ทั่วทั้งเมืองฟู่และเมืองใกล้เคียงค่ำคืนนี้ประดับด้วยโคมสีชาด การละเล่นของเหล่าจิ้งจอก ตลาดร้านค้าโรงเตี๊ยมบรรยากาศคึกคัก กระทั่งในตรอกเล็ก ๆ เหล่าปีศาจเมามายสุรา ตบโต๊ะ ส่งเสียงหัวเราะดัง บนท้องนภาแต่งแต้มด้วยสีสันของดอกไม้ไฟ เมื่อเริ่มการเฉลิมฉลองมงคลวิวาห์ของท่านผู้นำ
ในชุดเ้าสาวสง่างามปักทอด้วยลวดลายของปักษาและหงส์ซึ่งเป็สัตว์สัญลักษณ์ของการคู่เคียงตราบจนแก่เฒ่า ชายอาภรณ์ลากยาวจรดพื้นเรือนไม้เป็เงามัน ทั้งปิ่นทองบนเกล้าผม หยกสีนิล พัดปิดหน้า ท่านผู้นำควบคุมงานฝีมือเหล่านี้ให้ออกมางดงามด้วยตนเอง เพียงหนึ่งราตรีก็พร้อมสำหรับงานวิวาห์ จากนั้นจึงส่งสารประกาศผ่านเวหา กระจายข่าวไปทุกแห่งหนในแดนปีศาจว่าเขาจะแต่งงานกับธิดาปักษา ส่งสารทางน้ำไปสู่เทวโลกและท่านย่า แจ้งข่าวว่าเขาแต่งงานกับเทพธิดานามว่า ‘จือจือ’ นางได้เป็ภรรยาของเขาแล้ว ขอให้เหล่าเทพแสดงความยินดี
แน่นอนว่าผู้ยินดีกับทั้งสองเรียกได้ว่ามีน้อยนิด สำหรับเมืองปีศาจก็แทบจะไม่มี ท่ามกลางเสียงคัดค้านของผู้าุโ ญาติพี่น้องในแดนปีศาจ ทั้งสตรีที่ให้คัดเลือกมาย่อมป่าวประกาศตนว่าเหมาะสมคู่ควรเป็ราชินี พวกเขาล้วนเกลียดชังเทพ ให้เรียกว่าหากนางมิได้อยู่ภายใต้การปกป้องของาาจิ้งจอก อาจเกิดศึกปะทะกัน พังพินาศไปทั้งภพภูมิ
ั์ตาสีชาดนับสิบคู่เต็มไปด้วยความริษยา ไอสังหารครอบคลุมไปทั่วบริเวณ เมื่อพวกนางมิใช่สตรีเหนียมอายเหมือนธิดาเทพ ขณะที่จือจือไม่โปรดปรานการจับกระบี่ นางเป็ปักษาเก็บตัวในเรือนริมน้ำอันเงียบเชียบของนางมาโดยตลอด นางจึงเลือกที่จะอยู่ข้างหลังหางสีนิลทั้งเก้าที่พลิ้วไหวใต้จันทราสีชาด ซึ่งคงไม่มีผู้ใดส่งเสียงเอะอะโวยวายนาน พวกเขาทั้งหลายจำต้องยอมรับราชินีจิ้งจอก
ฮุ่ยเฟินไม่รอให้พิธีสิ้นสุดลง คว้าร่างเ้าสาวอันตรธานไปในกลุ่มเมฆาสีนิล
“น่ารำคาญนัก ใคร ๆ ต่างก็ขัดใจข้า” ทั้งน้ำเสียงและใบหน้าเข้มขรึม แลเห็นว่าเ้านครจิ้งจอกกำลังหัวเสีย ซึ่งเขาคงจัดการกับเื่นี้ในภายหลัง
“เกิดพวกเขาก่อฏ ท่านจะไม่เดือดร้อนหรือ? ท่านเป็าาปีศาจในเมืองนี้”
“ข้าไม่รับฟังเหตุผล ข้าจะทำ ข้าก็ทำ ใครก่อฏ มีโทษสถานเดียว ไม่ละเว้นไม่ปรานี”
จากนั้นาาจิ้งจอกก็เงียบขรึมไป จือจือก้มหน้าลงมองพื้นดินสีเข้ม ก่อนจะส่ายหน้ามองไปโดยรอบบริเวณไม่ไกลจากบ่อโคลนพิษ ถัดไปเป็ป่าทึบทะมึน บรรยากาศวังเวงในเมืองปีศาจเป็เื่คุ้นชินกับนางผู้อพยพมาได้สักระยะ
“เ้าคิดอะไรอยู่? จือจือ เ้ากำลังไม่พอใจข้า หรือเป็เพราะว่าพวกเขาพูดจาล่วงเกินเ้า...”
สตรีปีศาจผู้หนึ่งะโกึกก้องด้วยแววตาก้าวร้าว กล่าวว่าอย่างไรปีศาจและเทพก็ไม่สามารถอยู่ร่วมกันได้อย่างสันติ จะต้องสู้รบกันจนกว่าจะมีผู้ใดเสียชีวิตไปเท่านั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์เทพปักษา
จือจือรู้สึกว่านางเป็ส่วนเกินของนครปีศาจแห่งนี้ ขณะที่นางไม่มีทางเลือกมากนัก เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แ่เบาลง
“ข้ามิบังอาจมีความคิดเช่นนั้น ท่านฮุ่ยเฟินช่วยชีวิตข้าจากโคลนพิษ ค่ำคืนนั้นข้ากำลังจะขาดอากาศจนสิ้นใจ จนได้พบท่านที่ผ่านมาโดยบังเอิญ มิได้เพิกเฉยข้าเหมือนปีศาจตนอื่น ท่านป้อนข้าวป้อนน้ำ ป้อนยาข้า ท่านหยดยาให้ปีกที่หักพังของข้า ท่านเป็มากเสียยิ่งกว่าผู้มีพระคุณ สำหรับข้า... ชีวิตที่เหลือหากต้องตาย ย่อมมอบให้ท่านเป็การตอบแทน”
“จำได้ว่าก่อนหน้านี้เข้ายังจะหนีข้าไป เมื่อเ้าได้มุกทะเลลึกทิศประจิม”
ั์ตาสีชาดดุดันทำให้นางเสียหน้าไม่น้อย นางก้มศีรษะ ยกมือประสานกันไว้ข้างหน้า ในกำมือนางมีพัดปักด้วยด้ายทอง “ขออภัย ๆ ไยข้าช่างเป็เทพธิดาผู้กระทำการเสียมารยาทนัก ข้าใจึงไม่ทันไตร่ตรองให้ดี”
ฮุ่ยเฟินคว้าจับข้อมือเล็กเพื่อห้ามปราม ไม่ให้ทำความเคารพสามี เพ่งมองไปยังป้ายสีชาดบนหน้าผากของนาง ด้วยแววตาเอ็นดู “ข้าไม่ถือสาภรรยา อาจมีบ้างที่จะใช้ความคิดในทางผิด เลือกทางเดินผิดพลาดได้ แต่ถ้าเ้าเลือกได้แล้วก็ดี...”
“หลังจากที่ข้าได้ไตร่ตรองเป็ระยะเวลาหลายราตรี ข้ามีความตั้งใจว่าจะตอบแทนบุญคุณท่าน”
จือจือคาดไม่ถึงว่านางจะพูดไปโดยไม่คิดว่าจะตอบแทนอะไรเขา ฮุ่ยเฟินเสนอทางเลือกให้นางด้วยรอยยิ้มที่ปรากฏเขี้ยวขาวคม ด้วยใบหน้าหล่อเหลาอย่างปีศาจจิ้งจอก
“เช่นนั้นเ้าคงรู้ใช่ไหมว่าเ้าพำนักอาศัยในเป็เมืองปีศาจ เ้าแต่งงานกับาาจิ้งจอกผู้รู้เพียงเื่ของปีศาจ ที่นี่... มิใช่แดนเทพ...”
“ข้าทราบดี ท่านฮุ่ยเฟิน”
ด้วยสัญชาตญาณของเทพ ตระหนักรู้เป็อย่างดีว่าปีศาจทำเื่อะไรบ้าง ถึงนางอาจไม่หนักแน่นพอกล่าวต่อเขาไปว่านางจะสามารถทำมันได้หรือไม่ กลุ่มไอปีศาจดึงนางเข้าไปกอดแนบกาย สบประสานสายตา อีกครู่หนึ่งฮุ่ยเฟินเบือนหน้าไปทางโคลนพิษกลิ่นเหม็นเน่า มันเป็ทั้งโคลนพิษและโคลนดูดในขณะเดียว
“เราจะสร้างเรือนหอที่นี่ ดีหรือไม่?”
‘ที่ ๆ นางตกโคลนเนี่ยนะ!’ อุทานในใจ ก่อนััได้ถึงแววตารุ่มร้อน เมื่อมือหนากระชับเอวคอดบางเข้าแนบกาย บางสิ่งแข็งขึงดึงดัน รั้งร่างของมันขึ้นผงาดเหนือสะดือของนาง ใต้อาภรณ์สีชาดเป็สิ่งขวางกั้นกลางระหว่างเขาและนาง ลอบกลืนน้ำลายลงคอ เพียงมือหนาขยับกระชับเอวนางอีกครั้งหนึ่งให้นางรับรู้ว่าเขา้านาง เผลอสะดุ้งด้วยสีหน้าหวาดผวา
“ขะ ข้า... แล้วแต่สามี ข้าอยู่ได้ทุกที่...”
135
