ซ่อนกลิ่น
Ep10
เช้านี้ผมมาส่งน้ำหวานที่มอตามปกติน้ำหวานหันมายกยิ้มบางๆให้ผม พลันดึงผมเข้าไปหอมแก้มเช่นเคย
“เย็นนี้ผมมารับนะ”
“ไม่ต้องน้ำหวานมีนัดทานข้าวกับเพื่อน เดี๋ยวกลับเอง” เสียงใสเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มผมถอนหายใจเพียงนิด ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ โอเมก้าร่างบางเดินเข้าตึกเรียนไปผมนั่งมองน้ำหวานเพียงนิด ก่อนจะขับรถออกจากมอเพื่อไปที่คลินิก
“หมอซ่อน มีน้องหมาถูกรถชน”เมื่อขาเรียวก้าวลงจากรถ กันต์ก็รีบเข้ามาบอกผมทันทีผมจึงรีบวิ่งเข้าไปในคลินิกเพื่อทำการรักษาชีวิตน้องหมาตัวนั้น
11:45น.
หลังจากผ่าตัดช่วยชีวิตน้องหมาตัวนั้นจนปลอดภัยแล้วผมจึงบอกอาการให้เ้าของรู้ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องที่ไว้ให้น้องหมาน้องแมวพักฟื้นสายตาเรียวมองนาฬิกาบนฝาผนัง เมื่อเวลาใกล้จะเที่ยง ผมจึงยกยิ้มบางๆเพราะตั้งใจจะไปชวนน้ำหวานกินข้าวเที่ยงด้วยกัน
“หมอซ่อน ไปหาอะไรกินกัน”เสียงของกันต์เอ่ยบอก ผมจึงหันมายกยิ้มให้กันต์บางๆ พลันคว้ากระเป๋ากับกุญแจรถ
“พี่มีนัดแล้ว” เมื่อเอ่ยจบ ผมก็เดินผ่านกันต์ออกมาเลยทิ้งให้รุ่นน้องฝึกงานทำหน้าบูดคนเดียว
ผมขับรถมาที่มอในเวลาเที่ยงพอดีเพราะคลินิกของผมและมอของน้ำหวานอยู่ใกล้กันขาเรียวเดินขึ้นอาคารเรียนไปตามทางที่ผมเคยขึ้นมาส่งน้ำหวาน เวลาแบบนี้น้ำหวานน่าจะยังอยู่ในห้องเรียนเพราะน้ำหวานเคยบอกผมว่าชอบออกจากห้องเรียนที่หลังเพราะจะได้ค่อยดูความเรียบร้อยของนักศึกษา
“อึก...อ่า แรงอีก” เสียงครางใสที่ดังออกมาจากห้องเรียนทำให้ผมหยุดชะงักเท้า จากรอยยิ้มบางที่แต่งแต้มใบหน้าตอนนี้มันค่อยๆจางหายไปช้าๆ เมื่อน้ำเสียงที่ผมได้ยินนั้น เป็เสียงของน้ำหวาน!
“แรงอีก อ๊ะ! อื้ออ๊ะอ๊ะอ๊ะ” ผมไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำอะไรดีควรวิ่งหนีหรือเดินต่อไป ฝ่ามือเรียวที่กำกันแน่นเย็นเฉียบขึ้นมาอกด้านซ้ายเต้นแรงจนเจ็บไปหมด ได้แต่ขอให้อย่าเป็ภรรยาของผม อย่าเป็น้ำหวาน
“ทำไม อ๊ะ!ถึงต้องไปกอดมันด้วย อ่า อื้อ” เสียงใสเอ่ยกดต่ำในลำคอพร้อมเสียงครางที่ดังไม่หยุด
“อาจารย์หึงผมหรอ”
อย่า...
อย่าใช่อย่างที่ผมคิด
“แน่นอน อ๊ะอ๊ะ” ร่างกายของผมตอนนี้ทำไมมันไม่ยอมขยับ ผมอยากออกไปจากที่นี่ อยากออกไปจากตรงนี้
“ถ้าอยากให้ผมทำพันธะน้ำหวานก็รีบๆหย่าสิครับ” เสียงจากอีกคนเอ่ยผมขมวดคิ้วเข้าหากันแน่น เมื่อพึ่งรู้สึกว่าเสียงนี้มันคุ้นๆเหมือนผมเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน แต่ที่ทำให้ผมแทบหยุดหายใจคือชื่อที่อีกคนเอ่ยออกมา
“ได้ อ่า น้ำหวานจะรีบหาทางหย่า”น้ำตาใสไหลอาบแก้มเนียนเมื่อน้ำหวานเอ่ยถึงเื่หย่า
ผมพยายามจะก้าวขาเรียวให้ออกไปจากตรงนี้พยายามก้าวถอยห่างจากห้องตรงหน้า แต่ขามันทำไมไม่ยอมขยับ
“รัก อ๊ะ น้ำหวาน แฮ่กรัก...อื้อ” เสียงของน้ำหวานขาดหายไป พร้อมกับหัวใจของผมที่แตกสลายด้วยน้ำมือของคนที่ผมรักผมแทบทรุดกายลงตรงนั้น โชคดีที่ฝ่ามือเรียวยันกำแพงไว้ไม่งั้นขาที่อ่อนแรงคงทำให้ผมล้มลงไปแล้ว
“พี่ซ่อน!” เสียงหวานของปีบเอ่ยดังขึ้นด้านหลัง ผมหันไปมองปีบทั้งน้ำตา สิ้นเสียงของปีบเสียงกุกกักก็ดังอยู่ในห้องเรียนก่อนบุคคลในห้องเรียนจะปรากฏตัวหน้าประตู
“ซ่อน!” เสียงใสของน้ำหวานเอ่ยดังลั่น น้ำหวานเบิกตากว้างเมื่อเห็นผมยืนอยู่ผมมองหน้าน้ำหวานด้วยสายตาผิดหวัง
นี่คือเื่ที่ผมพยายามไม่รับรู้
แต่วันนี้
ผมกลับต้องมาเห็น...
“เ้าขุน...” ร่างแกร่งเ้าของกลิ่นดอกราตรีเดินออกมาจากห้องเรียนผมนิ่งค้างเบิกตากว้างด้วยสายตาไม่เชื่อ
คนสองคนที่ผมไว้ใจ
แต่กลับหักหลังผม
6K
![One Million คืนใจให้รักที่ปลิดปลิว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743107538_84792667.webp)
