สาวน้อยผู้มาจากต่างโลกทอดมองสายตาออกไปตามถนนก่อนจะ ถอนหายใจก่อนจะเริ่มก้าวเดินออกไป
อย่างน้อยถ้าเดินตามถนนไปคงจะเจอเมืองไม่ผิดแน่ แต่แค่ไม่รู้ว่าจะไกลแค่ไหนก็เท่านั้นเอง
ระหว่างทางสาวน้อยเริ่มคิดถึงหนทางเอาชีวิตรอดต่อไป ทั้งแผนระยะใกล้ แล้วก็แผนระยะยาว ในใจเธอก็นึกไปถึงคำของพระเ้าว่า ยังมีคนที่เป็ดงวิญญานที่แปลกแยก ที่จะร่วมทำภารกิจนี้ร่วมกับเธอกระจายอยู่ที่ต่างทั่ว มุมโลก คนเ่าั้ล้วนเป็คนของโลกนี้ เธอครุ่นคิดถึงสิ่งที่ต้องทำต่อไป ถ้าจะทำาก็ต้องมีเงิน มีเสบียง ถึงเธอจะนิสัยแก่นแก้วและเคยเรียนศิลปะการป้องกันตัวมาบ้าง แต่เธอยังคงเป็เด็กสาวแรกก้าวสู่วัยรุ่นจากโลกอันแสนสงบสุข จะให้ไปบู้ล้างผลาญโดยไม่เตรียมตัวก็คงไม่ใช่
ในฐานะนักธุรกิจก็ต้องเตรียมพร้อม สำหรับาแหละนะ
โดยไม่รู้เลยว่านี้คือสิ่งนี้จะนำมาซึ่งการเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้
เธอก้าวเดินไปบนถนน ไม่นาน ก็เห็นเมืองใหญ่อยู่ปลายสายตา ไม่รู้เพราะโชคดีหรืออะไรแต่เธอไม่ได้เจอ โจรหรือมอนส์เตอร์เข้าทำร้ายแต่อย่างใด
กำแพงสูงตั้งตระหง่าน เหล่าอัศวินเกราะหนักมากมายประจำอยู่รอบกำแพงเมือง เธอก้าวเดิน ไปที่ประตูเมือง ด้านหน้ามีชาวบ้าน สองสามคนกำลังคุยกับทหารยาม ก่อนจะค่อยเดินเข้าไปทีละกลุ่ม เมื่อถึงตาเธอทหารยามแปลกใจเล็กน้อยกับชุดที่ดูแปลกตาของเธออย่างไรก็ตามเธอ ด้วยเสน่ห์ของสาวน้อยและใบหน้าอันไร้พิษภัยที่เธอใช้เจรจาอยู่บ่อยครั้ง รวมทั้งสกิลปากและการแต่งเื่ของเธอ จึงยอมปล่อยเธอ เื่ราวคร่าวๆที่เธอบอกเล่า คือจำได้ว่าบ้านอยู่ไกลมากๆ ออกเดินทางไกลพร้อมพ่อแม่ก่อนจะโดนโจรลักพาตวมา แต่โจรเ่าั้ถูกสัตว์อสูรโจมตี เลยหนีออกมาได้ ตอนนี้ไร้หนทางที่จะไปเลยกะจะมาทำงานที่เมืองนี้ แม้จะดูไม่น่าเชื่อถือจากเสื้อผ้าเนื้อดีที่ดูสะอาสะอ้านแต่ทหารยามเ่าั้ก็หาได้ใส่ใจไม่
ถ้าถามว่าเธอเข้าใจภาษาของโลกนี้ได้ยังไงก็ไอคุณผู้รังสรรปฏิหารย์นั้นแหละที่ให้ความสามารถนี้มากับเธอ ความสามารถในการเข้าใจทุกภาษาแถมยังให้ปริมาณมานามหาศาลกับเธอมาอีกถึงตอนนี้เธอจะยังใช้ไม่เป็ก็ตาม
เธอก้าวเดินไปในเมืองที่ดูแปลกตา เธอเริ่มจากการเดินตามเสียงของฝูงชนไปจนเจอตลาด ในฐานะนักธุรกิจการเข้าใจตลาดถือเป็พื้นฐาน เธอเดินตรงลงไปคุยกับแม่ค้าอย่างมีอัธยาศัยพลางเที่ยวเช็คราคาสินค้าต่างๆ
เธอเดินไปมาร่วมสามชั่วโมงโดยไม่ได้ซื้ออะไรเลย อย่างไรก็ตามเธอกลับไม่หิวเลย ถ้าถามว่าเพราะอะไรคงเป็เพราะ แอปเปิ้ลที่อยู่ในมือเธอ ระหว่างเดินเล่นเธอและคุยไปทั่วก็มีคุณลุงคุณป้าใจดีมากมายส่งอาหารให้เธอชิมั้แ่ ผลไม้ยันเนื้อย่าง!! จากนั้นเธอก็เดินตรงไปสถานที่แห่งหนึ่ง แน่นอน ที่นั้นไม่ใช่กิลด์นักผจญภัยหรอก แต่เป็ร้านโรงแรมเล็กๆแห่งหนึ่ง นี้คือข้อมูลที่เธอได้มา ระหว่างนั่งเมาท์กับเหล่าแม่ค้า เธอก็สอบถามสถานที่ ที่พอจะหาเงินได้ หาที่นอนได้ เ้าของกิจการเป็ผู้หญิงเพื่อความปลอดภัย โชคดีที่เธอได้มาที่นึง เป็ธุรกิจโรงแรมเล็กที่ของคุณป้าคนหนึ่ง
เธอเข้าไปในโรงแรมก่อนจ้องมองหน้าคุณป้า สายตาจดจ้องคุณป้าอย่างแน่วแน่ก่อนจะกล่าวออกมาพร้อมโค้งหัว “คุณป้าค่ะ หนูขอทำงานที่นี้ด้วยได้มั้ยค่ะ” เธอกล่าวด้วยเสียงสั่น น้ำใสเริ่มไหลออกมาจากดวงตาคู่งามก่อนจะเริ่มเล่าเื่แต่งออกมาอย่างไหลลื่น ไม่ว่าจะเป็ครอบครัวอาภัพ สูญเสียพ่อแม่ น้องชายถูกลักพาตัว ละหกละเหินเร่ร่อน วิ่งหนีสัตว์อสูรได้คนดีช่วยไว้แต่ก็โดนหลอกเพื่อจะพาเธอไปข่มขืนโชคดี มีหญิงสาวคนหนึ่งช่วยไว้ก่อนจะมาส่งที่หน้าเมืองนี้แล้วเธอก็ออกเดินทางต่อ ท้ายที่สุดก็เข้ามาเมืองนี้ไปสมคัรงานมาหลายร้านั้แ่เมื่อวานแต่ก็ไม่มีใครรับต้องนอนข้างถนน เมื่อคืนนี้วันนี้ก็หางานมาทั้งวันเธอเล่าเื่ราวแสนอาภัพ อย่างออกรสน้ำตาที่รินไหน เสียงสะอื้น และหน้าตาที่ใสซื่อทำให้เื่ราวของเธช่างสมจริงเหลือเกิน
แน่นอนทั้งหมดเป็ ‘เื่แต่ง’ หลังจากออกจากตลาดเธอก็เดินตรงมาร้านนี้เลย ส่วนเหตุผลที่โกหก แน่นอนความน่าสงสารยังไงหละ! มนุษย์เราหนะใช้อารมณ์เป็ที่ตั้งในการตัดสินใจ และอารมณ์ฌสร้าเป็อารมณ์ที่ส่งให้คนอื่นยากที่สุดแต่ถ้าทำได้มันจะทรงพลังที่สุด และเธอก็ประสบความสำเร็จ
ใช่เธอได้งานที่นี้ และคุณป้าก็เอ็นดูเธอดังลูกหลานเลยทีเดียว คุณป้าให้ห้องพักเธอห้องหนึ่งกับเงินเล็กน้อยเป็เงินค่าจ้างพร้อม อาหาร สามมื้อ
หญิงสาวเดินเข้าห้องก่อนจะปิดประตูรอยยื้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามทักษะแสดงละครที่เรียนมาจาก Hollyweed กับหนังสือจิตวิทยาที่อ่านอยู่ทุกวันช่วยเธอไว้ได้เยอะจริงๆ
ร่างบางก้าวเดินไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า
เธอรำพันขึ้นมาเบาๆ “ต่างโลกงั้นหรอ กู้โลกงั้นหรอ ทำไมกันนะ ทำไมต้องเป็เรา” เสียงของเธอช่างอ่อนล้าอย่างแท้จริงราวกับจะขาดใจ ความเศร้าและสับสนถาถามเข้ามาในจิตใจของเธอ น้ำใสไหลออกมาจากในตา ช่างโดดเดี่ยวเหลือเกิน เหงาจริงๆ คิดถึงบ้าน เราจะอยู่รอดได้มั้ยนะ ตัวเธออ่อนล้าอย่างแท้จริง ช่างขัดแย้งกับภาพสดใสที่เธอพูดคุยกับแม้ค้าเมื่อบ่ายนี้ และรอยยิ้มชั่วร้ายตอนที่เธอพึ่งปิดประตู
แม้เธอจะเป็ยอดนักธุรกิจ เด็กอัจฉริยะ หรืออะไรก็ช่างแต่ความจริงก็ยังคงไม่เปลี่ยน เธอยังคงเป็เพียงมนุษย์คนหนึ่ง ยังคงเป็ แค่เด็กสาววัย 15 ปีเท่านั้นภารกิจนี้ช่างหนักหนากับเธอเหลือเกิน
ดวงตาของเธอค่อยๆปิดลงพร้อมกับความเงียบยามราตรี
.
.
.
แสงแดดยามเช้าทอดลงมาผ่านหน้าต่างห้องนอน
ร่างเล็กลุกขึ้นอย่างเกียจคล้านก่อนจะยิ้มออกมาอย่างสดใส ความอ่อนแอเมื่อค่ำคืนราวกับเป็เพียงภาพลวงตา
เธอเปิดประตูออกไปพร้อมรับวันใหม่ พร้อมกับร้องะโในใจ
ชั้นจะต้องอยู่รอดในโลกนี้ให้ได้ ไม่สิฉันจะต้องรวยอีกรอบให้ได้ ประกายเหรียญทองฉายเด่นในแววตาคู่งามของเธอ
การเตรียมการของเธอจะพลิกโฉมาไปอย่างขนาดไหนกัน
9K
