เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมเปล่า- ไม่...
เกรแฮมหน้าแดงขึ้นเล็กน้อยยามตระหนักว่าไม่มีทางปิดบังความจริงจากเมเม่ได้คาร์ลินเห็นชายหนุ่มกำหมัดแน่นอึดใจหนึ่งก่อนจะคลายออกเมื่อเขาตัดสินใจได้ในที่สุดไหล่ตกลงแสดงถึงการยอมแพ้
อามายะ คาร์ลิน: ไม่ต้องห่วง
อามายะ คาร์ลิน: สำนักงานของเรายึดหลักรักษาความลับของลูกค้าอย่างเคร่งครัดครับ
อามายะ คาร์ลิน: ถ้าคุณกังวลเื่นั้นนะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมกำลังคิดอยู่เลยว่าจะสั่งให้เลขาฯส่งเอกสารรักษาความลับมาให้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่ต่อให้มีสัญญาก็เห็นจะไม่คุ้มอยู่ดีถ้าพวกคุณตัดสินใจปล่อยข่าวสถานการณ์บริษัทตอนนี้ออกไป
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณเป็ฝ่ายมาหาฉันเองนะ
อามายะ คาร์ลิน: เมเม่!
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คุณพูดถูกแล้วล่ะครับคุณนักสืบ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผม้าความช่วยเหลือจริงๆ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อีกอย่างต่อให้ผมเก็บเงียบต่อไปโดยไม่ทำอะไร
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: สุดท้ายแล้วเดี๋ยวนักข่าวที่พอมีสมองสักคนก็คงจะนึกเอะใจแล้วเริ่มขุดคุ้ยอยู่ดี
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมกลัวว่าหากปล่อยให้เป็แบบนี้ต่อไป
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: สิ่งต่างๆ จะแย่กว่านี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ความจริงคนที่มีแผนการกับคฤหาสน์ไม่ใช่ผม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่เป็เทรนตัน น้องชายผมต่างหาก
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เนื่องจากวิกฤติเศรษฐกิจที่ผ่านมาส่งผลให้ธุรกิจหลายอย่างของครอบครัวผมต้องลดขนาดลง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: บางส่วนก็จำเป็ต้องปิดตัวไป
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: และแม้ว่าหลังไตรมาสที่2 ของปีที่แล้วเป็ต้นมา เศรษฐกิจโลกจะส่งสัญญาณดีขึ้นก็ตาม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ถึงอย่างนั้นธุรกิจส่วนใหญ่ภายใต้ตระกูลเมอร์สฟิลด์ก็ยังอยู่ในภาวะน่ากังวลอยู่ดี
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพื่อที่จะกอบกู้สถานะของบริษัทกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เทรนตันกับบอร์ดบริหารบางส่วนก็ได้ร่างแผนการลงทุนชุดใหญ่ขึ้นมา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: โดยหนึ่งในแผนนั้นเกี่ยวข้องกับการพัฒนาพื้นที่คฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลซึ่งเป็มรดกตกทอดของตระกูลพวกเรา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เทรนตันมองว่าคฤหาสน์เป็ทรัพย์สินของครอบครัวก็ควรนำมาสร้างมูลค่าแทนที่จะปล่อยไว้เฉยๆ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ยิ่งใน่เวลาแบบนี้ด้วย
อามายะ คาร์ลิน: แต่คุณไม่เห็นด้วย...ใช่หรือเปล่า
เกรแฮมพยักหน้า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ใช่ ผมไม่เห็นด้วย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เทรนตันนั้นไม่ได้เห็นสภาพของคุณพ่อกับคุณแม่หลังจาก...ความล้มเหลวครั้งนั้นเท่าไหร่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพราะเขาถูกส่งไปโรงเรียนประจำที่ต่างประเทศั้แ่เล็กๆ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผิดกับผมที่อยู่เคียงข้างพวกท่านตลอดเวลา
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมถูกกำหนดให้เป็ผู้แบกรับอาณาจักรต่อจากคุณพ่อ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ด้วยเหตุนั้นผมจึงจำเป็ต้องรู้จักจุดอ่อนของครอบครัวให้ดีที่สุด
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: มันไม่เกี่ยวกับว่าผมจะเชื่อเื่อาถรรพ์ของคฤหาสน์หรือไม่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทว่าจากประวัติของมันก็บอกชัดเจนแล้วว่าไม่ควรไปยุ่งกับมัน
อามายะ คาร์ลิน: แต่น้องชายของคุณไม่คิดแบบนั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: โอ้ เขาไม่เชื่อเื่อาถรรพ์เหมือนกันนะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่ผิดกับผม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขามองว่าคำสาปเป็เื่ไร้สาระลวงโลกของคนคร่ำครึเท่านั้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ปัญหาของเทรนตันคือเขาฝังหัวกับความคิดที่ว่าคฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลจะช่วยกอบกู้สถานการณ์ที่ครอบครัวเรากำลังเผชิญอยู่ได้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาตั้งใจจะบุกเบิกธุรกิจสวนสนุกด้วยการสร้างที่นี่ให้เป็บ้านผีสิงที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จากนั้นสร้างห้างสรรพสินค้ากับพิพิธภัณฑ์เกี่ยวกับคฤหาสน์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เขาทะเยอทะยานถึงขั้นอยากจะเปลี่ยนโฉมเมืองคอตตอนเบย์สใหม่ทั้งหมด
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แบบเดียวกับที่พวกนักวิทยาศาสตร์รวมหัวกันตั้งเมืองอะไรสักอย่างนั่นแหละ
อามายะ คาร์ลิน: ฟิวเจอร์ซิตี้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อะไรนะ
อามายะ คาร์ลิน: ฟิวเจอร์ซิตี้เมืองแห่งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
อามายะ คาร์ลิน: เมืองที่คุณพูดถึงเมื่อกี๊ไง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อ่าฮะ เขาวาดฝันไว้ถึงขั้นนั้นเลย
อามายะ คาร์ลิน: งั้นในเมื่อคุณไม่เห็นด้วยทำไมคุณไม่สั่งห้ามเขาไม่ให้ทำเลยล่ะ
เมเม่ขัดขึ้นก่อนที่เกรแฮมจะทันอ้าปากพูด
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่ใช่ว่าไม่สั่งแต่คุณทำไม่ได้ใช่ไหมล่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณบอกว่าน้องคุณร่วมมือกับบอร์ดบริหารบางส่วน
เมเม่ แคลเรสซ่า: น้องชายคุณถือหุ้นอยู่เท่าไหร่ล่ะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: มากพอทำให้หุ้นส่วนยอมเงี่ยหูฟังได้แล้วกัน
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อย่างไรก็ตาม ถ้าแค่เทรนตันคนเดียวผมยังพอยั้งไว้ได้บ้าง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพราะแค่ประวัติคฤหาสน์เพียงอย่างเดียวก็มากพอขู่ตาแก่ในบอร์ดพวกนั้นได้แล้ว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่เมื่อเร็วๆ นี้เพิ่งจะมีข้อเสนอเหลือเชื่อมาจาก“บริษัทฟ้าคราม”
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: พวกนั้นขอยื่นซื้อคฤหาสน์และที่ดินรอบๆในราคาสูงลิบ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ซึ่งผมสามารถกู้วิกฤติบริษัทได้ด้วยเงินก้อนนี้เลยทีเดียว
เมเม่ลูบคางอย่างครุ่นคิด
เมเม่ แคลเรสซ่า: บริษัทฟ้าครามงั้นหรือ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คุณรู้จักบริษัทนี้หรือเปล่า
เมเม่ส่ายหน้า
เมเม่ แคลเรสซ่า: นี่เป็ครั้งแรกที่ฉันได้ยิน
เมเม่ แคลเรสซ่า: ว่าต่อสิ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ทำไมคุณถึงตัดสินใจไม่ขายคฤหาสน์ให้ทางนั้นทั้งที่อีกฝ่ายเสนอเงินจำนวนมากขนาดนั้นล่ะ
สาวนักสืบพูดต่อเมื่อเห็นเกรแฮมทำตาโตประหลาดใจ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่เอาน่า ไม่ต้องทำท่าแปลกใจขนาดนั้นก็ได้มันชัดเจนจะตายไป
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก็ถ้าคุณขายคฤหาสน์สยองขวัญนั่นไปแล้วคุณคงไม่ทำหน้ามุ่ยมาเจอฉันที่นี่หรอกจริงไหม
เมเม่ แคลเรสซ่า: แล้วปัญหาของคุณคืออะไรล่ะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ที่มาของบริษัทฟ้าครามน่ะสิ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: บริษัทฟ้าครามเพิ่งก่อตั้งแค่ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเท่านั้นเอง
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผู้บริหารใหญ่ก็เก็บตัวเงียบไม่รู้ว่าเป็ใครกันแน่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ขณะที่ธุรกิจก็ไม่แน่ชัดว่าเป็อะไรแน่เครื่องกรองน้ำงั้นหรือ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เครื่องกรองน้ำมีส่วนแบ่งการตลาดรายใหญ่เดิมอยู่แล้ว2 ราย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ที่แน่ๆ คือไม่มีชื่อของบริษัทฟ้าครามติดอันดับอยู่ด้วยเลย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แล้วพวกนั้นเอาเงินจากไหนมามากมาย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ยิ่งกว่านั้นยังเพื่อซื้อสถานที่ที่ไม่น่านำมาใช้การได้ไม่ว่าจะมองจากมุมไหนก็ตามด้วย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ไม่คิดว่ามันแปลกงั้นหรือ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ทำเอาไอเดียสวนสนุกของเทรนตันกลายเป็เื่ธรรมดาไปเลย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ในฐานะผู้บริหารใหญ่ของเทรนตัน-เกรแฮมยูนิเวอร์แซล ผมอยากตอบตกลงเซ็นสัญญาขายใจจะขาด
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: แต่ในฐานะสมาชิกครอบครัวเมอร์สฟิลด์ผมสังหรณ์ใจไม่ดีเท่าไหร่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมกลัวว่าเื่น่ากลัวอาจเกิดขึ้นหากคฤหาสน์ตกอยู่ในมือของบริษัทฟ้าคราม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพราะงั้นผมเลยชะลอการตัดสินใจไปก่อนเท่าที่จะทำได้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จนกว่าจะมั่นใจว่าคฤหาสน์หลังนี้ไม่เป็อันตรายต่อใครก็ตามแน่ๆแล้วจึงค่อยคิดหาทางจัดการกับมันก็ยังไม่สาย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: นั่นแหละคือสิ่งที่ผม้าจากพวกคุณ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ความจริงเื้ัคำร่ำลือเกี่ยวกับอาถรรพ์
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: คฤหาสน์พิงก้าเพนตาเคิลแท้จริงแล้วมีิญญาร้ายสิงสู่จริงหรือไม่
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เพราะอะไรคนที่เกี่ยวข้องกับคฤหาสน์ถ้าไม่ตายก็ต้องเสียสติกันแทบทั้งสิ้น
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: จนถึงสาเหตุของโศกนาฎกรรมทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นั้แ่อดีต
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ซึ่งผมได้ยินมาว่าพวกคุณเชี่ยวชาญด้านนี้โดยเฉพาะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: นักสืบเื่เหลือเชื่อ!
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ตกลงว่าคุณจะรับงานนี้หรือเปล่า
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก่อนหน้านั้นฉันขอถามอะไรอย่างสิ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณได้ไปว่าจ้างคนอื่นก่อนมาที่นี่หรือเปล่า
เมเม่ แคลเรสซ่า: ไม่ต้องถึงกับจ้างแค่เข้าไปติดต่อเฉยๆ ก็ได้
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ไม่มีนะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมมาที่นี่เป็ที่แรกเลย
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: อย่างที่บอกไปนั่นแหละว่าผมไม่้าให้รายละเอียดการพบปะนี้แพร่งพรายไปถึงหูพวกแร้งกระหายข่าว
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ต้องใช้เวลาพอสมควรเลยกว่าผมจะแน่ใจว่าสำนักงานนักสืบของคุณเป็สำนักงานจริงๆที่มีความน่าเชื่อถือมากพอ
เมเม่ไม่ได้ปลื้มไปกับคำยกยอของอีกฝ่าย หญิงสาวลุกจากโซฟาเดินไปยังที่นั่งทำงานหลังโต๊ะตัวใหญ่ จากนั้นทรุดนั่งลงบนเบาะเก้าอี้เกมมิ่งซึ่งออกแบบมาเพื่อรองรับหลังเธอโดยเฉพาะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: อย่างนั้นหรือ
เมเม่ แคลเรสซ่า: งั้นคุณรู้จักที่นี่ได้ยังไง
เมเม่ แคลเรสซ่า: พนันว่านักธุรกิจใหญ่ระดับโลกไม่น่าจะรู้จักสำนักงานนักสืบซอมซ่ออย่างที่นี่หรอกจริงไหม
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: เลขาของผมเป็คนหาข้อมูลน่ะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: แล้วเลขาได้บอกไหมว่ารู้จักที่นี่จากไหน
หัวคิ้วเกรแฮมกระตุกเล็กน้อยสื่อถึงความหงุดหงิด
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมจะไปรู้เื่นั้นได้ยังไงล่ะ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ผมไม่ได้ว่างมากขนาดนั้นหรอกนะ!
สาวนักสืบยิ้มแยกเขี้ยวเร็วๆ ก่อนที่ใบหน้าจะกลับไปสงบนิ่งเ็าอีกครั้ง
เมเม่ แคลเรสซ่า: ก็แค่อยากรู้เท่านั้นแหละไม่มีอะไรมากหรอก
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณเมอร์สฟิลด์ ฉันขออีกคำถามนะ
เมเม่ แคลเรสซ่า: คุณรู้จักรองศาสตราจารย์มิแรนด้า ครุกแชงก์หรือเปล่า
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: ไม่นี่ ไม่เคยได้ยินด้วยซ้ำ
เกรแฮม เมอร์สฟิลด์: หล่อนเกี่ยวอะไรกับเื่นี้ด้วยหรือ
ั์ตาคู่งามล้อมรอบด้วยเส้นอายไลเนอร์สีดำบางๆ คมกริบจ้องเป๋งที่เกรแฮมเมเม่มองหาสัญญาณเล็กน้อยที่สุดที่บ่งชี้ว่าเขาพูดโกหก เวลาเคลื่อนผ่านไปครู่ใหญ่ ในที่สุดสาวนักสืบก็หลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจ
เมเม่ แคลเรสซ่า: ฉันตกลงรับงานนี้
33K
