ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

แสงแดดยามเช้ามาเยือน หลายๆ คนมองไปที่ขอบฟ้า มองแสงอรุณแรกของวันใหม่ด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่คิดว่ากลุ่มของพวกเขาจะยึดแคว้นเล่ยได้จริงๆ จากกองกำลังเพียง150คน หลายๆ คนต่างนั่งลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ร่างกายอาบย้อมไปด้วยเลือดของตัวเองกับศัตรู ปะปนจนมั่วไปหมด

กองทหาร หน่วยอื่นๆ เองก็เริ่มเคลื่อนไหว บุกเข้ามา ใจกลางเมืองหลวงแคว้นเล่ย หมายมั่นบุกยึดแคว้นเล่ย กลับคืนมาตามแผนที่วางไว้ นายกองแต่ละทิศนำกองกำลังฝ่าเข้ามาใจกลางเมืองหลวงด้วยความองอาจ

..แต่ทันใดพวกเขาก็ต้องเบิกตากว้างอ้าปากค้างกับภาพเบื้องหน้าที่เห็น ใจกลางเมืองหลวงแคว้นเล่ยเต็มไปด้วยเลือดหลั่งไหลเป็นสายธาร ซากศพกองเกลื่อนกลาด เศษเนื้อกระจัดกระจายทั่วบริเวณ กลิ่นอายความตายคาวเลือดรอยคละคลุ้ง มองเห็นจอมยุทธร่วม 50คน นั่งพักรักษาตัว ร่างพวกเขาอาบย้อมไปด้วยเลือด

ฝูงชนหลายๆ คนที่เห็นต่างใจสั่นสะท้าน ไม่คิดเสียงที่พวกเขาได้ยินยามค่ำคืนจะเป็นเสียงของ 3หน่วยบุกตะลุยเข้ามายึดใจกลางเมือง ทหารรอบทิศต่างตบมือออกมาเสียงดังก้องให้เหล่าจอมยุทธทั้ง3หน่วยด้วยความจริงใจ ไม่มีใครคิดพวกเขาทั้ง3หน่วยจะกล้าหาญถึงเพียงนี้

หลายคนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เพียง3หน่วยทหารจะยึดแคว้นกลับคืนมาได้ เพียงทหารของพวกเขาทั้งสองฝ่ายก็ต่างกันราวฟ้ากับเหวแต่กลับ ขับไล่ศัตรูออกไปได้ พวกเขาต่างใจสั่นสะท้าน แถมยังเป็นการต่อสู้ยามค่ำคืนอีกช่างเป็นการต่อสู้ที่บ้าระห่ำเสียจริง

หลายๆ คนเองก็ ตบมือให้ทหารที่เสียสละในการโจมตีครั้งนี้ มันเหมือนเป็นสิ่งที่คาดไม่ถึง ยามค่ำคืนที่เป็นเวลาต้องห้ามกลับมี 3หน่วยที่ไม่หวาดหวั่นบุกทะลวงเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง

หากข่าวนี้แพร่กระจายออกไปได้เป็นข่าวใหญ่แน่ ไม่คิดเพียงราตรีเดียว ทั้ง3หน่วยกลับสามารถยึดแคว้นเล่ย กลับคืนมาได้ กลายเป็นสงครามที่รุ่งโรจน์ที่สุดในรอบ2ปี ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน

นายกองบางคนยอมไม่ได้ ที่เห็นนายกองคนอื่นๆ ทำผลงานเกินหน้าเกินตา หมายมั่นบุกทะลวงแคว้นจ้าวต่อทันที แคว้นจ้าวถือเป็นแคว้นสำคัญอยู่ติดทะเลสาบ คาบเกี่ยวกับ2แคว้นใหญ่เป็นเมืองท่าสำคัญในการเดินทาง รวมถึงเป็นแหล่งหาเสบียงอาหาร

นายกองหลินซางเอ่ยพูด "ใครจะไปตีแคว้นจ้าวกับข้าหรือไม่"

ทหารหลายๆ คนตอนนี้ ฮึกเหิมกันเป็นอย่างมาก อยากสร้างวีรกรรมอันบ้าคลั่งแบบทหารสามหน่วย ถึงทหารทั้งสามหน่วยจะเหลือคนรอดไม่มากแต่ก็ต้องยอมรับในความกล้าหาญของพวกเขา มันจุดไฟในตัวพวกเขาเหล่านั้นจนลุกโชน

นายกองหลายคน ครุ่นคิดก่อนเอ่ยตอบออกไปอย่างรวดเร็ว "ก็ดี ไหนๆ พวกเราก็ยังไม่ได้ต่อสู้เต็มกำลัง สู้ไปยืดเส้นยืดส่ายหน่อยก็ไม่เลว พวกต่างดินแดนเองก็คงคาดไม่ถึงเหมือนกัน"

นายกองไป๋ซู่เองก็พยักหน้ารับ "ดีเหมือนกันข้ายังไม่ได้ สำแดงพลังเลย"

"ข้าเอาด้วย พวกมันคงยังตั้งตัวไม่ทันเป็นแน่ เพียงเจอแค่สามนายกองพวกมันก็เผ่นหนีดั่งผึ้งแตกรัง หากเป็นพวกเขาทั้ง7หน่วย พวกมันไม่กลัวจนหัวหดเลยงั้นหรือ"

หลายๆ คนต่างพากันหัวเราะขบขัน

...ก่อนที่ นายกองทั้ง7กองทหาร จะนำกองกำลังร่วมพันเดินทางต่อไปยังแคว้นจ้าวอย่างฮึกเหิม กองกำลังของพวกเขาบุกตะลุยเข้าไปใจกลางแคว้นจ้าวอย่างบ้าคลั่ง ทิศทางที่พวกเขาผ่านฆ่าสังหารกลุ่มจอมยุทธต่างดินแดนเป็นผักปลา กลิ่นอายคาวเลือดรอยคละคลุ้ง ทหารทั้งสองฝ่ายทยอยตายตกลงไปตามเวลาที่ไหลผ่าน ไม่นานศพก็กองเกลื่อนกลาด ทั้งสองฝ่ายต่างปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่เหล่านายกองยังออกไปต่อสู้ด้วยความฮึกเหิม

การต่อสู้กินเวลาไปถึง 2วันเต็ม ศพทหารของทั้ง2ฝ่าย กองใหญ่เท่าภูเขาลูกย่อมๆ ทหารนับพันล้วนตายตกลงไป เลือดหลั่งไหลเป็นธารโลหิต ทหารหลายๆ คนหายใจหนักถี่อย่างรุนแรง จากความอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดสองวัน ปราณพลังในกายาแทบหมดสิ้น

ก่อนที่กลุ่มทหารของพวกซีเผิง จางเล่ย ชิงอี้ จะเข้ามาสมทบโจมตี จนทำให้ฝ่ายศัตรูเสียเปรียบเป็นอย่างมาก พวกต่างดินแดนเริ่มรับมือไม่ไหว ถอยหนีออกไปอย่างบ้าคลั่ง ไม่นานแคว้นจ้าวก็ถูกพวกเขายึดครองได้สำเร็จ

ทหารทั้งสิบกองต่างโหร้องด้วยความยินดี ก่อนส่งข่าวออกไปหาแม่ทัพใหญ่เพื่อรายงานสถานการณ์รบที่เกิดขึ้น เพียงไม่ถึง1สัปดาห์พวกเขาก็สามารถยึดดินแดนร้อยแคว้นกลับคืนมาถึงสองแคว้น หลายๆ คนเริ่มวาดฝันอีกไม่ช้าพวกเขาคงยึดดินแดนที่สูญเสียไปกลับคืนมาได้ แต่ก็มีบางคนคิดต่างออกไป กลุ่มจอมยุทธต่างดินแดนเองก็คงวางแผน ตีโต้กลับคืน พวกเขาเป็นแน่

ถึงพวกเขาจะชนะสงครามที่เหมือนเป็นสงครามของเหล่าอนุชนในครั้งนี้ก็ตาม แต่ก็ถือว่าพวกเขาสูญเสียอนุชนที่เก่งกาจไปมากเหลือรอดเพียง 300กว่าคน แม้แต่นายกอง3นายยังตายตกลงในสงครามครั้งนี้ มันบ่งบอกว่าสงครามครั้งนี้รุนแรงแค่ไหน ไม่ช้าสงครามคงขยายใหญ่ขึ้นเป็นแน่ พวกเขาต่างรู้ดีสงครามที่แท้จริงคือ สงครามของเหล่าจอมยุทธขั้นพลังเทวะ ขั้นพลังกษัตริย์ ที่จะตัดสินทิศทางของสงคราม ที่พวกเขาต่อสู้เป็นเพียงสงครามของเหล่าอนุชนเท่านั้น หาใช่ผู้คุมชะตาสงครามไม่

ทหารหลายๆ หน่วยตั้งค่ายภายในเมืองหลวงแคว้นจ้าวทันที หลายๆ คนเองก็พักรักษาอาการบาดเจ็บ หลายๆ คนเสียปราณพลังไปมากเนื่องจากต่อสู้เป็นระยะเวลานาน หากไม่มีจอมยุทธเข้ามาปกป้องรักษาเมือง เมืองที่พวกเขายึดกลับมาได้คงสูญเปล่า ถูกต่างดินแดนยึดคืนกลับไปอย่างแน่นอน ประชาชนที่ถูกกักขังภายในเมืองนับพันถูกปล่อยตัวเป็นอิสระทั้งหมด ก่อนจะนำเชลยของต่างดินแดนเข้าไปฝากขัง เตรียมเค้นข้อมูลในภายภาคหน้า

ซีเผิงเดินมาหาอี้เฉินก่อนยกมือกระแทกหน้าอกอี้เฉิน"เจ้ายังมุดทะลุไม่เปลี่ยนเลยนะอี้เฉิน มานั่งกับข้าทางนี้ มาข้าอยากรู้เจ้าไปทำอะไรมาหายไปตั้ง2ปี ไหนจะดวงตาของเจ้าอีกบาดเจ็บมางั้นหรือ"

หลายๆ คนได้ยินชื่ออี้เฉิน บางคนเริ่มจดจำภาพเก่าๆได้ ชายหนุ่มผมสีขาว ที่ต่อสู้ในศึกสงครามร้อยแคว้นเริ่มลอยมาในหัว ของเหล่าจอมยุทธหลายๆ คน "ไอ้หมอนั้น คืออี้เฉินนี่เองข้าก็ว่าคุ้นหน้าเขาชอบกล เด็กหนุ่มที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในอดีต ทำลายงานแต่งของตงหยาง"

"ยังมีอีก ข้าเคยได้ยินว่ามันเคยขโมยผลแห่งการหยั่งรู้จาก คนดินแดนเซียนไปดื้อๆ อย่างไม่อาย"

"ข้าก็เคยได้ยินมันหักอกสาวงามดินแดนศักดิ์สิทธิ์"

หลายๆ คนต่างพากันซุบซิบ นินทา แต่ก็มีบางคนปกป้องอี้เฉินกระแอมไอ ออกมาเสียงดัง พวกเขาล้วนเห็นฝีมือของชายหนุ่มผมขาวที่มีผ้าปิดตา ด้วยตาตัวเอง เป็นคนที่ไม่ได้เลวร้ายอะไร เพียงมีชื่อเสียงที่ไม่น่าภิรมย์เท่านั้น

อี้เฉินกับ ซีเผิงพวกเขาสองคนต่างพูดคุยกันไปพักใหญ่ๆ "เจ้ารู้หรือไม่อี้เฉินน้องสาวข้า ถึงกลับมากล่าวโทษข้าเลยนะ ว่าข้าไม่ช่วยเจ้า ข้าเองก็หมดปัญญาจะช่วยเจ้าเช่นกัน"

ท่านไม่ต้องคิดมาก "ข้ามุดทะลุเอง โทษตัวท่านไม่ได้หรอก แต่ข้าไม่เสียใจแม้แต่น้อย"

"แล้วเจ้าหายหัวไปไหนถึงสองปี"

อี้เฉินยิ้มแห้งๆ "ท่านจะเชื่อข้าหรือไม่สองปีมานี้ ข้านอนหลับใหลมาตลอด"

ซีเผิงได้ยินเขาถึงกับหนังตากระตุกอย่างแรงกับคำตอบของอี้เฉิน "เจ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร"

...ไม่นานแม่ทัพใหญ่กับเหล่าผู้ติดตามก็มาถึงยังเมืองจ้าว พวกเขาต่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ไม่คิดเพียงการต่อสู้ของเหล่าอนุชน จะเป็นการต่อสู้ที่ดุเดือดได้ถึงเพียงนี้ ชายชราทั้งสิบที่อยู่ในขั้นพลัง เทวะต่างสร้างเขตแดนป้องกันเมืองหลวงไว้ทันที มีแม้แต่เหล่าจอมยุทธขั้นพลังเทวะหลายสิบคนมาประจำการยังพื้นที่แห่งนี้

ก่อนที่เจ้าสำนักเซียนจะประกาศกร้าวออกมา "ให้ประชาชนช่วยกันสร้างกำแพงเมืองขึ้นมาป้องกัน ถึงจะป้องกันไม่ได้มากแต่ก็ดีกว่าไม่มีเขตแดนขวางกั้น" พวกเขาไม่อาจประมาทพวกต่างดินแดนได้แม้แต่น้อย

....
ไม่นานแคว้นจ้าวก็เป็นเมืองหลวงสำคัญในการทำศึก ข่าวเรื่องสงครามแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ฝูงชนต่างพากันพูดคุยออกไปทั่วทิศ "เจ้ารู้หรือยัง การต่อสู้ของเหล่าอนุชน ดินแดนร้อยแคว้นของพวกเราชนะ แถมยังยึดดินแดนกลับคืนมาได้ถึงสองแคว้น"

"ข้ารู้มาว่า เพียงการต่อสู้วันแรก อนุชนของพวกเราก็สามารถยึดดินแดนกลับคืนมาได้ แถมยังใช้ ทหารเพียงสามนายกองเท่านั้น"

"จริงงั้นหรือ"

"ข้าก็ได้ยินมา ว่ากันว่า มีเด็กหนุ่มผมขาว ที่เป็นหัวใจสำคัญในการยึดเมืองหลวงแคว้นเล่ย ในครั้งนี้ ไม่รู้ข่าวนี้จริงหรือเปล่า"

"ข้าก็ได้ยินมาแต่ ข้าว่าคงเป็นเรื่อง มั่วมากกว่า เพียงชายคนเดียวจะไปทำอะไรได้"
หลายๆ คนต่างพยักหน้ารับ พวกเขาไม่คิดว่าคนเพียงคนเดียวจะ สามารถเปลี่ยนสงครามได้