ถึงแม้เธอจะอยากรู้ภูมิหลังของเขามากแค่ไหนแต่เมื่อเจียงตั่วยังไม่พูดในตอนนี้ แปลว่าเขาต้องมีเหตุผลของเขาิจูจึงไม่คิดจะซักไซ้ให้มากความ
ดวงตาของเธอเปื้อนรอยยิ้มและตอบอย่างสบายๆ ไปว่า “ได้ค่ะ!”
เมื่อท้องฟ้าเริ่มมืดปลาและขนมปังข้าวโพดก็พร้อมเสิร์ฟ
การผัดผักนั้นสิ้นเปลืองน้ำมันหมูดังนั้นิจูจึงนำมันฝรั่งหั่นเส้นไปลวกในน้ำร้อน แล้วเติมน้ำส้มสายชู ผักดองซอยและต้นหอมซอยลงไปคลุกเคล้า กลายเป็อีกหนึ่งเมนูแทน
ทันทีที่เธอยกอาหารทั้งสองจานมาวางลงบนโต๊ะก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากลานบ้าน ิจูเงยหน้ามองเจียงตั่ว“สงสัยคุณป้าของฉันจะกลับมาแล้ว”
เจียงตั่วเดินตามิจูออกจากโถงกลางมายังลานบ้านแล้วก็เห็นิชุนนีซึ่งสูงพอๆ กับิจูยืนอยู่ตรงลานบ้าน
แม้ิชุนนีจะมีอายุเพียงสามสิบกว่าแต่เธอกลับดูเหมือนคนวัยสี่สิบปี ผมเผ้าสกปรกยุ่งเหยิง ถักเปียคู่ที่ไม่เข้ากับวัย
เธอสวมชุดผ้าฝ้ายสีน้ำเงินเข้มเก่าๆที่มีรอยปะเต็มไปหมด เสื้อผ้าดูเหลือบมันจากการใช้งานจนขึ้นเงาสภาพโดยรวมของเธอดู... ไม่ปกติเอาเสียเลย
เมื่อเห็นิจูเธอก็เผยรอยยิ้มใสซื่อบนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนแต่ไม่นานรอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างทันทีที่เห็นเจียงตั่ว และในวินาทีต่อมาิชุนนีก็หดคอและก้มหน้าลง
ิจูมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมจึงรู้เื่ราวของิชุนนีเป็อย่างดี เธอหยิบกะละมังทองเหลืองขึ้นมาแล้วตักน้ำเต็มกะละมัง ก่อนจะกวักมือเรียกิชุนนีให้เข้าไปหาใกล้ๆ
“ป้าคะ วันนี้ที่บ้านมีแขก เข้ามาล้างมือก่อนนะ”
ิชุนนีไม่กล้าแม้แต่จะมองเจียงตั่วเธอหดคอและก้มตัวลง เดินไปที่ข้างกำแพงอย่างระมัดระวัง แล้วค่อยๆขยับไปล้างมือข้างิจู
เมื่อเจียงตั่วเห็นเช่นนั้นเขาก็ยกมือขึ้นหมายจะหยิบผ้าขนหนูที่แขวนอยู่บนราวเชือกส่งให้แต่ไม่คาดคิดว่าิชุนนีกลับห่อตัวแล้วทรุดนั่งอย่างรวดเร็วพร้อมกับร้องขอความเมตตาเสียงดัง “อย่าตีฉันเลยฉันไม่กล้าแล้ว!”
เจียงตั่วที่ถือผ้าขนหนูค้างอยู่“...”
ิจูหันกลับไปมองเจียงตั่วที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเก้อเขิน เธออดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมาเบาๆ
เธอหยิบผ้าขนหนูจากมือเขาแล้วดึงิชุนนีให้ลุกขึ้นมาก่อนช่วยเช็ดมือให้ “ป้าคะคนนี้ป้าเคยเจอแล้วใช่ไหม เขาคือผู้กองเจียงตั่วหัวหน้าหน่วยทหารอาสาที่ย้ายมาประจำหมู่บ้านของเราเมื่อไม่นานมานี้ค่ะ”
ิชุนนีไม่พูดอะไรเพียงแต่พยักหน้าตอบรับ
ิจูพูดต่อ“เขากำลังจะแต่งงานกับหนูค่ะ”
คราวนี้ิชุนนีมีปฏิกิริยาตอบรับเธอได้ยินคำว่า ‘แต่งงาน’ ดวงตาก็เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวรีบกำมือิจูแน่น ส่ายหน้าอย่างกังวล “ไม่แต่ง!จูจูห้ามแต่งงาน แต่งงานแล้วจะถูกตี ห้ามแต่ง!”
เธอพูดรัวเร็วน้ำตาไหลอาบแก้ม
ิจูรู้ว่าในอดีติชุนนีเป็สาวงามชื่อดังไปทั่วสารทิศ แต่เธอตาไม่ถึงไปแต่งงานกับชาวนายากจนในนิคมหลานเก๋อที่อยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้
ผู้ชายคนนั้นเป็เพื่อนเล่นในวัยเด็กกับิชุนนีตอนนั้นคุณย่ายังมีชีวิตอยู่ ทุกคนต่างคิดว่าเขาเป็คนดี ิชุนนีก็ชอบเขามากคุณย่าเคารพการตัดสินใจของลูกหลาน จึงยอมให้ิชุนนีตัดสินใจแต่งงานเองแต่ใครจะคิดว่าคนเรา... รู้หน้าไม่รู้ใจ!
เพียงแต่งงานได้ไม่ถึงเดือนผู้ชายคนนั้นก็เผยธาตุแท้ออกมา เขาจะทำร้ายร่างกายเธอเมื่อใดก็ตามที่ไม่พอใจเพียงแค่ิชุนนีขัดขืน เขาก็จะลงมืออย่างทารุณ!
แถมแม่สามีที่น่ารังเกียจของเธอก็ยิ่งกว่าปีศาจหล่อนเป็คนคอยยุยงให้ลูกชายทำร้ายภรรยา และโยนงานบ้านทั้งหมดให้ิชุนนีทำแถมพวกเขายังเป็พวกที่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวด้วยหลังจากที่คุณป้าของเธอคลอดลูกสาวออกมาสองคน เธอก็ตั้งครรภ์เป็ครั้งที่สาม
แม่สามีใจทรามแอบให้คนไปดูดวงซึ่งคนดูดวงบอกว่าเด็กในท้องคนนี้ก็ยังเป็ผู้หญิง เธอจึงโกรธมากและบังคับให้ิชุนนีที่ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนดื่มยาขับเืจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดแต่ปรากฏว่าเด็กที่หลุดออกมากลับเป็เด็กผู้ชาย
แม้พวกเขาจะเป็ฝ่ายทำผิดแต่คนทั้งครอบครัวกลับระบายความโกรธทั้งหมดใส่ิชุนนี กล่าวหาว่าเธอเป็กาลกิณีจากนั้นก็ทุบศีรษะเธอจนเสียสติไปเช่นนี้!
หากไม่ใช่เพราะตอนนั้นคุณย่าเดินทางไปเยี่ยมคุณป้าตามกำหนดเวลาเพื่อนำไข่ไปให้ และบังเอิญพบว่าลูกสาวของตนเสียสติไปแล้วจึงไปโวยวายเอาเื่กับครอบครัวนั้นอย่างหนักจนได้ตัวลูกสาวกลับมาิชุนนีก็คงไม่ได้มีชีวิตรอดมาถึงทุกวันนี้
ิจูรู้ว่าิชุนนีหวาดกลัวอะไรเธอจึงมองไปที่เจียงตั่วด้วยสายตาไม่สบายใจ “ป้าของฉัน...เธอเจอคนไม่ดีมาก่อน และเคยถูกคนในครอบครัวสามีทำร้ายร่างกายดังนั้นเธอจึงค่อนข้างหวาดกลัวผู้ชายและยิ่งกลัวว่าฉันแต่งงานไปแล้วจะใช้ชีวิตอย่างน่าสมเพชเหมือนเธอที่ถูกทำร้ายร่างกายทุกวัน”
เมื่อได้ยินถ้อยคำสุดท้ายเจียงตั่วก็เม้มริมฝีปากแน่น
เขารู้ว่าปกติแล้วเขาดูเ็ารูปร่างสูงใหญ่ดูน่ากลัว เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนี้ก็อาจทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้แต่เขาก็ไม่ถึงขนาดที่จะเป็ผู้ชายเลวร้ายในสายตาของเธอหรอกใช่ไหม?
เจียงตั่วเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะโน้มตัวลงและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ป้าครับผมไม่เคยตีผู้หญิง และไม่เคยคิดจะตีเมียเลยครับ ถ้าไม่เชื่อผมเขียนสัญญาเป็ลายลักษณ์อักษรให้ได้นะครับ ถ้าทำไม่ได้ป้าก็เอาหลักฐานไปแจ้งความได้เลย ตกลงไหมครับ?”
ิชุนนีได้ยินคำพูดนั้นจึงแอบมองเจียงตั่วอย่างระมัดระวัง แล้วก็รีบละสายตาไป เธอกำมือิจูไว้แน่นและยังแสดงท่าทีวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด
ิจูรู้ว่าความประทับใจของคนเราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในทันทีเธอจึงพูดกับเจียงตั่วว่า “ค่อยเป็ค่อยไปเถอะนะคะเรามากินข้าวกันก่อนดีกว่า อาหารจะเย็นหมดแล้ว”
เธอดึงิชุนนีเข้าไปในบ้านให้นั่งลงข้างๆ ตัวเอง ส่วนเจียงตั่วก็นั่งตรงข้ามโต๊ะ
ห้องครัวนี้ไม่ถึงกับเล็กนักแต่เจียงตั่วรูปร่างสูงใหญ่ เมื่อนั่งอยู่หน้าโต๊ะเตี้ยๆก็ยิ่งทำให้ภายในห้องดูเล็กลง ภาพที่เห็น... ดูไม่ค่อยเข้ากันเท่าไหร่
ดวงตาของิจูเป็ประกายด้วยรอยยิ้มเจียงตั่วสังเกตเห็นสายตาของเธอก็สงสัย “เป็อะไรไป?”
“เปล่าค่ะ คุณลองชิมฝีมือฉันดูนะคะ” ิจูหยิบตะเกียบมาคีบเนื้อปลาใส่ในชามของิชุนนีและเจียงตั่วคนละชิ้นจากนั้นก็วางตะเกียบลง ก่อนจะหยิบตะเกียบของตัวเองขึ้นมาคีบกินบ้าง
เจียงตั่วสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ แล้วก็ประหลาดใจ เธอดูละเอียดอ่อนกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
เขาชิมเนื้อปลาในชามดวงตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที
ิจูถามอย่างกระตือรือร้น“อร่อยไหมคะ?”
“อืม อร่อย”
คำพูดของเจียงตั่วเพิ่งจบลงิชุนนีที่อยู่ข้างๆ ก็พูดขึ้นเสียงเบา “จูจูไปหัดทำอาหารมาั้แ่เมื่อไหร่?เมื่อก่อนหนูทำไม่เป็เลยนี่... ปลาอร่อยมาก แต่ขนมปังอร่อยกว่าอีก”
เมื่อได้ยินคำพูดของิชุนนีเจียงตั่วก็เหลือบมองิจู เธอเคยทำอาหารไม่เป็หรือ?
แต่รสชาติแบบนี้ถ้าไม่มีประสบการณ์ทำอาหารหลายปี ไม่มีทางทำได้เลยนะ
ิจูััได้ถึงสายตาของเจียงตั่วที่กลับมามองเธออย่างพินิจพิจารณาอีกครั้งเธออยากจะหายตัวไปจากตรงนี้เหลือเกิน
ป้าแท้ๆนี่ก็ขยันขุดหลุมให้เธอจริงๆ!
เธอมองิชุนนีแล้วพูดโกหกหน้าตาย “คุณย่าสอนหนูทำอาหารมาั้แ่เด็กแล้วค่ะเพียงแต่ป้าจำไม่ได้... มาค่ะป้า ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ นะคะต่อไปหนูจะทำให้ป้ากินทุกวันเลย”
ิชุนนีเห็นว่าิจูไม่ใช่แค่ไม่ทำหน้าบึ้งใส่เธอแล้ว แต่หลานสาวคนนี้ยังตักกับข้าวให้เธอด้วยเธอรู้สึกประหลาดใจเหลือเกิน ทำไมิจูถึงไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้วล่ะ?
แต่เธอชอบิจูที่เป็แบบนี้นี่มันอย่างกับฝันไปเลย!
ิชุนนีฉีกยิ้มซื่อๆให้ิจู แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ กินไปก็ยิ่งอร่อย
เจียงตั่วค่อยๆละสายตาไป แล้วลองกินขนมปังดูบ้าง...
ขนมปังข้าวโพดนี้เติมน้ำถั่วบดละเอียดลงไปจึงยิ่งมีกลิ่นหอมของถั่วเพิ่มขึ้นมารสชาติโดดเด่นเช่นนี้แม้แต่ร้านอาหารของรัฐที่ดีที่สุดก็ยังทำไม่ได้
ในตอนนี้บรรยากาศภายในบ้านค่อยๆดีขึ้น ิจูแอบถอนหายใจโล่งอก การเป็คนในร่างของคนอื่นนี่มันยากจริงๆ!
เธอกำลังคิดว่าหลังจากกินข้าวเสร็จแล้วจะรีบไล่คนกลับไปจากนั้นก็ค่อยศึกษาว่าเสียงเครื่องจักรในหัวที่ได้ยินเมื่อบ่ายเกิดจากอะไรกันแน่แต่ฟ้ากลับไม่เป็ใจ พวกเขายังกินข้าวไม่ทันเสร็จดีก็มีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นจากนอกประตู
เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆิจูและเจียงตั่วสบตากัน แล้ววางชามข้าวลงพร้อมกัน
ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูห้องครัวก็เห็นครอบครัวของปู่สี่สกุลิพาหัวหน้าหมู่บ้านบุกมาถึงในบ้านอย่างอุกอาจเสียแล้ว
7K
