ตุบ!!! โครม!!!!!!
"อั้ก!!! แค่กๆ!!!"
เรนถูกถีบเข้าที่ท้องอย่าแรงในตอนที่เข้าประชิดตัวของเฟลจนตอนนี้เรนกระเด็นลงไปนอนกองกับพื้นอย่างน่าสมเพชและสายตายของเตยที่มองเรนตอนนี้เองก็เต็มไปด้วยความสมเพชเช่นกัน
"นายน่ะ เป็พวกขี้แพ้จริงๆสินะเรน...ตอนแรกก็นึกว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นซะอีก สุดท้ายก็เป็ไปตามที่เฟลเล่าให้ฉันฟังทุกอย่าง นายน่ะมัน...ไร้ค่า"
เตยมองต่ำลงมายังเรนที่นอนจุกอยู่พลางพูดด้วยสายตาเหยียดหยาม และนั่นทำให้ตัวต้นเหตุของเื่อย่างเฟลนั้นชอบใจจนหัวเราะออกมาอย่างน่ารังเกียจ
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆ แกนี่มันน่าสงสารจริงๆเลยว่ะ ทั้งเป็พวกขี้แพ้แถมยังโดนแฟนทิ้งไปผู้ชายใหม่โดยไม่บอกอีก อ่ะ!ลืมบอกไปเื่นึงว่า ทุกอย่างที่แกไม่เคยได้จากยัยนี่น่ะ...ฉันได้มาทั้งหมดเลยล่ะ"
ประโยคสุดท้ายนั้นทำให้จิตใจของเรนที่เริ่มแตกสลายั้แ่ที่เตยพูดเหยียดหยามนั้น ยิ่งแตกสลายมากขึ้นไปอีก...เพราะคำว่าทุกอย่างที่เฟลพูดนั้น เรนนั้นรู้เป็อย่างดีว่าทุกอย่างที่ว่านั้นคืออะไร
"ใช่ อย่างที่แกคิดนั่นแหละ ทั้งจูบ ทั้งกอด ทั้งครั้งแรกของยัยนี่น่ะ ฉันได้มันมาหมดแล้วโว้ย!!!ฮ่าๆๆๆๆๆๆ"
เฟลหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยความสะใจและเรนในตอนนี้ก็ทรุดลงกับพื้นจากที่พยายามจะยืน ขาของเรนนั้นไม่มีแรงเลย ความสิ้นหวังถาโถมเข้ามาจนสิ่งที่เรียกว่าความหวังนั้นหายไปจากจิตใจของเรนโดยสิ้นเชิง
"(ทำไมกัน?...เพราะเราอ่อนแองั้นหรอ?...เพราะอ่อนแอจึงต้องถูกเหยียดหยาม?...เพราะอ่อนแอจึงต้องสูญเสียทุกสิ่ง?...เพราะอ่อนแอจึงถูกย่ำยีจิตใจ ไม่สิ...ย่ำยีชีวิต...)"
ในตอนนั้นเองที่ฝนเริ่มลงเม็ดตกลงมาอย่างรุนแรงเหมือนในจิตใจของเรนเช่นกัน เรนพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ทว่าตอนนี้ข้างในจิตใจนั้นกลวงโบ๋ไปหมดเพราะจิตใจได้แตกสลายไปแล้ว ั์ตาของเรนไม่สะท้อนสิ่งใดออกมาเลย ดวงตาไร้แววเหมือนซากศพ เป็ตาปลาตายที่ไร้ชีวิต แต่ทว่าร่างกายยังคงขยับไปตามความปราถนาสุดท้ายที่ได้ขอไว้กับร่างกายของตนก่อนที่จิตใจจะแตกสลายไป
"ฆ่า...ฆ่า...ฆ่า...ฆ่า..."
ตอนนี้ในสมองของเรนมีแค่คำว่า"ฆ่า"อย่างเดียว ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะมาหยุดเรนได้อีกต่อไป ทั้งความเมตตาจอมปลอมที่เตยเคยหมอบให้ ทุกสิ่งอย่างมันควรจะหายไปให้หมด
เรนเดินเข้าไปหาเฟลแบบเอนไปเอนมาไร้ชีวิต และเฟลที่เห็นแบบนั้นก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรเพราะคิดว่าสภาพอย่างนี้คงทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว แต่ว่า...เขาคิดผิด...
ผัวะ!!!!!!
หมัดของเรนตรงเข้าที่แก้มของเฟลอย่างจังจนหน้าสะบัด หมัดที่รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีเพื่อปล่อยออกมา
"ยังไง....กล้าดียังไง...แกกล้าดียังไงที่มาต่อยฉันไอขยะ!!!!!"
เฟลหันกลับมาด้วยความโกรธจนเืขึ้นหน้าเพราะไม่คิดว่าเรนจะกล้าทำอะไรตนเองอีก ตอนนี้เฟลกำลังใช้เท้าถีบไปที่ท้องของเรนอีกครั้งแต่ว่าคราวนี้เรนที่รู้ทัน ก็เอี้ยวตัวหลบได้และใช้ขาของตนเองเตะเข้าที่ซี่โครงของเฟลเต็มๆ
"อ๊ากกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!"
เฟลล้มลงไปนอนกับพื้นที่แฉะไปด้วยน้ำฝนที่ตกลงมาด้วยความเ็ป เฟลร้องโอดครวญอย่างไร้ศักดิ์ศรี ร้องเยี่ยงสัตว์เดรัจฉานที่กำลังจะถูกฆ่า...
"คนอย่างแกน่ะ...หายไปซะ"
เรนพูดเช่นนั้นในขณะที่เดินตรงไปที่ร่างของเฟลที่นอนโอดครวญอยู่พร้อมมองด้วยแววตาที่มีแต่ความแค้น แต่ในตอนก่อนที่เรนกำลังจะได้ทำอะไรต่อนั้น มือคู่นึงได้ผลักเขาที่ร่างของเรนอย่างแรงจนเรนล้มลงไปบนเลนของถนนที่กำลังมีรถขับมาด้วยความเร็ว และสิ่งที่ผลักเขาก็คือเตย เตยมองมาที่เรนด้วยความหวาดกลัวในขณะที่พยุงร่างของเฟลอยู่ เรนที่ล้มลงไปก็พยายามลุกขึ้นยืนเช่นกัน และในตอนที่เรนยืนขึ้นมาได้นั้น เรนไม่ได้จ้องมองไปที่สิ่งอื่นเลยแม้แต่น้อย สายตาจับจ้องไปที่คู่อาฆาตทั้ง2คน ทั้งเฟล และเตย ความแค้นปะทุอยู่ภายในจิดใจที่แตกสลายจนขาดความรอบคอบไป และในตอนนั้นเองที่...
เอี๊ยดดดดด!!!!!!!!!!! โครม!!!!!!!!
ด้วยความที่ฝนตกและเริ่มมีหมอก แสงสว่างจากรถยนต์ที่ขับมาอย่างรวดเร็วนั้นส่องมาที่ด้านข้างของเรนก่อนที่หลังจากนั้นจะเข้าปะทะกันอย่างจัง ตอนนี้ร่างของเรนกระเด็นไปหลังจากที่ถูกชนอย่างแรงจนร่างของเรนอยู่ในสภาพที่นอนจมกองเืท่ามกลางสายฝนอยู่
"(อา...จบแล้วสินะ...เหอะๆ ก็ดีเหมือนกัน...ตายไปแบบนี้อาจจะดีที่สุดแล้วก็ได้...ส่วนพวกแกทั้ง2คนน่ะ ฉันขอสาปแช่งแก ไม่ใช่แค่พวกแก แต่ทุกคนที่เคยทำไม่ดีกับฉันทั้งหมด!!! ขอให้พินาศไปซะ!!!)"
นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เรนคิดก่อนที่สติจะหายไปพร้อมกับภาพสุดท้ายที่ได้เห็นใบหน้าหวาดกลัวของคนที่ตนเองเคียดแค้น และสุดท้ายนี้...ชีวิตของเรนในโลกนี้ก็จบลงอย่างน่าสมเพชท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างรุนแรง....
....แต่เขาไม่ได้รู้เลยว่าสิ่งที่รอเขาหลังความตายนั้นคือนรกที่มาในรูปแบบของโลกใบใหม่....
2K
