นางร้ายถูกเนรทศกับระบบร้านค้าความดี

บทที่ 142

สิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่

เมื่อประมาณสองถึงสามวันก่อน ซูฉีได้รับจดหมายปริศนามีคนกลุ่มคนนึงส่งจดหมายเชิญพบให้กับนาง 

นางรู้สึกประหลาดใจที่มีคนส่งจดหมายมาให้ เพราะว่านางเองก็ทำกิจการอย่างเงียบเงียบอยู่ภายในเมืองแห่งนี้

ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของตนเองให้ผู้ใดล่วงรู้ ที่นางสงสัยก็คือคนพวกนั้นรู้ได้อย่างไร

แต่ว่าเกี่ยวกับเรื่องเส้นสายแล้วก็เกี่ยวกับข่าวของนางมันเองก็คงจะปิดไม่มิด

ซูฉีทำใจเอาไว้แล้วเพราะว่าตั้งแต่เมืองแห่งนี้มันเริ่ม มีผู้คนหลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อยเรื่อย

จำนวนคนที่เพิ่มมากขึ้นหูตาเองก็มากมายขึ้นเรื่อยเรื่อยเช่นเดียวกัน มันก็ทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณด้านในเมืองเริ่มรู้เกี่ยวกับตัวตนของนางมากขึ้นเรื่อยเรื่อย

ในตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่าเรื่องที่นางอยากจะปกปิดตนเองมันก็คงจะปกปิดได้ไม่มิด

ในตอนนี้ซูฉีได้รับจดหมายเชิญจากคนกลุ่มนึงนางเองก็ตั้งใจว่าจะเดินทางไปพบพวกเขา

แต่ว่านางไม่ได้เดินทางไปได้ด้วยตนเอง 

“ จะเอาเช่นนี้จริงๆหรือเจ้าค่ะคุณหนู? ”

“ เอาจริงสิก็เอาเช่นนี้แหละเจ้าจะให้ข้าออกหน้าไปเองหรืออย่างไร ” ซูฉีบ่นพึมพำมองบ่าวรับใช้คนสนิทของตนกำลังแต่งชุดของตนเองอยู่ 

ลี่ถังกำลังสวมใส่ชุดของคุณหนูของนางอย่างไม่เต็มใจนัก

แน่นอนว่าคุณหนูของนางบังคับให้นางแต่ง นี่เป็นแผนการที่ซูฉีวางเอาไว้

นางจะไปพบคนพวกนั้นเพราะว่าอยากจะรู้ว่าคนพวกนั้นมีเรื่องอะไรที่จะสนทนากับนางกันแน่

แต่ถ้าอยากจะไปพบและทำการเปิดเผยตนเองมันเองก็คงจะเป็นความคิดที่ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่

นางเลยปรากฏความคิดตัวตายตัวแทนขึ้นมา ว่าจะใช้บ่าวรับใช้คนสนิทของตนในการไปพบกับคนพวกนั้น

อย่างไรเสียพวกเขาเองก็คงจะจับไม่ได้ ซูฉีไม่ค่อยพบเจอคนสักเท่าไหร่ยกเว้นคนงานของตนเอง

นางบริหารจัดการงานทั้งอยู่ห่าง มันเป็นแบบนี้มาสักพักใหญ่ใหญ่แล้วเพราะว่านางมีเรื่องมากมายที่จำเป็นจะต้องทำ

บ่าวรับใช้คนสนิทของนางผู้นี้ก็มักจะออกหน้าให้กับนางในทุกๆเรื่อง

ไม่ว่าจะเป็นการไปดูแลคนงานหรือแม้แต่ทำธุระสำคัญหลายหลายอย่าง

เพราะแบบนั้นคนภายในเมืองที่ไม่ใช่คนเก่าแก่ บางคนเองก็คิดว่าลี่ถังคือคุณหนูตระกูลซูผู้นั้น

เพราะแบบนั้นมันจึงได้โอกาสซูฉีที่นางคิดจะใช้โอกาสนี้ให้ลี่ถังเป็นตัวแทนของนางไปพบเจอคนพวกนั้น

“ แต่ว่าคุณหนูเจ้าขาไปพบเจอคนพวกนั้นแล้วท่านจะได้ยินบทสนทนาเช่นใดละเจ้าคะ? ” นางถามอย่างประหลาดใจ

เพราะว่าคุณหนูของนางจะไม่เข้าใกล้วงสนทนา ก็เลยรู้สึกสงสัยว่าคุณหนูของนางจะได้ยินบทสนทนาได้อย่างไร

ลี่ถังงุนงงเกี่ยวกับเรื่องนี้มองตรงไปยังคุณหนูของนางยังสงสัย

ซูฉีแสยะยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะนำเอาบางอย่างออกมาจากภายในเสื้อ

ของสิ่งนั้นถูกโยนลอยออกไปจากมือของซูฉีไปตกลงที่มือของลี่ถัง

บ่าวรับใช้คนสนิทมองของที่อยู่ภายในมือของตนอย่างประหลาดใจ แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและคำถามมากมาย

“ คุณหนูเจ้าคะของสิ่งนี้? ” ลี่ถังมองสิ่งที่อยู่ภายในมือ

“ มันคือสิ่งที่จะสามารถช่วยข้าได้ยินบทสนทนาได้อย่างไรเหล้า ” 

นางมองสิ่งที่อยู่ในมือของตนยามนี้เห็นเป็นเพียงแค่หินศิลาเล็กๆก้อนหนึ่งเท่านั้น มันมีขนาดเล็กเป็นอย่างมากมีขนาดเทียบเท่ากับส้มลูกเล็กเล็ก 

“ มันคือศิลาที่สามารถช่วยให้ข้าได้ยินเสียงผ่านมันได้ ”

“ ทำเช่นนั้นได้ด้วยอย่างนั้นหรือเจ้าค่ะคุณหนู? ”

“ แน่นอนว่าทำได้สิข้าใช้เวลาคิดค้นมันมาเป็นเวลานานเลยนะกว่าที่จะสามารถคิดค้นมันได้ขนาดนี้ ” ซูฉีแสดงรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

ในช่วงหลายวันที่ผ่านมาไม่ใช่ว่านางยุ่งเกี่ยวกับงานกิจการของตนเองและจะไม่มีเวลาในการคิดค้นสิ่งใหม่ใหม่ขึ้นมา

นางใช้เวลาจำนวนหนึ่งที่สามารถแบ่งได้ในการคิดค้นสิ่งประดิษฐ์อย่างต่อเนื่อง

ของสิ่งนี้ที่นางคิดค้นขึ้นมาคือสิลาดักฟัง มันเป็นเหมือนกับเครื่องดักฟังภายในยุคสมัยของนางนางนำเอาของเหล่านั้นมาดัดแปลงเป็นต้นแบบ

โดยศิลาลงอักขระเอาไว้มันสามารถดูดซับเสียงก่อนที่จะทำการเคลื่อนย้ายผ่านตัวนำที่มองไม่เห็นอย่างพลังวิญญาณได้

บ่าวรับใช้คนสนิทมองของที่อยู่ภายในมือของตนเองด้วยแววตาที่ไม่อยากเชื่อ

แน่นอนว่าเรื่องเช่นนี้มันเองก็เป็นเรื่องที่ยากที่จะเชื่อจริงๆ 

“ ถ้าเช่นนั้นมาลองดูกันเจ้าจะได้หายสงสัย ” ซูฉีนำเอาสิลาอีกก้อนหนึ่งที่ถูกเชื่อมโยงต่อกันเอาไว้ขึ้นมา

หลังจากนำเอาของชิ้นนั้นขึ้นมานางวางของสิ่งนั้นเอาไว้ห่างจากตัวประมาณนึง 

“ เอาละเจ้าลองพูดใส่หินที่อยู่ภายในมือของเจ้าสิ ” ซูฉีให้อีกฝ่ายลองทำ

ลี่ถังก้มหน้าของตนเองลงก่อนที่จะเปล่งเสียงเข้าไปภายในศิลาที่อยู่ภายในมือของนาง

เมื่อทำการส่งเสียงเหตุการณ์น่าประหลาเก็เกิดขึ้น เสียงที่ส่งออกไปมันหายไปอย่างรวดเร็ว 

เสียงมันถูกดูดซับเข้าไปภายในหินก้อนนั้นก่อนที่ในเสี้ยววินาทีต่อมาหินอีกก้อนหนึ่งที่ตั้งอยู่ห่างจากตัวจะมีเสียงที่นางเปล่งออกมาถูกปล่อยออกพร้อมกับศิลาที่เปล่งแสง 

เมื่อเห็นปรากฏการณ์อันน่าเหลือเชื่อเช่นนั้น บ่าวรับใช้ผู้นี้ก็แสดงใบหน้าตื่นตระหนก

ไม่คิดว่าคำพูดของคุณหนูของนางจะเป็นจริงเว้นวรรคคำพูดที่น่าเหลือเชื่อผู้ใดจะคาดคิดว่ามีหินที่สามารถทำแบบนี้ได้

“ ยอดไปเลยเจ้าค่ะคุณหนูข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย!!! ” รีถังราวกับว่าได้พบของเล่นใหม่

ซูชิพยักหน้าขึ้นลง “ เอาละเอาละในเมื่อรู้เช่นนี้แล้วก็ลงมือเลย ” 

“ พวกเราไม่มีเวลามากนักในตอนนี้ใกล้เวลาที่จะนัดหมายกับพวกเขาแล้วไม่ใช่รึ!!! ” 

“ เข้าใจแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ” ลี่ถังรีบปฏิบัติตามคำสั่งของคุณหนูของนางอย่างรวดเร็ว

ก้มหน้าก้มตาแต่งกายปลอมกลายเป็นคุณหนูของนางแล้วก็เดินทางไปยังโรงน้ำชาใจกลางเมืองตามคำนัดหมาย

ในช่วงหนึ่งถึงสองเดือนที่ผ่านมาเมื่อมีผู้คนมากขึ้นกิจการต่างๆก็เริ่มผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด

โรงน้ำชาขนาดใหญ่ใจกลางเมืองมันเปิดขึ้นมาใหม่เป็นโรงน้ำชาของคนใหญ่คนโตภายในเมืองหลวงที่มาเปิดภายในสถานที่แห่งนี้

มันกลายเป็นที่นิยมในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมาเพราะว่าสถานที่มันเหมาะกับการดื่มชาเป็นอย่างมาก

ภายในสถานที่แห่งนี้มีห้องส่วนตัวในการดื่มชาและสนทนากันด้วยเพื่อต้อนรับแขกที่มีระดับสูงขึ้น

ซูฉีและก็ลี่ถังเดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้ตามคำนัดหมาย

กลุ่มคนที่นัดพบนางดูเหมือนว่าจะจองห้องเอาไว้บริเวณด้านบน ซูฉีรู้สถานที่นัดหมายนางจึงจัดเตรียมในการเช่าห้องที่อยู่บริเวณด้านข้างออกมาให้ด้วย เพื่อที่จะรอบฟังบทสนทนาที่จะเกิดขึ้น

เมื่อถึงเวลานัดหมายซูฉีไปนั่งบริเวณห้องด้านข้างแล้วรอฟังบทสนทนา

‘ ของชิ้นนี้เป็นของวิเศษที่เราคิดคนขึ้นมา จริงอยู่ที่มันเป็นของวิเศษที่เยี่ยมยอด ’

‘ มันถูกสร้างขึ้นมาโดยจำลองสิ่งที่เรียกว่าเครื่องดักฟังภายในยุคสมัยของเรา ’

‘ ในตอนแรกการคิดค้นอักขระนี้ขึ้นมามันเองก็เป็นสิ่งที่ยากเย็นอยู่แล้วมันเลยทำให้ขอบเขตการใช้มันค่อนข้างจำกัด ’

‘ ถ้าเปรียบเทียบกับเครื่องดักฟังภายในยุคสมัยของเราคงจะเทียบไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เพราะว่าเจ้าสิ่งนี้มันมีระยะที่สั้นเป็นอย่างมาก เลยจำเป็นจะต้องมานั่งฟังบทสนทนาภายในห้องใกล้ๆเท่านั้น ’ ซูฉีมองสิ่งประดิษฐ์ที่วางอยู่บนโต๊ะพลางคิดอย่างเหนื่อยใจ

ในช่วงเวลาที่ผ่านมานางทุ่มเทเวลาในการคิดค้นสิ่งประดิษฐ์พวกนี้อย่างต่อเนื่อง

แม้ว่าจะคิดคนสิ่งประดิษฐ์เบาเสียงขึ้นมาได้แต่มันเองก็ยังไม่เสร็จสมบูรณ์แล้วก็ไม่สามารถเทียบได้กับสิ่งประดิษฐ์ที่มีคุณภาพอย่างภายในยุคนางจากมา

อย่างเครื่องดักฟังนี้มันสามารถใช้ได้ในระยะเพียงแค่ไม่กี่เมตรเท่านั้น

ในขณะสิ่งประดิษฐ์ของนางยังเหนื่อยใจเสียงประตูจากทางก็ค่อยค่อยเลื่อนเปิด ซูชิที่นั่งเบื่อหน่ายอยู่สักพักก็กระโดดขึ้นมา 

“ มาแล้วมาแล้ว!! ” เป้าหมายของนางมาถึงแล้วนางได้ยินเสียงห้องข้างข้างเหล่าแขกเดินเข้าไปพบกับลี่ถัง

จบบท