เช้าวันรุ่งขึ้น พวกเขาทั้ง 5 คนตื่นจากการพักผ่อนในห้องของพวกเขาเอง ทุกคนทำกิจกรรมส่วนตัว และออกมาทานอาหารเช้ากันตามปกติ
แต่สิ่งที่ผิดแปลกไปนั่นก็คือ มีหญิงสาวหน้าตาที่สวยเหมือนนักแสดง กำลังป้อนอาหารให้กับเด็กหนุ่มหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง
"ดิลจ๊ะ พูดว่าอ้าสิจ๊ะ อ้าา~~"
"อ้าาา~~" ดิลอ้าปากตามที่ดีน่าบอกแต่โดยดี
โจ จิม ดิม กลุ่มผู้ชายทั้งสามหน่อนั้นต่างก็เห็นเพื่อนสาวที่สนิทกัน กำลังใช้ผ้าเช็ดปากที่เปื้อนอยู่ของเด็กหนุ่มอย่างเบามือ
"แหม แหม เลอะไปหมดแล้วนะดิล เดี๋ยวพี่จะเช็ดให้นะ♥"
พวกเขามองเหตุการณ์ "หวานแหวว" ตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ ขนาดพวกเขาที่เคยเห็นแฟนของดีน่าที่เคยคบกันมาก่อน ไอ้หมอนั่นก็ยังไม่เคยถึงขั้นได้ทำอะไรแบบนี้เลย!!
เด็กคนนี้มันเป็ใครกันแน่!!!
"เอ่อ...คือว่านะทั้งสองคน" ดิมเป็ผู้กล้าคนแรกพยายามเรียกพวกเขา ซึ่งดีน่าก็ตอบกลับโดยการพูดด้วยน้ำเสียงปกติ
"หืม? ว่าไงเหรอ?"
มันแตกต่างกับตอนพูดกับเ้าเด็กนั่นโดยสิ้นเชิง!
"คือว่า...วันนี้พวกเรามีแผนจะไปแถวๆทางหลวงเพื่อไปเอาพาหนะที่ยังใช้ได้อยู่ เนื่องจากมันค่อนข้างจะมีพวกซอมบี้เยอะ พวกเราเลยคิดว่าจะให้ดิลรออยู่ที่นี่น่ะ" ดิมพูดขึ้นอย่างรวดเร็วโดยไม่เว้นจังหวะ ซึ่งนั่นก็ทำให้-
"ไม่เอาหรอก" ดีน่าตอบปฏิเสธอย่างรวดเร็วเหมือนกัน
"ถ้าปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่ แล้วเกิดมีคนมาบุกโจมตีฐานของพวกเราจะทำยังไงล่ะ? เขายังเป็เด็กอยู่เลยนะ" ดีน่าพูดขึ้น พลางยกดิลมานั่งบนตักของเธอ
เนื่องจากหน้าอกที่ชนเข้ากับ่ศรีษะของดิล ทำให้ใบหน้าของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย
"แต่-แต่ว่าจะให้เขาไปก็อันตรายกว่าอยู่ดีนะ อีกอย่างดิลเองก็สามารถเอาตัวรอดได้ด้วยตัวคนเดียวจนถึงตอนนี้ด้วย เื่โจรคงไม่มีปัญหาอยู่แล้ว" โจเองก็โน้มน้าวดีน่าเหมือนกัน เพราะว่าการที่ไปกันเยอะจะทำให้เคลื่อนย้ายลำบากมากขึ้น
ดีน่าแยกเขี้ยวใส่โจ ทำให้เขาถึงกับถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังกำแพงอย่างไว
ดิลชักจะสงสัยขึ้นมาแล้วว่าดีน่าเป็ใครกัน ถึงไม่ค่อยมีใครกล้าขัดเธอนัก
"ไม่เป็อะไรหรอกครับพี่สาว การหาพาหนะยังไงก็สำคัญกว่า แล้วมันก็ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันเองด้วย อีกอย่างผมก็มีธุระที่จะต้องไปจัดการที่บ้าน ดังนั้นไม่มีอะไรต้องเป็ห่วงหรอกครับ" ดิลเองก็พูดเกลี้ยกล่อมเธอเหมือนกัน เมื่อดีน่าได้ยินดิลพูดแบบนั้นก็พยักหน้าตกลงทันที
"นั่นสินะ! พวกเราแค่ห่างกันแปปเดียวเท่านั้น ถ้างั้นเดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะรีบกลับมาให้ไวที่สุดเลยนะ" ดีน่าพูดพร้อมกับเตรียมกระเป๋าเป้สัมภาระและอาวุธอย่างรวดเร็ว
ทั้งสามหน่อก็ทำหน้าอึ้งอีกครั้งหนึ่ง
ทีพวกเขายังค้านหัวชนฝาอยู่เลย!
ระหว่างที่จะแยกกันนั้น จิมและคนอื่นๆเองก็เตือนดิลด้วยว่า ให้ระวังกลุ่มคนที่ชื่อว่า"เถ้าสีเงิน"ให้ดี พวกนี้ยังป้วน้ปี้ยนอยู่ละแวกใกล้ๆแถวนี้ด้วย จิมบอกว่าพวกมันจะมาแถวนี้นานๆครั้ง และจะค้นหาของที่จำเป็กลับไป เมื่อเจอคน พวกมันก็จะปล้นเอาของไปทั้งหมด ดีไม่ดีก็จะจับตัวเอาไปใช้งานในภายหลัง
ดิลจึงได้แต่พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เมื่อพวกดีน่าออกเดินทางแล้ว ดิลก็ทวนชื่อขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง
"เถ้าสีเงิน....ชื่อพิลึกจังเลยนะ?" และเขาก็เดินทางไปที่ชายหาด
ด้วยระยะทางที่ห่างจากแมนชั่นจนถึงทางหลวง และเส้นทางที่ไม่ได้สะดวกมากนัก กลุ่มของพวกดีน่าจึงต้องใข้เวลาประมาณ 2-3 วันในการเดินทางไปกลับ เขาจึงมีเวลาในการทำตามแผนที่วางไว้ในตอนแรกอย่างเหลือเฟือ
ผ่านไปได้ประมาณ 2 ชั่วโมง ดิลกำลังเดินทางอย่างเอื่อยๆพร้อมกับนำซอมบี้ผู้หญิงแถวนั้นมาเล่นด้วย เธอมีอายุประมาณ 18-19 ปี หน้าตาที่ค่อนข้างน่ารักใส่ชุดว่ายน้ำแบบเซ็กซี่ที่เปิดเผยเนื้อหนังมากอยู่พอสมควร แต่ด้วยิัสีซีดเผือดและมีรอยแผลเหวอะอยู่ตรงต้นคอ แน่นอนว่าทำให้ท่านชายหลายๆคนต้องหมดอารมย์เป็แน่แท้
แต่ดิลนั้นแปลกใจกับตัวเองอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน เขาไม่รู้สึกขยะแขยงพวกชิ้นเนื้อที่หลุดออกมา เขากลับรู้สึกว่ามันเป็เื่ปกติไปซะอย่างน่าประหลาด แถมยังเกิดอารมย์อีกด้วย
'ขอโทษทีนะ' ดิลคิดขอโทษในใจเพราะรู้สึกผิดโดยไม่รู้สาเหตุแต่ถึงแบบนั้นเขาก็ไม่ได้หยุดการเคลื่อนไหว
เขาอุ้มเธอให้ลอยขึ้นเหนือพื้นดินแล้วนำขาของซอมบี้สาวพาดเอวของเขาเป็การอุ้มร่างของเธอ หลังจากนั้นก็ยัดท่อนเอ็นเข้าไปในจังหวะเดียว ดิลสั่นเกร็งเล็กน้อยตอบรับกับความรู้สึกที่ตนเองได้รับ ใช้เวลาสักพักหนึ่งเขาจึงเริ่มขยับตัวเดินทางต่อ โดยมีซอมบี้สาวเป็เพื่อนร่วมทางไปด้วยชั่วคราว
ด้วยการที่เดินสลับกับการกระแทกลงมาของร่างกายอันอ่อนนุ่ม ทำให้เขานั้นเพลิดเพลินไปตลอดการเดินทาง เสียงครางต่ำของเขาและซอมบี้สาวสลับกับเสียงเนื้อกระทบกันทำให้เรียกความสนใจของซอมบี้รอบข้างอยู่ไม่น้อย แต่ก็ใช่ว่าเขาจะให้ความสนใจกับพวกมันแต่อย่างใด
เขาหดเกร็งตัว แล้วปล่อยน้ำเชื้อจำนวนมากอัดเข้าไปในท้องน้อยๆจนล้น ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ได้ชะลอจังหวะและยังกระแทกต่อไปเรื่อยๆ สร้างความสุขให้กับตนเองไปตลอดทางจนมาถึงทางลาดชัน
มีทางที่ต้องใช้การปีนป่ายและลงบันไดอยู่เยอะมาก เขาจึงค่อนข้างลำบากสำหรับการใช้ทางพวกนี้ ดิลจึงกดให้ซอมบี้สาวใช้ขารัดตัวเขาให้แน่น แล้วเดินลงมาจนถึงทางลาด ่นั้นเองได้สร้างความยากลำบากให้กับเขาอยู่พอสมควรในด้านของการเคลื่อนไหว เสร็จสมติดต่อกันตลอดทาง
น้ำรักที่ไหลยาวตามทางบวกกับท้องของซอมบี้สาวที่พองขึ้นมาอย่างชัดเจน เขาจึงถอนดุ้นของตนเองออกเพื่อระบายความคับแน่นที่อยู่ภายในเป็ครั้งคคาว ก่อนที่จะยัดมันเข้าไปอีกครั้ง
ผ่านไปอีก 1 ชั่วโมง หลังจากผ่านความยากลำบากและความทรหด(?)มาอย่างยาวนาน ในที่สุดเขาก็มาถึงชายหาดได้สำเร็จ เขาเปลี่ยนท่าให้ซอมบี้สาวอยู่ในท่าคลานไปกับพื้น จับสะโพกของเธอให้แน่นและอยู่ในองศาที่พอเหมาะ จากนั้นก็อัดกระแทกเข้าไปรัวๆ
เขาครางออกมาเบาๆพร้อมกับกระแทกกดเข้าไปอีกหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะปล่อยน้ำเชื้อจำนวนมหาศาลออกมา
ท้องของซอมบี้สาวพองโตเป็อย่างมาก เขาหาของสะอาดที่ใช้ได้แถวนั้นอุดไม่ให้น้ำรักของเขาไหลออกไว้ แล้วก็นำเธอไปซ่อนไว้ตรงพุ่มไม้ใกล้ๆป่า
ถึงจะติดใจไปกับกิจกรรมตรงหน้า แต่เขาต้องหยุดความสนุกไว้ั้แ่ตรงนี้ก่อนชั่วคราว เพราะในส่วนของบริเวณนี้เขาได้ยินเสียงคนที่อยู่ใกล้ๆนั่นเอง
ด้านหน้าของดิลนั้นมีชาย 8 คนกำลังยืนถือปืนอยู่ มีผู้ชายและผู้หญิงคู่หนึ่งถูกมัดแขนเอาไว้ด้านหลัง สภาพมอมแมมเลอะเทอะไปทั่วทั้งตัว
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะโดนปล้น รึไม่ก็ถูกตามล่าอยู่ แต่จนแล้วจนรอดพวกเขาก็หนีไม่พ้น
ดูจากลายเสื้อของพวกที่ถือปืนอยู่นั้นเขาคาดการณ์ได้ว่าพวกนั้นคือเถ้าสีเงิน เป็ชุดสีดำที่ลงลายไฟสีเงินเอาไว้
จริงๆก็น่าจะพูดได้ว่าชุดมันเป็ภาพขาวดำซะมากกว่า
เขาไม่ได้สนใจกับบทสนทนาที่พวกนั้นคุยกันอยู่ เขากำลังหาวิธีที่จะกำจัดพวกนั้นต่างหาก
เพราะดีน่าบอกว่าพวกนี้ไม่ปลอดภัย และไม่มีอะไรมาการันตีได้ว่าเขาจะไม่โดนโจมตีก่อนที่จะได้พูดเจรจา เขาจึงคิดจะลดจำนวนประชากรที่ไร้ประโยชน์ต่อเขาออกไปให้ได้มากที่สุด
พวกนั้นพาผู้ชายที่ถูกมัดไปหาซอมบี้ และเขาก็ถูกกัดเข้าที่ต้นขา พวกมันมัวแต่กัวเราะชอบใจจนไม่ได้สังเกตรอบๆตัวเลยแม้แต่น้อย ดิลใช้เศษผ้าคลุมปากเอาไว้ แล้วหยิบแท่งเหล็กที่อยู่แถวนั้นแล้วพุ่งไปหาชายคนหนึ่ง เขาฟาดลงที่หัวอย่างแรงจนหัวของชายคนนั้นกระจายออก เปลื่อนให้พื้นรอบข้างเป็สีแดง
เท่านั้นยังไม่พอ เขายังปาแท่งเหล็กไปทางด้านหน้า ทำให้มันพุ่งไปโดนหัวของชายกลุ่มเถ้าสีเงินอีก 2 คนจนทะลุ ตายตามๆกันไปใน่เวลาเพียงอึดใจ
เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นไว้มาก จนไม่มีแม้แต่ใครสักคนในกลุ่มของพวกมันสามารถไหวตัวได้ทัน
"ใครวะ!" มีชายคนหนึ่งะโถามเขาเพราะไม่เห็นใบหน้าที่ชัดเจนและยังตกอยู่ในความสับสน แต่มันก็ไม่ได้หวังที่จะได้คำตอบอะไร ควักปืนออกมาและเล็งไปหาที่เด็กหนุ่มตรงหน้า ซึ่งก็ถูกตอบกลับด้วยการถูกแท่งเล็กฟาดเข้าไปที่ข้อมือจนเบี้ยวผิดรูป ดิลใช้โอกาสนั้นคว้าปืนที่เขาหยิบออกมายิงเข้าไปที่หัวของคนที่อยู่ใกล้ที่สุด และยิงไปที่ลำตัวของคนอื่นๆ รวมเป็ทั้งหมด 4 คนด้วยกัน
"ดะ..เดี๋ยวก่อน!" เมื่อเหลืออยู่คนเดียว ชายคนสุดท้ายของกลุ่มนี้ก็ร้องขอชีวิต ดิลเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เขาเดินตรงไปตัดเชือกของผู้ชายที่ถูกมัดออก แล้วนำไปพันแขนของชายกลุ่มเถ้าสีเงินไว้แทน
"ขอบคุณที่ช่วยพวกเรานะ เอ่อ-" ชายที่ถูกมัดกำลังจะขอบคุณดิลที่ช่วยเขาไว้ แต่ไม่ทันที่จะพูดจบ
ปัง!
เขาก็ถูกดิลยิงหัว และล้มลงไปทันที
"กรี๊ดดด!!!" ผู้หญิงที่ถูกมัดกรีดร้องขึ้นด้วยความใและสับสน ชายที่อยู่ในกลุ่มไฟเงินก็ตกตะลึงเหมือนกัน
มาช่วยไม่ใช่เหรอ แล้วยิงเขาทำไม? พวกเขาได้แต่คิดแบบนี้
"เขาถูกกัดไม่ใช่หรือไง? ผมก็แค่ช่วยไม่ให้มันลามไปมากกว่านี้แค่นั้นเอง คุณควรจะขอบคุณผมนะ" เมื่อเห็นท่าทาของดิลที่พูดเหมือนกับเป็เื่ปกติ นั่นทำให้ผู้หญิงคนนั้นต้องหุบเงียบ ไม่กล้าพูดอะไรต่อ
"ช่างเื่เล็กน้อยนั่นไปเถอะ ที่สำคัญนะ" ดิลเดินไปหาชายชุดไฟเงิน ทำให้ชายคนนั้นสะดุ้งออกมาด้วยความกลัว
ผ่านไปประมาณ 20 นาทีนั้น ดิลได้สอบถามข้อมูลต่างๆที่เกี่ยวกับกลุ่มของเถ้าสีเงิน และยังถามถึงสถานการณ์โดยรอบอีกด้วย เขาได้รู้ว่ากลุ่มของเถ้าสีเงินนั้นเป็กลุ่มขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงใจกลางเมือง เป็ส่วนที่อยู่อีกฝากจากจุดที่เขาอยู่ ณ ตอนนี้ พวกเขามีเสบียงและยารักษาที่ได้รับจากแอร์ดอร์ปที่ส่งมาทุกสัปดาห์ จากองค์กรที่มีชื่อว่า Utopia(ยูโทเปีย) เป็องค์ที่ถูกตั้งขึ้นหลังจากเกิดเหตุการณ์ผู้คนกลายเป็ซอมบี้ทั่วทั้งโลก พวกเขาเชื่อว่าองค์กรนี้รู้เื่เหตุการณ์นี้มานานแล้ว และยังเชื่ออีกว่ามันไม่ได้มีแค่องค์กรเดียวในโลกนี้ที่รู้เื่เชื้อ "ซอมบี้" เพราะพวกเขาสามารถสร้างยารักษาออกมาได้ไวมากๆหลังจากที่โลกเข้าสู่ยุคมืด
กลุ่มเถ้าสีเงินนั้นได้ให้การสนับสนุนองค์กร Utopia เป็การตอบแทนเล็กๆน้อยๆด้วย พวกเขาจะนำอะไรบางอย่างที่ชายคนนี้เองก็ไม่รู้เหมือนกันส่งให้องค์กร Utopia ทุกๆเดือน
และข้อมูลเพิ่มเติมที่ได้รู้อีกก็คือยังมีกลุ่มกองกำลังที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกับที่นี่ พวกเขาไม่ค่อยถูกกับเถ้าสีเงินซักเท่าไหร่
น่าเสียดายที่ความสำคัญของชายคนนี้ต่ำเกินไป จึงทำให้ไม่รู้เื่เกี่ยวกับซอมบี้ชนิดอื่นนอกจากพวกที่เดินไปเดินมาอย่างละเอียด ไม่งั้นคงเป็ประโยชน์กับเขามากเลยทีเดียว
"นะ...นี่บอกทุกๆอย่างที่รู้ไปหมดแล้วนะ! เพราะงั้นช่วยปล่อยฉันไปที!" ชายคนนั้นร้องขอชีวิต หลังจากที่เขาพูดทุกอย่างออกไปจนหมด
ดิลพยักหน้าอย่างเป็มิตร พร้อมกับลากชายชุดเถ้าสีเงินไปด้วย
"เฮ้ย! นี่ นี่จะพากูไปไหน!? หยุดนะเว้ย!!" เขาะโขึ้นด้วยความหวาดกลัว
ซึ่งดิลก็ไม่ได้สนใจกับการะโเสียงดังน่าหนวกหูซักเท่าไหร่ เขาถอดชุดไฟเงินของชายคนนั้นออก แล้วเขวี้ยงไปตรงพุ่มไม้แถวๆป่า
"นี่...! ลิน ได้เวลากินแล้วน้า~" ดิละโเรียกบางอย่างออกไปตรงแถวๆพุ่มไม้ ขณะนั้นเองก็มีผู้หญิงหน้าตาน่ารักค่อยๆยืนขึ้น เป็ซอมบี้สาวคนเดิมกับที่เขาพามาด้วยนั่นเอง แถมยังตั้งชื่อให้เสร็จสรรพอีกต่างหาก
ชุดว่ายน้ำที่ปกปิดส่วนสำคัญและเปิดเผยเนื้อหนังนั่นย่อมชวนให้เหล่าบุรุษนั้นชายตามองอย่างเลี่ยงไม่ได้
เพียงแต่ว่าผู้หญิงที่ดูเซ็กซี่ตอนนี้นั้นกลับมารอยแผลเหวอะอยู่ที่ต้นคอ ผิวที่ซีดเผือดดูน่ากลัวเป็อย่างยิ่งค่อยๆเดินมาหาพวกเขาอย่างช้าๆ เหมือนกับคนที่ไม่มีแรงที่จะทำอะไรได้มาก
เท่าที่เขาสามารถสังเกตได้ ก็คือท้องของเธอตอนนี้ยุบตัวลงเป็ปกติแล้ว นั่นทำให้ดิลแอบรู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย แต่ก็พยายามที่จะยืนอยู่เฉยๆ
ชายคนนั้นเห็นสถานการณ์ตรงหน้าก็เข้าใจได้ทันที ไอ้เด็กโรคจิตคนนี้คิดจะใช้เขาเป็อาหารให้กับซอมบี้ตรงหน้า
"เห้ย! นี่! พวกเราตกลงกันได้นะ ถะ-ถ้าแกปล่อยฉันไปแล้วล่ะก็ ฉันสามารถจะพาให้ไปพบกับหัสหน้าได้นะ! จะให้ไปบอกหัวหน้าก็ไดัว่าแกมีประโยชน์ต่อพวกเขามาก แล้วแกก็จะได้รับประโยชน์มากเท่าที่้าเลยไง!? เพราะงั้นขอร้องล่ะ!!" เขารีบพูดโน้มน้าวดิลขึ้นมาทันที
ถ้าให้พูดตามความเป็จริงแล้ว ด้วยทักษะในด้านการต่อสู้ของดิลเพียงอย่างเดียวนั้น ถ้าได้อยู่รวมกับมนุษย์คนอื่นๆก็มีโอกาสที่จะถูกจับตามองอย่างแน่นอน และเขาก็จะได้รับผลประโยชน์มากด้วย
"แต่ว่า...ผมไม่ได้สนใจของแบบนั้นน่ะ ขอโทษด้วยละกัน" ดิลเดินออกมา ปล่อยให้ลิน ซอมบี้สาวที่เขาตั้งชื่อให้นั้นเดินมาหาชายที่ถูกมัดอยู่
ใครจะไปรู้ ถ้าปล่อยให้ชายคนนี้รอดแล้วล่ะก็ มันอาจจะไปบอกหัวหน้าของมันอีกแบบนึงก็ได้ ซึ่งนั่นก็เป็อาจจะเป็ผลร้ายสำหรับดิลในตอนนี้
"อะ...ไอ้..ไอ้เ*ี้ยเอ้ยย!! อ้ากกกก!!!!" ชายคนนั้นะโขึ้นอย่างสิ้นหวังเป็ครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะถูกลินกัดเข้าที่ใบหน้า และฉีกกระฉากจนหลุดออกมา
เสียงร้องโหยหวนดำเนินไปอย่างช้าๆ ผู้หญิงที่ถูกจับก็รับรู้ถึงเหตุการณ์ที่โหดร้ายนี้เหมือนกัน น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความหวาดกลัว
ดิลหันหน้าและเดินไปหาเธอ ทำให้เธอใกลัวสุดขีด แต่พยายามที่ตะไม่ส่งเสียงอะไรออกไป
เขานั่งยองๆลงตรงหน้าของเธอ พลางเอานิ้วชี้ชูขึ้นมาวางไว้บริเวณปากของเขาเอง นั่นก็ทำให้เธอรู้ถึงสิ่งที่เขาจะสื่อ และพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
ด้วยการที่ใส่ผ้าปิดปากไว้จึงทำให้เธอไม่รู้ถึงหน้าตาของดิล
เขาเองก็สนใจรูปร่างของผู้หญิงคนนี้อยู่ไม่น้อย แต่ว่าเขาไม่มีเวลามากขนาดนั้นที่จะมาซื้อใจเธอ ดิลโยนมีดสั้น และเสื้อของกลุ่มเถ้าสีเงินที่เอามาเมื่อครู่ให้กับเธอ
"ไปเข้าร่วมกับพวกนั้นเถอะ...ผมคิดว่าพวกเราคงจะได้เจอกันอีก" ดิลพูดขึ้นเป็นัย แน่นอนว่าเธอไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ถึงจะแอบลังเลแต่เธอก็ทำตามที่เขาบอกแต่โดยดี เธอรีบเอามีดแก้มัดตนเอง หยิบเสื้อที่ดิลโยนให้แล้ววิ่งหนีไปทางที่อยู่ของกลุ่มของเถ้าสีเงิน
ดิลหันกลับมาสนใจเื่ตรงหน้าต่อ ดูเหมือนว่าลินจะจัดการกับมื้ออาหารตรงหน้าเสร็จแล้ว เธอกัดกินตามส่วนของร่างกาย และยังกัดเข้าไปที่เอ็นคอของชายคนนั้นจนขาดอีกด้วย ดูท่าว่าเขาคงจะไม่กลายเป็ซอมบี้อย่างแน่นอน
ดิลเอาผ้าปิดปากของตนเองมาเช็ดปากที่เปื้อนเืของลินอย่างเบามือ หลังจากนั้นเขาก็สำรวจตรงร่องรักที่เขาอุดน้ำเอาไว้ไม่ให้ไหลออกมา
เมื่อเขาดึงออก ด้านในที่น่าจะเต็มไปด้วยน้ำของเขากลับว่างเปล่า มันไม่มีเหลือซักหยดเลย นี่ทำให้เขามันใจได้แล้วว่าน้ำเชื้อของเขา สามารถใช้หล่อเลี้ยงซอมบี้ได้!
เพียงแต่ว่าเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์อะไรหรือไม่ คงต้องรอการเปลี่ยนแปลงไปอีกสักพักหนึ่ง
49K
![ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699849144_11695011.webp)
