เช้าวันรุ่งขึ้น ณิชาภาค่อย ๆ ปรือตาขึ้นมาทีละนิดจนสายตาของเธอเริ่มปรับสภาพรับแสงแดดยามเช้าท่อนแขนเล็ก ๆ ของเธอได้พาดไปบนลำตัวตัวของใคร
"เมื่อวาน...เรา" ณิชาภานึกขึ้นได้ก็สะดุ้งสุดตัวร่างบางรีบกระเด้งลุกจากที่นอนด้วยความรวดเร็วเมื่อเหตุการณ์ในอดีตมันย้อนวนกลับมาอีกรอบ
"คุณ..." เมื่อเธอหันไปเห็นผู้ชายที่นอนอยู่ข้างๆกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
ฟิลิปตื่นนานแล้ว เขานอนมองเธอเกือบตลอดทั้งคืนหลังจากที่ ณิชาภาหลับไปในอ้อมกอดของเขาจนทำให้ตัวเขานั้นแทบไม่ได้นอนเลยแล้วตอนนี้ร่างบางคงจะลืมไปว่าร่างกายของเธอภายใต้ผ้าห่มนั้นไม่ได้สวมใส่อะไร ลืมที่จะจับผ้าห่มขึ้นมาคลุมปิดบังร่างกายตอนนี้สิ่งที่เขาเห็นเต็มสองตามันก็เรียกให้ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้งฟิลิปคิดเขาต้องบ้าแน่ๆ ทุกครั้งเวลามีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นๆ เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้ความ้ามันไม่มีทีท่าว่าจะหมดมันมีแต่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆเมื่อมองร่างบางที่กำลังทำหน้าใอยู่ตอนนี้
ณิชาภามองตามสายตาของฟิลิปที่กำลังมองมาที่ตัวเธอสายตาทเหมือนกำลังจ้องตะครุบเหยื่อก่อนจะรู้สึกตัวว่าเขากำลังมองอะไรก็รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดบังทันที
"คุณเป็หมอโรคจิตหรือเปล่า ขยับออกไปเลย"ณิชาภาโวยวายทันทีและถอยจนหลังไปชิดตรงหัวเตียงไม่ลืมที่จะดึงผ้าห่มมาปิดบังร่างของตัวเองเพื่อไม่ให้หมอหื่นจ้องที่จะเคลมตัวเธออีกครั้ง
"ลุกขึ้นมาโวยวายแบบนี้ได้คงจะมีแรงแล้วใช่ไหมครับผมว่าเรามาออกกำลังกายตอนเช้าดีไหม" ฟิลิปตอนนี้เืในกายเขาเริ่มสูบฉีดอีกครั้งฟิลิปอาศัย่จังหวะที่ณิชาภาเผลอคว้าร่างบางเข้ามากอด แล้วกดลงไปบนที่นอนนุ่ม
"ถอยออกไปเลยน๊ะ!"ณิชาภาพูดด้วยน้ำเสียงขุ่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโมโหผสมกับความอาย ก่อนจะสะดุ้งเมื่อมีบางอย่างกำลังทิ่มตรงบริเวณต้นขา ณิชาภาเผลอก้มลงไปมองชัดเจนเต็มสองตาขนาดเรียนแพทย์มาเห็นอวัยวะทุกส่วนของคนป่วยแต่ทำไมกับคนที่กำลังกอดเธอรู้สึกรับไม่ได้ก่อนจะร้องกรี๊ดออกมา อีกครั้งเมื่อเห็นความอลังการของมันที่กำลังประกาศศักดา
"ไม่ดิ้นต่ออีกละครับ แน๊ะ ! มองผมแบบนี้ เริ่มหิวใช่ไหมอยากจะกินผมเป็อาหารเช้าใช่ไหมครับ คุณหมอน้ำ" ฟิลิปแกล้งเย้าแหย่คนที่ใบหน้าตอนนี้กำลังบูดบึ้งเขาต้องมีอาการเพี้ยนแน่ๆ ที่มานั่งทำแบบนี้กับผู้หญิงที่อยู่ในอ้อมกอด เขาไม่จำเป็ต้องสนใจเธอก็ได้จริงๆตัวเขามีผู้หญิงที่พร้อมจะเข้าหามากมาย แต่กับ ณิชาภานั้นเขาต้องออกแรงขู่เธอต่างๆ นานาสารพัดวิธีที่จะให้เธอยอมถ้าไมเคิล แฮรี่รู้มันสองคนต้องลงไปนั่งหัวเราะเยาะตัวเขาแน่ๆ
"คุณ! ปล่อยเลยนะฉันจะกลับห้องและที่สำคัญคุณทำให้ฉันเสียงานโรงพยาบาลส่งฉันมาอบรมเพื่อที่จะนำความรู้ไปพัฒนาโรงพยาบาลแต่นี้อะไร"
"คุณนึกเหรอว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆวันนี้ผม้าจะตกลงเื่ความสัมพันธ์กับคุณให้เข้าใจ ผมไม่ให้คุณปฏิเสธหรือเอาความคิดบ้าๆที่คุณเคยเสนอผมมาพูดอีกครั้ง ครั้งนี้ผมจะเป็คนกำหนดเองในเื่ความสัมพันธ์ของเรา"
"คุณหมอฟิลิป คุณเป็คนหน้าตาดีทำไมไม่ไปหาผู้หญิงที่เขาเต็มใจ จะวนกลับมายุ่งกับฉันทำไมเราต่างได้สิ่งที่้าแล้วก็จบๆ กันไปแบบนั้นดีแล้ว"
"ขอบคุณนะครับที่ชมผม แน่นอนผมหล่อและมีผู้หญิง้าผมมากมายก่อนหน้านี้หลังจากที่เราสองคนมีอะไรกันคุณได้ทำสิงที่มันทำให้ผมใช้ชีวิตปกติอีกไม่ได้ คุณรู้ไหมว่ามันทรมาน"
"ฉันไปทำอะไรให้คุณคุณถึงต้องพูดแบบนี้คุณหมอฟิลิป"
"คุณไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ร่างกายผมมันไม่ตอบสนองกับผู้หญิงคนอื่นนอกจากคุณซึ่งตัวผมก็ได้พิสูจน์มันไปแล้วเมื่อวานและมันชัดเจนแล้วว่าร่างกายผมมัน้าคุณแค่คนเดียวคนเดียวเท่านั้นจำไว้คุณหมอน้ำ"
"คุณพูดบ้าอะไร ร่างกายคุณมันผิดปกติเองคุณหมอฟิลิปอย่ามาโทษฉันแบบนี้ คุณอาจกำลังมีปัญหาเื่สุขภาพก็เป็ไปได้ยังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉันแน่นอน"ณิชาภาคิดคนอะไรป่วยเองแล้วมาโทษเธอ
"พูดออกมาแบบนี้ คงจะ้าให้ผมย้ำด้วยการกระทำอีกครั้งใช่ไหมคุณหมอน้ำผมพร้อมนะ คุณก็รู้ว่าผมพร้อมขนาดไหน"
"หึ้ย! เป็หมอหื่นหรือยังไง ที่สำคัญคุณรู้ไหมฉันหายแบบนี้คนอื่นเขาจะคิดยังไงฉันเป็หมอดีเด่นมาตลอดแต่กลับหายจากการอบรม ใครจะมารับผิดชอบชื่อเสียงของฉันส่วนเื่ที่เราเคยตกลงไป คุณอย่าคิดที่จะไม่รับผิดชอบคำพูดของตัวเองฉันยังมีลายเซ็นของเพื่อนคุณอยู่ไม่งั้นฉันจะฟ้องกลับคุณจริงๆด้วย"
"อันนั้นมันเป็ข้อตกลงที่คุณพูดเอง เอาจริงๆแล้วคุณไม่ได้ถามผมด้วยซ้ำว่าผมตกลงกับคุณไหม แต่สำหรับวันนี้เวลานี้คุณจงลืมสิ่งที่คุณเคยพูดมาทั้งหมดและหันกลับมารับผิดชอบในการกระทำของคุณที่ทำให้ตัวของผมไม่เหมือนเดิมั้แ่วันที่ผมมีอะไรกับคุณ"
"ไม่! ฉันไม่ตกลงอะไรกับคุณทั้งนั้น สิ่งที่คุณทำไปเมื่อวานนี้ถือว่าข้อตกลงของเราสองคนเป็อันโมฆะเพราะเมื่อวานคุณเป็คนบังคับขู่เข็ญฉันเอง สรุปแล้วเราสองคนวิน ๆ ด้วยกันทั้งคู่หลังจากนี้เราสองคนไม่ต้องมีอะไรติดค้างกันอีกแล้วเข้าใจไหมคุณหมอฟิลิป"
"เฮ้!คุณหมอน้ำอย่ามองผมแบบนั้น ถ้าผมมีอารมณ์ขึ้นมาอีกครั้งคุณจะเดือดร้อนและคุณไม่มีทางปฏิเสธข้อตกลงผมได้แน่นอน" ฟิลิปส่งรอยยิ้มร้ายกาจไปให้ณิชาภา
"ทำไมคุณถึงมั่นใจว่าฉันจะต้องรับข้อเสนอบ้า ๆ นั้นด้วยคุณหมอฟิลิป"
"ก็เพราะว่าเมื่อวานผมได้บันทึกทุกๆสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนี้เอาไว้หมดคุณจะฟ้องผมกลับไม่ได้เพราะคุณเข้ามาอยู่ในห้องของผมเองและที่สำคัญเมื่อวานคุณก็ไม่ได้ต่อต้านหรือทำอะไรให้เห็นว่าตัวคุณไม่เต็มใจมันชัดเจนทั้งการกระทำเสียงร้องที่คุณบอกให้ผมช่วยผมไม่ได้เป็คนบังคับคุณในเมื่อตัวคุณขย่มอยู่บนลำตัวของ ผม ฟังผมดีๆ นะครับข้อเสนอของผมก็คือการขอให้คุณย้ายมาทำงานที่นี่ที่โรงพยาบาลของผม สำคัญสุดคุณจะได้ไม่พบและเจออดีตคนรักของคุณด้วย ตกลงตามนี้ผมจะให้เลขาผมทำเื่ส่งไปยังโรงพยาบาลคุณวันพรุ่งนี้"
"คุณหมอฟิลิป! ทำไมคุณถึงได้เลวแบบนี้โทษฉันเื่อาการป่วยของคุณว่ามันเกิดจากฉันไม่พอ แล้วยังมาอัดวีดีโอไว้แบล็คเมล์ฉันอีกฉันไม่คิดเลยจริงๆ ว่าคุณเป็หมอที่โด่งดังจะมีนิสัยเลวได้ขนาดนี้ฉันไม่ตกลงเข้าใจไหม"
"คุณ! ปฏิเสธผมเท่ากับว่าตัวคุณ้าให้ผมย้ำการกระทำของเราอีกหลายครั้ง ได้! ผมจะได้ย้ำกับคุณอีกสักรอบว่าคุณห้ามพูดปฏิเสธข้อเสนอของผมเด็ดขาดคุณหมอน้ำถ้าผมจะทำอะไรผมใช้สมองคิดแล้วเสมอจำเอาไว้นะครับเมียจ๋า"
ณิชาภา ไม่ทันได้ตั้งตัวริมฝีปากหนาก็กลับมาบดจูบเรียวปากเธออีกรอบก่อนจะแทรกเข้าไปคว้านหาความหอมหวานภายในปากทั้งๆที่เมื่อคืนเขาก็ตักตวงไปเยอะมาก เขาย้ำกับตัวเองว่ามันคืออะไร ถ้าครั้งนี้มันไม่ตอบสนองเขาก็จะจบความสัมพันธ์นี้โดยที่เขาไม่ได้พูดออกไป
ณิชาภาส่งเสียงร้องครางเมื่อลิ้นอุ่นๆ คว้านหาความหวานภายในปากของเธอมือที่ผลักดันเขาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็จิกไปบนแผ่นหลังของเขาด้วยความเสียวซ่านกายของเธอเริ่มเร่าร้อนเมื่อมือหนาลากผ่านไปที่ต้นขาก่อนที่จะวนกลับไปตรงดอกบัว เรือนกายของทั้งสองเริ่มแนบชิดติดกันอีกครั้ง
"ผม...้าคุณแค่คนเดียวหมอน้ำ ผมหยุดมันไม่ได้จริงๆผม้าคุณซ้ำๆ" ฟิลิปเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่ายิ่งณิชาภาร้องดังมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งกระตุ้นความ้าของเขาให้พุ่งสูงขึ้นไปด้วยจนเขาต้องบีบเคล้นและแทรกกายเข้าไปในตัวเธออีกครั้งส่วนณิชาภาก็แอ่นรับการััของเขาจนทำให้เขารู้สึกพอใจ เขาหยุดมันไม่ได้จริงๆเขาแน่ใจแล้วว่าเขาขาดผู้หญิงคนนี้ไปแล้วเขาคงต้องตายทั้งเป็แน่ๆ
5K
