เมื่อเจียงเฮ่าเสียชีวิต สัตว์เลี้ยงคู่หูของเขาก็สลายตามไปด้วย งูเกล็ดวายุและสัตว์เลี้ยงคู่หูที่แปลงสภาพเป็เกราะกระดูกต่างแตกกระจายออก กลายเป็เศษลมปราณกระจายอยู่กลางอากาศ
หลี่เสวียนไม่มีเวลาคิดฟุ้งซ่านเหมือนกับสวีเหมียนถู หลังจากจัดการเจียงเฮ่าก็พุ่งไปหาแม่ทัพโครงกระดูกทันที พร้อมกับะโบอกโจวเหวินว่า “โจวเหวิน ฉันจะดึงความสนใจของมัน นายใช้โอกาสนี้ปลิดชีพมันซะ”
“ได้เลย” โจวเหวินถอยออก ขณะที่แม่ทัพโครงกระดูกเตรียมหันหลังไล่ตามเขา หลี่เสวียนกลับต่อยเข้าหัวของม้ากระดูกแล้ว
มันคือหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังของเกราะนิล แต่ก็ทำได้แค่ทำให้ม้ากระดูกเบี่ยงหน้าออกและเซไปเล็กน้อยเท่านั้น
“ปกป้องเมืองด้วยชีวิต...” แม่ทัพโครงกระดูกโกรธเกรี้ยว ดวงตาเปลวเพลิงส่องสว่างขึ้น พร้อมกับส่งเสียงคำรามอย่างเ็ป ก่อนจะถือหอกพุ่งเข้าใส่หลี่เสวียน
หลี่เสวียนอาศัยพลังของนักรบเกราะนิล ถึงฝืนต่อกรกับแม่ทัพโครงกระดูกได้ แต่ก็ยังถูกกดดันอย่างหนักจนแทบไม่มีโอกาสขอบโต้
โจวเหวินเคลื่อนที่วนรอบม้ากระดูก ไม่ปล่อยให้แม่ทัพโครงกระดูกมีโอกาสโจมตีเขาโดยตรง คอยใช้หมัดเฮอร์คิวลิสกระแทกใส่ขาและตัวม้าเป็ระยะ ทำให้การเคลื่อนไหวของม้ากระดูกได้รับผลกระทบ เปิดโอกาสให้หลี่เสวียนได้พักหายใจ
พวกเขาสองคนรุมโจมตีแม่ทัพโครงกระดูก แต่ยังคงถูกต้อนอย่างอลหม่านวุ่นวาย
“แม่ทัพโครงกระดูกในเกมเหมือนจะไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนี้” โจวเหวินรู้สึกสงสัย เพราะเขามั่นใจว่าแม่ทัพโครงกระดูกในเกมไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนี้จริง ๆ
ไม่ใช่แค่ด้านพลังและความเร็วเท่านั้น สิ่งที่แตกต่างกันมากที่สุดคือ รูปแบบการโจมตีของแม่ทัพโครงกระดูกในเกมค่อนข้างตายตัว แค่เห็นก็รู้ว่าเป็เอ็นพีซีภายในเกม ส่วนแม่ทัพโครงกระดูกในชีวิตจริงดูเฉียบแหลมและมีความคิดของตัวเองมากกว่าอย่างเห็นได้ชัด ประสบการณ์ต่อสู้ก็แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับแม่ทัพที่เคยผ่านสมรภูมินับร้อยอย่างแท้จริง
โจวเหวินไม่เห็นว่าปรากฏการณ์แบบนี้เกิดขึ้นกับทหารโครงกระดูกทั่วไป ไม่ว่าจะเป็ทหารโครงกระดูกในเกมหรือในโลกความจริง พวกมันล้วนไร้ชีวิตชีวาไม่แตกต่างกันเลย
“นี่มันเื่อะไรกัน” โจวเหวินยังหาคำตอบไม่ได้
ปัง !
หลี่เสวียนถูกแม่ทัพโครงกระดูกฟาดหอกเข้าหน้าอกจนกระเด็นออก กลิ้งตามพื้นออกไปเจ็ดแปดเมตรถึงจะทรงตัวหยุดลงได้
“แม่ทัพโครงกระดูกตัวนี้ดูแปลกจริง เหมือนว่ามันจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ !” หลี่เสวียนยันกายลุกขึ้นจากพื้น ทนความเ็ปจากาแบนร่างกาย ก่อนจะพุ่งเข้าไปอีกครั้งพร้อมกับะโลั่น
ถ้าเป็ระดับธรรมดาทั่วไปคนอื่น ต่อให้มีสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนานคอยปกป้อง แต่ถ้าได้รับาเ็หนักขนาดนี้ก็คงไม่มีทางรอดชีวิต
ทว่าวิชาเทพไร้เทียมทานของหลี่เสวียนทรงพลังจริง ๆ ทำให้เขายังคงต่อสู้ได้อย่างดุเดือด
เมื่อก่อนโจวเหวินเคยได้ยินมาว่าพลังลมปราณระดับมหากาพย์ทรงพลังมาก แต่วันนี้เพิ่งได้รู้ถึงความแตกต่างที่แท้จริง
ฌานวิบากที่เขาฝึกฝนนั้นเหมือนกับวิชาเทพไร้เทียมทาน ต่างเป็วิชาลมปราณที่เน้นการเสริมความแข็งแกร่งร่างกาย แต่เมื่อเทียบกันแล้วก็ยังด้อยกว่ามาก ถ้าเขาได้รับาเ็แบบเดียวกับหลี่เสวียน คงลุกขึ้นยืนไม่ได้อีกแล้ว
“ยังต้องฝึกฝนพลังลมปราณชั้นยอดเพิ่มจริง ๆ ด้วย แต่จะไปหาพลังลมปราณชั้นยอดจากที่ไหนได้ ของแบบนี้ไม่เหมือนกับสกิลที่สามารถเกิดขึ้นในเกม” โจวเหวินรู้สึกหนักใจเล็กน้อย
ในโรงเรียนของสหพันธ์โลก โดยเฉพาะในมหาวิทยาลัยจะมีการสอนพลังลมปราณหลากหลายชนิด แต่อย่างมากสุดก็แค่พลังลมปราณระดับตำนานเท่านั้น ไม่มีพลังลมปราณระดับมหากาพย์เลย โจวเหวินอยากฝึกก็หาฝึกพลังลมปราณระดับนั้นไม่ได้
“นี่พี่ชาย นายอย่ามัวแต่เหม่อสิ รีบมาช่วยจัดการมันสักที” หลี่เสวียนถูกแม่ทัพโครงกระดูกไล่ฆ่าอย่างไม่ลดละ จนเกราะนิลบนร่างกายใกล้แตกกระจายเต็มที
โจวเหวินกลับไม่มีท่าทีเข้าไปช่วย แค่บอกว่า “ฉันเข้าไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ พลังของฉันไม่มากพอที่จะทำให้มันาเ็หนัก ฉันว่าหนีกันเถอะ”
“นายมีสัตว์เลี้ยงคู่หูที่กลายเป็อาวุธได้ไม่ใช่หรือไง” หลี่เสวียนกล่าว
“สัตว์เลี้ยงคู่หูของฉันแค่ระดับธรรมดา แม้จะเสริมพลังได้มาก แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับตำนานแบบนี้ ก็ยังสร้างผลกระทบไม่ได้มากนัก” โจวเหวินอธิบาย
“สัตว์เลี้ยงคู่หูระดับธรรมดาเหรอ” หลี่เสวียนถึงกับพูดไม่ออกแล้ว
สิ่งมีชีวิตต่างมิติยิ่งระดับสูงเท่าไร ก็ยิ่งมีโอกาสหลอมรวมผลึก และยิ่งมีโอกาสผลิตไข่สัตว์คู่หู ในทางกลับกัน สิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับต่ำแทบไม่สามารถผลิตไข่สัตว์คู่หู
ดังนั้นสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับธรรมดา อาจมีมูลค่าสูงกว่านักรบเกราะนิลสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนานของเขาเสียอีก แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ มูลค่าเงินทองกลับไม่มีความหมายแล้ว
“งั้นก็แย่แล้ว ถึงแม้นักรบเกราะนิลของฉันจะช่วยเสริมพลังอยู่บ้าง แต่ก็ช่วยเสริมทักษะด้านป้องกันเป็หลัก ส่วนด้านพลังโจมตีกลับด้อยนัก... ให้ตายสิ... รู้งี้... ฉันน่าจะฝึกสกิลที่มีพลังทำลายล้างสูงก่อน... หรือไม่ก็ฟักสัตว์เลี้ยงคู่หูที่เน้นพลังโจมตี...” หลี่เสวียนกล่าวด้วยความเสียดาย
“ถ้าไม่มีเกราะนิลช่วยป้องกัน ก็ไม่รู้ว่านายต้องตายไปกี่รอบแล้ว ต่อให้มีสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับตำนานประเภทพลังก็เปล่าประโยชน์” โจวเหวินส่ายหน้ากล่าว
หลี่เสวียนไม่มีเวลาว่างคุยกับโจวเหวินแล้ว เขาเกือบถูกแม่ทัพโครงกระดูกแทงเข้าที่ต้นขา
สัตว์เลี้ยงคู่หูนักรบเกราะนิลไม่สามารถยกระดับความเร็ว หลี่เสวียนจึงไม่สามารถหลบพ้นการโจมตีจากหอกกระดูกของแม่ทัพโครงกระดูก ทำได้แค่อาศัยเกราะนิลต้านโดยตรง ดูอนาถมากราวกับพร้อมถูกแม่ทัพโครงกระดูกสังหารได้ทุกเมื่อ
ม้ากระดูกเคลื่อนที่รวดเร็วมาก ส่วนหลี่เสวียนก็ไม่ใช่ระดับตำนานอย่างแท้จริง ต่อให้อยากหนีก็หนีไม่พ้น
“โจวเหวิน ฉันขอร้องละ ช่วยพี่เสวียนที” สวีเหมียนถูพยายามลุกขึ้น และะโขอร้องโจวเหวิน
ตอนนี้สวีเหมียนถูไม่หยิ่งยโสเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว กลับมองโจวเหวินเป็ที่พึ่งพาสุดท้าย
ในความคิดของเขานั้น โจวเหวินไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายจากเมืองเล็ก ๆ เหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เนื่องจากสัตว์เลี้ยงคู่หูระดับธรรมดาไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะมีได้ เขาจึงคิดว่าโจวเหวินต้องไม่ธรรมดาแน่นอน
อีกทั้งสิ่งที่โจวเหวินแสดงออกมาเมื่อครู่นี้ ก็ทำให้สวีเหมียนถูเชื่อมั่นว่า ขอแค่โจวเหวินยินยอม ก็จะช่วยหลี่เสวียนได้แน่นอน
โจวเหวินเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ใช่ว่าไม่มีวิธีเสียทีเดียว แต่ฉันไม่รู้ว่าวิธีนั้นจะได้ผลหรือไม่”
“แค่ลองก็รู้แล้วว่าได้ผลไหม” สวีเหมียนถูกล่าว
โจวเหวินพยักหน้าเบา ๆ จดจ้องพิจารณาแม่ทัพโครงกระดูก แต่ในใจกลับกำลังนึกถึงฉากที่ตัวเองต่อสู้กับแม่ทัพโครงกระดูกในเกม
เขาเคยต่อสู้กับแม่ทัพโครงกระดูกในเกมหลายครั้ง ใช่ว่าไม่ได้รับอะไรกลับมาเลย จากการสังเกตของเขา บนตัวแม่ทัพโครงกระดูกมีจุดอ่อนอยู่จริง ๆ
เพียงแต่โจวเหวินมั่นใจไม่ได้ว่า จุดอ่อนของแม่ทัพโครงกระดูกในเกมจะเหมือนกับโลกความจริงไหม อย่างไรเสียแม่ทัพโครงกระดูกในโลกความจริงก็แข็งแกร่งกว่ามาก
เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว โจวเหวินทำได้แค่ลองดูสักครั้ง
หลี่เสวียนถูกแม่ทัพโครงกระดูกไล่ฆ่า ส่วนโจวเหวินก็แอบอ้อมไปยังด้านหลังฝั่งซ้ายของแม่ทัพโครงกระดูก ขณะที่พยายามเข้าใกล้อย่างช้า ๆ ก็คอยหาโอกาสไปด้วย
หลี่เสวียนก็รู้ว่าตัวเองต้องสร้างโอกาสให้โจวเหวิน โดยที่ไม่ต้องรอให้โจวเหวินเอ่ยปาก ขณะที่แม่ทัพโครงกระดูกแทงหอกเข้าใส่อีกครั้ง หลี่เสวียนก็กัดฟันใช้เกราะนิลที่ปกป้องซี่โครงซ้ายรับหอกครั้งนี้เอาไว้
ปลายหอกกระดูกแทงทะลุเกราะนิล พร้อมกับฉีกกล้ามเนื้อของหลี่เสวียน เขาฉวยโอกาสตอนที่ยังไม่ได้ชักหอกกลับ ใช้มือทั้งสองข้างจับตัวหอกไว้อย่างสุดชีวิต
โจวเหวินะโขึ้นไปด้านหลังของแม่ทัพโครงกระดูกโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขี่อยู่บนหลังม้ากระดูกเหมือนกับแม่ทัพโครงกระดูก ขณะเดียวกันใช้มือข้างหนึ่งรัดเข้าคอของแม่ทัพโครงกระดูกจากด้านหลัง กระชากหัวของมันให้แหงนขึ้นมองฟ้า ส่วนมืออีกข้างที่สวมนวมมดแกร่งก็ชกเข้าใส่เบ้าตาของแม่ทัพโครงกระดูกอย่างเต็มแรง
214
