1.อันเหลียนฮวา
‘อันเหลียนฮวา' ถูกต้องแล้ว ร่างนี้มีนามว่า อันเหลียนฮวา อาศัยอยู่ในหมู่บ้านฉู่เมืองสุ่ยของแคว้นเย่ว ตระกูลอันเป็ตระกูลเกษตรกรรมทำไร่ ทำสวน หาของป่าเหมือนชาวบ้านชนบททั่วไป ฐานะความเป็อยู่ก็ไม่ได้ลำบากอัตคัตมากนักถือว่าเป็ตระกูลพอมีพอกินและตอนนี้ก็อาศัยสมบัติเก่าของบรรพบุรุษที่บัดนี้ก็ใกล้จะหมดเต็มทีหากแต่สามีและภรรยาก็ช่วยกันทำมาหากินคอยเติมเต็มคลังเงินตลอดจึงเป็ครอบครัวที่พอมีหน้ามีตาในหมู่บ้านแห่งนี้
บิดาของร่างนี้นามว่า ‘อันลู่สือ’ แต่งกับภรรยาคนแรกนามว่า‘ซูเม่ยเม่ย’ มารดาของอันเหลียนฮวาซูเม่ยเม่ยเป็สตรีหน้าตางดงาม มีดวงตาฉ่ำน้ำ ผมดำเงางามราวน้ำหมึกเรือนกายสะอาดสะอ้าน แต่หลังจากที่ซูเม่ยเม่ยให้กำเนิดบุตรสาวร่างกายของนางก็อ่อนแอลง เจ็บป่วยบ่อยครั้ง ภายในห้องนอนมีแต่กลิ่นสมุนไพรคละคลุ้งร่างกายซีดเซียว ดวงหน้าหมองคล้ำ เพราะขาดการดูแลทำให้อันลู่สือค่อย ๆตีตัวออกห่าง ซูเม่ยเม่ยยามที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงนางเป็สตรีที่มีความรู้ความสามารถ แต่ทว่าพอออกเรือนก็กลับกลายเป็สตรีหัวอ่อน ไม่ว่าเื่ใดมักจะผ่อนปรนให้กับอันลู่สือเสมอเหตุผลเพียงเพราะซูเม่ยเม่ยไม่สามารถมีบุตรชายสืบสกุลให้อันลู่สือได้
จนวันหนึ่ง...อันลู่สือแต่งภรรยารองเข้ามาในบ้านสกุลอัน ภรรยารองของอันลู่สือมีนามว่า ‘เหยาลี่จู’ สตรีดวงหน้าเกลี้ยงเกลารูปร่างเย้ายวน ผิวขาวราวกระดาษ ์ก็ช่างส่งเสริมภรรยารองผู้นี้ยิ่งนักแต่งเข้าสกุลอันไม่เท่าไรก็คลอดบุตรชายนามว่า ‘อันสือเย่ว’ให้เ้าของจวนได้ชื่นชม และอีกหนึ่งปีต่อมาก็คลอดบุตรสาวนามว่า 'อันลี่ฮัว' ทำให้อันลู่สือโปรดปรานภรรยารองมากขึ้นเรื่อยๆ แม้ตลอดเวลาที่ผ่านมาอันลู่สือยังคงแวะเวียนไปหาซูเม่ยเม่ยบ้าง แต่ทว่าความรู้สึกที่มีให้กันก็ไม่ได้เป็เหมือนครั้งกาลก่อนแล้วซูเม่ยเม่ยพูดน้อยลง ดวงตาหมองหม่น สีหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาต่างกับเหยาลี่จูที่ช่างเอาอกเอาใจ พูดเก่ง หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสคงไม่แปลกที่อันลู่สือจะรักใคร่และโปรดปรานภรรยารองผู้นี้ยิ่งนัก
เวลาล่วงเลยผ่านไปสิบห้าปีซูเม่ยเม่ยกับเหยาลี่จูไม่เคยทะเลาะเบาะแว้งกันหนักหนา อาจจะมีบ้างนิด ๆ หน่อย ๆตามประสาสตรีที่ใช้สามีคนเดียวกันเหยาลี่จูไม่คิดอยากทะเลาะกับซูเม่ยเม่ยต่อหน้าอันลู่สือเพราะกลัวตนเองเสียความโปรดปราน เหยาลี่จูเป็สตรีที่ไม่ชอบทำงานหนัก ไม่ชอบทำงานไร่สวนทว่าชอบอยู่เรือนแต่งตัวสวยงามและคอยปรนนิบัติสามีเท่านั้น เงินทุกอีแปะที่อันลู่สือหามาได้เหยาลี่จูก็เป็ผู้ดูแลเก็บเข้าหีบสมบัติของตนเองจนหมดไม่ได้เผื่อแผ่มาให้ซูเม่ยเม่ยกับอันเหลียนฮวาตามที่สมควรจะได้ซูเม่ยเม่ยไม่เคยเอ่ยปากเื่นี้ให้อันลู่สือได้รับรู้เพราะนางเริ่มป่วยกระเสาะกระแสะทำให้ออกไปช่วยสามีทำงานไม่ได้ซูเม่ยเม่ยจึงไม่กล้ามีปากเสียงเื่เงิน ๆ ทอง ๆลำพังตอนนี้อันลู่สือก็หมางเมินนางอยู่แล้วไหนเลยจะกล้าปริปากทวงสิทธิ์ของภรรยาเอกได้
แม้ทุกคนยังคงอาศัยอยู่ในขอบรั้วเดียวกันแต่สตรีที่ขึ้นชื่อว่า'ภรรยาเอก' ค่อย ๆ ถูกลืมเลือนไป จนซูเม่ยเม่ยสิ้นใจหรือเรียกอีกอย่างว่าตรอมใจตายนั่นเอง ส่วนการเป็อยู่ของอันเหลียนฮวานั้นก็เรื่อยๆ เหมือนใช้ชีวิตไปวัน ๆ เพราะบิดาไม่ค่อยสนใจแค่อันเหลียนฮวาไม่ทำเื่อันใดให้ขายหน้าก็ยังพออยู่ร่วมเรือนกันได้ ก่อนซูเม่ยเม่ยจะตายจากไปนางได้ถ่ายทอดวิชาความรู้ต่าง ๆ ของสตรีที่พึงรู้พึงมีให้กับอันเหลียนฮวาไม่ว่าศาสตร์ใดอันเหลียนฮวาก็ได้รับการสั่งสอนมาจากมารดาจนหมดสิ้น นิสัยของอันเหลียนฮวาค่อนข้างหัวอ่อน ไม่สู้คน ไม่ค่อยพูดจาแต่ด้วยดวงหน้าที่งดงามเกินสาวชาวบ้านทั่วไป ทำให้อันเหลียนฮวาเป็สตรีที่โดดเด่นที่สุดในหมู่บ้านฉู่แห่งนี้ นางจึงมักโดนน้องสาวต่างมารดาพูดจาถากถางเป็ประจำ
อันเหลียนฮวาใช้ชีวิตผ่านไปแต่ละวัน ๆอย่างสงบเงียบที่สุดจนวันหนึ่ง...วันที่นางโดนบุรุษใจทรามขืนใจในกระท่อมร้างกลางป่าซึ่งนางก็ไม่รู้ว่านางมาอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร และประกอบกับ่เวลานั้นเป็่ที่บิดากำลังเลือกบุรุษในหมู่บ้านให้นางตบแต่งออกไปแต่ก็มาเกิดเื่งามหน้าเช่นนี้เสียก่อน เื่ต่าง ๆที่ตระเตรียมไว้จึงถูกยกเลิกทั้งหมด เหตุการณ์ในวันนั้นมีแต่คนในสกุลอันที่รับรู้บิดาและเหยาลี่จูไม่้าให้เื่ใหญ่โตเพราะกลัวอันลี่ฮัวต้องมาเสื่อมเสียเพราะพี่สาวเฉกเช่นอันเหลียนฮวาเหยาลี่จูจึงเสนอให้บิดาไล่อันเหลียนฮวาออกจากบ้านไปอยู่ที่หมู่บ้านอื่นยามนั้นบิดาเกรี้ยวกราดกับเหตุการณ์นี้เป็ทุนเดิมอยู่แล้วเมื่อถูกเติมเชื้อไฟเข้าไป...บิดาจึงไล่อันเหลียนฮวาออกจากบ้านเหตุเพราะกระทำเื่เสื่อมเสียมาสู่สกุล วินาทีนั้นอันเหลียนฮวาน้อยใจบิดาเช่นกันแม้ที่ผ่านมานางและบิดาจะสนทนากันนับคำได้...แต่นางก็ยังขึ้นชื่อว่าเป็บุตรสาวเหตุใดบิดาไม่แม้ที่จะถามถึงต้นสายปลายเหตุกับเื่ราวในครั้งนี้นางไม่ได้เต็มใจทอดกายให้บุรุษดั่งที่เหยาลี่จูกล่าวหา...แต่ทว่านางโดนขืนใจต่างหาก
และสิ่งสำคัญที่สุดคือบุรุษที่นั่งทึ่มทื่ออยู่กลางลานบ้าน ผมเผ้ารุงรัง หนวดเคราเลอะเทอะราวกับโจรป่าที่มีชาวบ้านพูดถึงในขณะนี้ว่ามักพบเจออยู่บ่อยครั้งบริเวณหลังเขายามค่ำคืน แม้อันเหลียนฮวาจะยังไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้จะเป็โจรป่าหรือไม่แต่ถึงอย่างไรในสถานการณ์เช่นนี้ก็ควรพูดสิ่งใดออกมาบ้างั้แ่ต้นจนกระทั่งยามนี้ก็ยังไม่พูดไม่จาสักคำแต่ทว่าบิดาของอันเหลียนฮวาลับปักใจไปแล้วว่าบุรุษผู้นี้เป็โจรป่าดั่งคำเล่าลือและบิดากลัวเื่ที่อันเหลียนฮวาลักลอบได้เสียกับโจรป่าเล็ดลอดออกไปแล้วจะมีชาวบ้านติฉินนินทาจากที่มีผู้คนเคารพนับถืออยู่บ้างจะกลายเป็ที่กล่าวขำขันกันในวงเหล้าวงน้ำชาบิดาจึง้าให้นางออกจากบ้านโดยให้เงินติดตัวไปจำนวนหนึ่งเื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นทำให้นางเสียใจต่อการตัดสินใจของบิดา และชิงชังบุรุษใจทรามผู้นั้นที่ทำลายชีวิตของนางจนสิ้น
186
