นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

สองพี่น้องนั่งดื่มเบียร์กันหน้าห้อง สักพักพี่ชายขอตัวกลับก่อน มีนัดทานอาหารค่ำกับลูกค้า “ไว้เจอกันใหม่ น้องรักวันนี้พี่ดีใจ อิ่มมากๆกับของว่างที่นิทตี้ให้พี่ชิมก่อนคุณนายซาธนา“   วินนี่สวมกอดร่างของพี่ชายแน่น “ฝากกอดแม่ด้วยครับ ฝากขอบคุณพี่ใหญ่เรื่องเงินช่วยเหลือ ผมจะเก็บเงินพวกนั้นไว้ก่อนครับ”

วินนี่กลับเข้าบ้าน เขานึกขึ้นได้ รีบถอดรองเท้าแตะไว้ด้านนอกเพราะเปื้อนเศษดินโคลนจากสนามหญ้ากวาดสายตามองหาคู่หมั้น “ นิทตี้ คุณที่อยู่ไหน “ นิทตี้หน้านิ่วคิ้วขมวดรวบรวมเอกสารบนโต๊ะทำงานของเขา  “ กำลังเตรียมงานสอนสำหรับพรุ่งนี้ค่ะเสร็จพอดี อาจารย์ใหญ่ขอร้องให้ฉันสอนวิชาคณิตศาสตร์ชั้นมัธยมปลายเพิ่ม แต่เขาไม่เพิ่มเงินเดือนให้ฉันก็เลยไม่รับค่ะ“ วินนี่ตกใจเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขาเกือบจะปล่อยเสียงหัวเราะแต่อดกลั้นไว้ทัน  “ ทำไมคุณคิดแบบนั้น“ ดวงตากลมคู่โตๆเหมือนครุ่นคิดอะไรสักอย่าง “ นี่คุณ ฉันไม่ได้ร่ำเรียนจากเงินบริจาคหรือใช้ทุนนะคะ แม่ของฉันลงทุนไปเยอะเราต้องเอาต้นทุนกลับมาก่อนค่ะ”

เสียงฟ้าผ่าอย่างแรง ร่างของนิทตี้โผซุกเข้าในอ้อมกอดของวินนี่ทันที  ร่างงามเริ่มสั่นเมื่อเสียงฟ้าร้องดังตามเป็นระลอกอีกครั้งนักบินหนุ่มกอดร่างเธอในอ้อมแขนแน่น  ปลายนิ้วมือเงยหน้าเธอขึ้น จูบบนริมฝีปากมือ เขาดึงปากกาที่เสียบมวยผมเธอออก  “ผมอยากไปเที่ยวพักสมองสักหน่อย  คุณมีหยุดวันไหน หรือ ลาได้ไหม“ นิทตี้กอดร่างเขาแน่น  เสียงฟ้าร้องดังตามมาเรื่อยๆไม่มีท่าทีจะหยุดง่ายๆ “ เราต้องทำพิธีขึ้นบ้านใหม่ก่อนค่ะ“  วินนี่  ก้มลงมองดวงหน้างามในอ้อมแขน “ พิธีขึ้นบ้านใหม่คืออะไร... มีด้วยเหรอ ผมไม่เคยได้ยิน“  นิทตี้ยื่นจดหมายของแม่ซาธนาเขียนวิธีการเตรียมงานพิธีบูชาขึ้นบ้านใหม่จัดหาของใช้ไว้ในพิธีให้ถูกต้อง ว่าที่ลูกสะใภ้ยิ้มแป้นคุณแม่ของเขาช่วยเธอมากกว่าที่เธอคิด  วินนี่ตัดพ้อ “พวกคุณครูสองรุ่น คุยกันทางจดหมายโดยไม่ผ่านผมแล้วใช่ไหม“  วินนี่อ่านลายมือแม่ลายมือที่เขียนอย่างสวยงาม  ซาธนาสอนให้ลูกๆทุกคนเขียนหนังสือสวยมาตั้งแต่เด็กๆ“วันที่ 19 เป็นวันดี ก่อนเข้าพักหนูต้องเตรียมของตามนี้นะจ๊ะ”  วินนี่ส่งจดหมายคืนให้เธอ ผลักร่างของให้เอนลงตัวนอนลงบนเตียงเขานอนข้างๆเธอ “กอดผมหน่อย“    วินนี่ซบหน้าลงบนทรวงอกของเธอ“ไม่สบายใจเรื่องอะไรค่ะ“  นักบินหนุ่มหลับตานอนนิ่งๆไม่ยอมพูดจาต่อ  นิทตี้ลูบกลุ่มผมหนาของเขา ในใจเธอมีคำถามเรื่องภาวนา ต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น  ทำไมเขาพูดแบบนั้นกับเพื่อนสาวของเธอที่ใต้ตึกA.

รถเก๋งของผู้กองขับเข้ามาจอดที่ลานจอดรถ  เดฟก้าวลงจากรถเดินตรงมาหยุดข้างๆภาวนาเธอนั่งเหม่อลอยกำลังนั่งทบทวนคำพูดของวินนี่ไปมา ไม่ได้ลุกไปจากที่ตรงนั้น   เธอไม่รู้ตัวว่าเดฟยืนข้างๆเธอ  “ ภาวนา !!! “ เธอสะดุ้ง ลุกขึ้นยืน  “คุณมาเมื่อไหร่คะ“  ภาวนาเงยหน้าขึ้นมองที่ใบหน้าที่เหน็ดเหนื่อของผู้กองเดฟแววตาห่วงใยของเขาทำให้ภาวนาจ้องดวงตาทั้งคู่นั้นอยู่นาน ในใจของภาวนารู้สึกโหวงๆ  จู่ๆเดฟโน้มตัวเข้ามาจะกอดเธอแต่เขารับลูกบอลที่ถูกตีตรงเข้ามากลางหลังของเธอ     “ไม่ระวังกันเลย พวกเด็กบ้าพวกนี้  เราไปกันเถอะครับ  คุณนั่งตรงนี้โดนละอองน้ำฝนเดี๋ยวจะไม่สบาย “ เดฟโยนลูกบอลกลับไปให้พวกวัยรุ่น เสียงตะโกนถามดังลั่น  “ ทำไมเล่นกลางฝนกลับบ้านได้แล้ว “ เขาสั่งให้ทุกคนเลิกเล่นทันที  หันหลังเดินนำหน้าภาวนาเข้าทางเดินไปบริเวณหน้าลิฟต์ของตึกA    ภาวนาวิ่งตามเขาเข้าไปใกล้ๆ  เธอยื่นมือเรียวงามสอดปลายนิ้วเข้าในมือของผู้กองเดฟ  ฝ่ามือหนานุ่มบีบมือเธอเบาๆพร้อมหันมายิ้มให้เธอ  ทั้งคู่เดินเข้าลิฟต์ด้วยกัน