ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        สวีหว่านหนิงตบไหล่สวีเม่าหนิงแล้วพูดอย่างหนักใจ

        “เม่าหนิงพี่อยากให้น้องเข้าใจว่า น้องชายก็คือน้องชายตลอดไป!”

        พูดจบเธอก็พูดคุยยิ้มแย้มกับสวีเม่าถิงระหว่างเดินเข้าไปในบ้าน

        สวีเม่าหนิงยืนอึ้งอยู่ที่เดิมคิดทบทวนคำพูดเมื่อครู่นี้ของพี่สาว

        น้องชายคือน้องชายตลอดไปฟังผิวเผินเหมือนไม่มีปัญหา แต่พอคิดให้ละเอียดแล้วเหมือนจะไม่ใช่ประโยคที่ดีสักเท่าไร

        หรือว่าเขาจะเข้าใจผิด?

        ในบ้านแม่สวีเตรียมอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว สวีเม่าถิงก็ไม่เกรงใจ หลังนั่งกินอาหารเสร็จก็ลากสวีหว่านหนิงเข้าไปคุยเรื่องงานในห้องรับแขก

        “ลูกท้อในโหลแก้วที่ส่งมาจากมณฑลเฮยยอดขายไม่เลวตอนนี้ขายหมดแล้วละ”

        “ค่ะ เป็นไปตามคาด”

        ตอนนี้แม้จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้วแต่อากาศยังไม่กลับมาอบอุ่นเต็มที่ ผลไม้ที่วางขายตามท้องตลาดจึงมีน้อยมาก

        ขณะที่ลูกท้อในโหลแก้วนั้นมีทั้งความแปลกใหม่ และทำให้ผู้คนมีผลไม้รับประทานดังนั้นการที่มันจะทำยอดขายได้ดีจึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร

        สวีหว่านหนิงรู้ว่าสวีเม่าถิงไม่มีทางมาหาเธอเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะดังนั้นจึงนิ่งรอเขาพูดเรื่องต่อไป

        สวีเม่าถิงกล่าวตามตรง“เพื่อนคนหนึ่งของพี่อยากเจอน้อง”

        “เขากินลูกท้อในโหลแก้วแล้วรู้สึกสนใจมากเลยอยากเจอผู้คิดค้นและวิจัยลูกท้อในโหลแก้วอย่างน้อง อาหนิง เขาคนนี้ไม่ธรรมดาไปเจอกับเขาแล้วไม่มีผลเสียอะไร”

        “ค่ะฉันจะทำตามที่พี่รองบอก”

        พี่รองของเธอเธอเชื่อใจเขาอยู่แล้ว

        “พรุ่งนี้เขานัดเจอพวกเราตอนบ่ายสองโมงที่ภัตตาคารเฉวียนฝูถ้าอย่างนั้นพี่จะไปรับน้องที่โรงพยาบาล”

        “ได้ค่ะ”

        เช้าวันต่อมาสวีหว่านหนิงเอาน้ำแกงที่แม่สวีตั้งใจตุ๋นให้หลินอันไปที่โรงพยาบาล

        ในห้องผู้ป่วยนอกจากหลินอันแล้วยังมีคนอื่นอยู่ด้วยอีกสองคน

        สองคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับพ่อสวีแม้จะใส่ชุดไปรเวท แต่บุคลิกภาพอันโดดเด่นกลับเผยตัวตนของพวกเขาว่าเป็นใคร

        สวีหว่านหนิงไม่อยากรบกวนพวกเขาจึงเตรียมออกจากห้องไปเงียบๆแต่กลับถูกหลินอันเรียกไว้

        “หว่านหนิงเข้ามาสิ”

        ไม่กี่คำสั้นๆแต่เจือความเด็ดขาด ทำให้สวีหว่านหนิงต้องก้าวเข้ามาในห้อง

        “สองท่านนี้คือผู้บัญชาการและเสนาธิการของกองทหารราบที่สามของพวกเรา”

        “สวัสดีค่ะท่านผู้บัญชาการสวัสดีค่ะท่านเสนาธิการ”

        “สวัสดี”เสนาธิการเสิ่นยิ้มกว้างตอบรับ ส่วนผู้บัญชาการสวี่นั้นแค่โคลงศีรษะเล็กน้อย

        “เช่นนั้นพักผ่อนให้ดีพวกเราจะแวะมาเยี่ยมใหม่วันหลัง”

        “ฉันจะไปส่งทั้งสองท่านเองค่ะ”

        “ไม่เป็นไรๆ”เสนาธิการเสิ่นยิ้มพลางกล่าว “ดูแลหลินอันให้ดีก็พอแล้ว”

        หลังออกจากห้องผู้ป่วยเสนาธิการเสิ่นก็หันกลับไปมอง

        “เมื่อครู่นี้คือลูกสาวของผู้บัญชาการสวีใช่หรือเปล่า”

        ผู้บัญชาการสวี่เหลือบมองเขาแล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หลินอันมีผลงานอย่างทุกวันนี้ได้ด้วยตัวเขาเองไม่เกี่ยวข้องกับบุคคลอื่น”

        “ผมทราบดีหลินอันมีฝีมือใช้ได้ ทั้งยังกล้าหาญชาญชัย เป็นทหารหนุ่มน้ำดี ถ้าอยู่หน่วยประจำการมณฑลเฮยด้วยผลงานของเขาในตอนนี้เกรงว่าคงจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแล้วช่างน่าเสียดาย”

        เสนาธิการเสิ่นส่ายศีรษะแม้ปากจะบอกว่าน่าเสียดาย แต่ใบหน้ากลับเจือรอยยิ้มบาง

        ในห้องผู้ป่วยหลินอันอธิบายสาเหตุที่ผู้บัญชาการและเสนาธิการมาเยี่ยมเขา

        “ภารกิจครั้งนี้ของพวกเราอันตรายมากฉันช่วยสหายร่วมรบไว้ได้สองนาย ถือว่าสร้างผลงานได้อีกครั้งหนึ่งทางสังกัดจึงเลื่อนตำแหน่งให้ฉันเป็นหัวหน้ากองร้อยและได้รับบ้านหนึ่งหลังในเขตพื้นที่หน่วยทหาร”

        สวีหว่านหนิงขมวดคิ้ว“ฉันจำได้ว่าคุณเป็นหัวหน้ากองร้อยอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

        “ใช่แต่เพราะคำสั่งย้ายมาที่ปักกิ่ง แม้ชั้นยศจะไม่เปลี่ยนแต่ตำแหน่งก่อนหน้านี้ถูกริบคืน”

        การบริหารกิจการภายในกองทัพในยุคนี้แตกต่างจากโลกอนาคต

        แม้จะเป็นกองทัพเดียวกันแต่หน่วยทหารที่ปักกิ่งนั้นมีระดับสูงกว่าหน่วยทหารของมณฑลเฮยดังนั้นหลังย้ายสังกัด หลินอันจึงต้องสูญเสียตำแหน่งงานก่อนหน้านี้ไป

        ทุกอย่างจะต้องเริ่มต้นใหม่

        “หว่านหนิงเธออยากไปดูบ้านไหม”

        หลินอันถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

        เขากลัวได้ยินคำพูดปฏิเสธจากปากสวีหว่านหนิง

        สวีหว่านหนิงหยุดคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า“ได้สิ ฉันจะหาเวลาไปดูนะ”

        ตอนนี้เธอยังอยู่ที่ปักกิ่งจะได้ถือโอกาสตกแต่งบ้านไปด้วยเลย

        ตราบใดที่โรงงานอาหารยังคงดำเนินกิจการได้อย่างราบรื่นผ่านไปอีกสักระยะ เธอคงหาข้ออ้างมาทำงานต่างถิ่น เพื่อเดินทางมายังกรุงปักกิ่งได้อีกครั้ง

        เมื่อถึงตอนนั้นเธอจะพาต้าชุนกับเยาเม่ยมาด้วย

        หลินอันดูโล่งใจอย่างเห็นได้ชัดจากนั้นจึงยื่นกุญแจชุดหนึ่งให้กับสวีหว่านหนิง

        “นี่คือกุญแจบ้านเธอเก็บรักษาเอาไว้เถิด อยากไปเมื่อไรฉันจะไปเป็นเพื่อน”

        สวีหว่านหนิงไม่อิดออดเธอรับกุญแจมาเก็บไว้

        บ่ายโมงครึ่งสวีเม่าถิงปรากฏตัวที่ห้องผู้ป่วยตรงเวลาหลังทักทายหลินอันเสร็จแล้วก็พาสวีหว่านหนิงออกไปข้างนอก

        ยี่สิบนาทีต่อมาทั้งคู่ก็มาถึงอาคารเฉวียนฝู

        นอกจากร้านอาหารของรัฐแล้วภัตตาคารเฉวียนฝูคือหนึ่งในสองร้านอาหารเอกชนที่ได้รับอนุญาตให้เปิดทำการ

        แต่ร้านอาหารสองแห่งนี้จะไม่ค่อยเปิดรับลูกค้าทั่วไป

        ภัตตาคารเฉวียนฝูมีไว้ต้อนรับข้าราชการเป็นส่วนใหญ่เวลาพวกเขาต้องการพูดคุยงานกัน แต่ไม่สะดวกไปคุยที่ร้านอาหารของรัฐก็สามารถเลือกมาคุยงานที่ภัตตาคารเฉวียนฝูได้

        ส่วนร้านอาหารอีกแห่งจะทำการต้อนรับลูกค้าชาวต่างชาติเท่านั้น

        นี่ก็คือสถานการณ์ในปัจจุบันของกรุงปักกิ่ง

        สวีหว่านหนิงไม่รู้ว่าในโลกแห่งความเป็นจริงยุค 70 เคยมีร้านอาหารแบบนี้อยู่หรือไม่หรือว่าเป็นแค่การสมมติขึ้นในโลกแห่งจินตนาการเท่านั้น แต่มันหาใช่เรื่องสำคัญ

        ถึงอย่างไรอีกไม่นานทางรัฐบาลก็จะอนุญาตให้เอกชนค้าขายได้อย่างอิสระแล้ว

        สวีหว่านหนิงมองภัตตาคารเฉวียนฝูที่เป็นอาคารสูงสี่ชั้นแล้วให้กำลังใจตัวเองว่าภายในระยะเวลาห้าปีเธอจะต้องมีภัตตาคารที่หรูหราโอ่อ่ายิ่งกว่าภัตตาคารเฉวียนฝูให้ได้

        “เหม่ออะไรอยู่เราเข้าไปกันเถอะ”

        “อ้อ ค่ะ”

        ณห้องส่วนตัวที่ชั้นสาม คนที่อยากพบสวีหว่านหนิงนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

        “ผู้อำนวยการจางนี่คือน้องสาวของผมครับ เธอคือผู้คิดค้นลูกท้อในโหลแก้ว หว่านหนิงนี่คือผู้อำนวยการจางจากโรงงานอาหารลี่หมิ่นของกรุงปักกิ่ง”

        “สวัสดีค่ะผู้อำนวยการจางฉันชื่อสวีหว่านหนิง ปัจจุบันเป็นผู้บริหารโรงงานสาขาย่อยของโรงงานอาหารชุนหัวเมืองจี๋มณฑลเฮยค่ะ”

        “สวัสดีครับคุณสวี”

        ผู้อำนวยการจางอายุไม่เกินสี่สิบต้นๆแต่ผมกลับขาวทั้งศีรษะ สีหน้าแววตาของเขาดูใจดีมีเมตตา และดูเป็นคนอัธยาศัยดี

        แน่นอนว่ามันเป็นแค่ความประทับใจแรกของสวีหว่านหนิงเท่านั้นส่วนตัวตนที่แท้จริงจะเป็นอย่างไร คงต้องทำความรู้จักกันก่อน

        ผู้อำนวยการจางเลื่อนรายการอาหารมาไว้ตรงหน้าสวีหว่านหนิง“คุณสวีเพิ่งเคยมาภัตตาคารเฉวียนฝูเป็นครั้งแรก อยากทานอะไรสั่งได้ตามใจชอบเลยนะครับ”

        “ขอบคุณค่ะผู้อำนวยการจาง”สวีหว่านหนิงยิ้มพลางกล่าว “พี่รองของฉันบอกว่าคุณเป็นเพื่อนกับเขามานานหลายปีเรียกฉันว่าหว่านหนิงก็ได้ค่ะ”

        หากเอาแต่เรียกคุณสวีจะรู้สึกเกร็งกันทั้งสองฝ่าย

        ผู้อำนวยการจางไม่ยึดติดกับเรื่องเล็กน้อยอย่างคำเรียกหลังสวีหว่านหนิงสั่งอาหารเสร็จแล้ว เขาก็บอกจุดประสงค์การนัดพบของตน

        “เม่าถิงคงบอกคุณว่าผมสนใจลูกท้อในโหลแก้วที่คุณเป็นคนคิดค้นขึ้นมามาก”

        สวีหว่านหนิงเตรียมกล่าวขอบคุณตามมารยาทแต่ประโยคต่อมาของผู้อำนวยการจางทำให้เธอสะอึก

        “หว่านหนิงไม่ทราบว่าสนใจจะมาทำงานให้กับโรงงานอาหารลี่หมินของพวกเราหรือเปล่า”

        สวีหว่านหนิงหันไปมองหน้าสวีเม่าถิงทันที

        แต่พี่รองของเธอกำลังจิบชาแถมยังยกถ้วยชาบังหน้า ทำให้สวีหว่านหนิงมองไม่เห็นสีหน้าที่แท้จริงของเขา