คอนโดหรูใจกลางเมือง
“วันนี้ผมไปทำงานนะครับ พี่ไม่ต้องรอนะ”เนย์หันมาบอกคู่หมั้นหนุ่มของตนก่อนจะออกจากห้องวันนี้เขาต้องเข้าดูซ้อมละครเวทีและคงต้องอยู่ดูเซทอัพฉากต่อเลย
“อืม ดูแลตัวเองถ้าพี่ซ้อมเสร็จเร็วอาจจะไปหา”ร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนบอก
“ไม่ต้องแวะเข้าไปหรอกครับกว่าพี่จะซ้อมเสร็จก็ดึกแล้วรีบกลับมานอนเถอะ” เนย์บอก เขารู้ว่าคนตรงหน้าก็ไม่ได้เลิกซ้อมเร็วเพราะใกล้ที่จะได้เดบิวต์แล้วทำให้ยิ่งต้องซ้อมหนักมากขึ้นยังดีที่่นี้บริษัทอนุญาตให้กลับมาพักที่บ้านได้หนึ่งสัปดาห์ไม่งั้นเราก็คงไม่ได้เจอหน้ากัน
“แต่เดี๋ยวอีกไม่กี่วันพี่จะต้องไปอยู่ที่หอแล้วนะ”
“พี่ไปอยู่หอ ผมก็เข้าเทคฯวีค (TechnicalWeek) พอดีครับ ถึงพี่อยู่ผมก็ไม่ได้อยู่ จุ๊ฟ ไม่ต้องหน้างอเลยครับเราแค่มีหน้าที่ต้องทำ เดี๋ยวเสร็จงานก็ได้เจอแล้ว ซ้อมวันนี้สู้ ๆ นะครับ”
“ถ้าจะกลับก็บอกพี่สิทธิให้เข้าไปรับนะห้ามกลับเอง” คีย์มอง คนตรงหน้ามากกว่าที่เลิกดึก
“ไปแล้วนะครับ”เนย์พยักหน้ารับก่อนจะหยิบเป้สีดำขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกจากห้องไป
“เฮ้อ ยังไม่หายคิดถึงเลย”
คีย์ถอนหายใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องเพื่อเตรียมของและออกไปบ้าง
เขาเป็เด็กฝึกของค่ายเพลงที่กำลังจะได้เดบิวต์จริง ๆ แล้วเขากับคนอื่น ๆ ในวงจะต้องพักที่หอของบริษัทแต่่นี้ช่างเข้ามาจัดการซ่อมและปรับปรุงอะไรหลายอย่างเลยได้กลับบ้านกันหลายวัน ส่วนน้อง ๆคนอื่นในวงที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดทางบริษัทก็จัดหาโรงแรมให้อยู่ชั่วคราว
“เนย์! มาพอดีเลย ช่วยดูตรงนี้หน่อยค่ะเหมือนว่าทรานสิชันจะแปลก ๆ”เนย์เดินเข้ามาภายในห้องซ้อมขนาดใหญ่ที่ด้านหลังโรงละคร
“สวัสดีทุกคนครับ”เนย์โค้งให้กับทีมงานและนักแสดงที่มาถึงก่อนแล้วอย่างอ่อนน้อม
“อ๋อ ตรงนี้เมื่อวานมีปรับนิดหน่อยครับจากเดิมที่ต้องเข้าออกจากฝั่ง SL (Stage Left) มาเป็ SR(Stage Right) เพราะว่าซีนถัดไปจะได้ออกพร้อมกับฉากเลยผมมาช้าเลยยังไม่ทันได้บอกขอโทษด้วยครับ”
“เอ้ย ขอโทษพี่ทำไม พี่สิต้องขอโทษเราเพราะเมื่อวานพี่ลาเราเลยต้องเข้ามาจดคิวแทนแล้วคืนนี้ยังต้องอยู่ดูเซตอัพอีก”
“สบายครับ”ผมยิ้มให้พี่หวานก่อนจะอัปเดตคิวและบล็อกกิ้งที่มีการเปลี่ยนแปลงให้เมื่อแน่ใจว่าครบหมดแล้วก็หยิบแฟ้มพร้อมกับอุปกรณ์เซฟตี้ในกระเป๋าออกมาใส่
“จะไปดูเวทีแล้วใช่มั้ย กินข้าวมายังข้าวกองมาแล้วนะ พี่ให้เขาสั่งเผื่อทีมเซตอัพด้วย มื้อดึกจะมาอีกทีตอนสี่ทุ่ม”
“ขอบคุณครับ ผมทานมาแล้วถ้ามีอะไรโทรเรียกได้เลยนะครับ ผมเดินอยู่แถว ๆ นี้”
เขาเดินออกจากห้องซ้อมพร้อมกับหยิบหมวกนิรภัยและเสื้อเรืองแสงขึ้นมาใส่ก่อนจะเดินเข้าไปยังส่วนเวทีที่มีการเซตอัพอยู่
“เนย์ มาแล้วหรอ ทำไมมาเร็วล่ะยังไม่สี่โมงเลย” เนย์เดินเข้ามาตอนที่บาร์แขวนฉากกำลังถูกดึงขึ้นไปเ้าตัวรอจนทีมให้สัญญาณว่าปลอดภัยจึงเดินเข้ามา
“เมื่อวานมาจดคิวแทนน่ะพี่พจน์วันนี้เลยต้องเอาคิวมาให้เขาซ้อมต่อ ทางนี้เป็ยังไงบ้างครับ”
“สบาย นี่เหลือแค่แขวนฉากให้เสร็จไม่เกินเที่ยงคืนก็ให้ทีมไฟเข้าได้แล้ว เหลือฉากใหญ่ไม่กี่ฉากที่ยังต้องทำสีแต่เสร็จทันให้ทีมไฟเซตแสงก่อนนักแสดงเข้ามาแน่นอน”
“โอเคครับแต่ทีมไฟคงเข้ามาดูกับเอาของมาลงไว้ก่อน น่าจะเข้ามาแขวนไฟพรุ่งนี้”
“เออดีแล้ว จะได้กลับไปพักผ่อนกันนี่ดีนะได้เนย์มาคุมถ้าเป็ทีมอื่นนะ ตาย มีเวลาให้เซ็ตอัพสามวันรวมหมด ฉากไฟเสียงแล้วจะขอเข้ามารันกับฉากเลย พี่จะบ้า เจอแบบนั้นนะไม่อยากรับงาน ทีมเหนื่อยตาย”
“เราก็ต้องพยายามทำให้วงการมันเปลี่ยนพี่ขืนยอมแบบนั้นตลอดมาตรฐานยิ่งแย่ลงเรื่อย ๆ อีกอย่างถ้าเป็แบบนั้นผมก็ไม่รับแน่ ๆแค่เซตอัพก็เหนื่อยแล้วจะเอาแรงที่ไหนมารันคิวอีก”
“นี่ดีนะ ผู้กำกับ อาร์ตได (ArtDrirector) กับทีมรู้จักกันหมด เลยทำงานง่าย คุยสบาย”
เนย์พยักหน้า ประชุมทีมครั้งแรกนี่ยิ้มหวานเลยคนคุ้นเคยกันทั้งนั้น ทำงานด้วยกันมาหลายครั้งรู้ใจกันหมด
“พี่คีย์! มาแล้วหรอครับผมกับพี่ไทกำลังวอร์มพอดีเลย”เสียงทักดังขึ้นเมื่อเขาก้าวเข้ามาในห้องซ้อมเต้นขนาดเล็กหากเทียบกับบริษัทค่ายเพลงและวงอื่นๆ แน่ล่ะพวกเขายังเป็แค่เด็กฝึกนี่นะ
แต่ก็ไม่ใช่ว่าทางค่ายจะปล่อยปละละเลยไม่สนใจต้องบอกว่าค่ายค่อนข้างให้ความเท่าเทียมกับทุก ๆ วงเท่ากัน พวกเขาเองหากเดบิวต์เมื่อไหร่ก็จะได้ห้องซ้อมส่วนตัวที่ไม่ต้องแย่งกับเด็กฝึกชุดอื่นๆ
“ไง มากันเร็วนะ กินข้าวกันหรือยัง”
“เรียบร้อยครับ พวกผมไปกินที่ร้านข้างตึกมา”
“อืมงั้นเดี๋ยวพี่กินข้าวก่อน”คีย์หยิบกล่องข้าวในกระเป๋าออกมาเปิดแล้วนั่งลงบนโต๊ะที่อยู่มุมของห้อง
“โหที่บ้านทำข้าวกล่องมาให้ด้วยหรอครับน่ากินสุด ๆ”
คีย์ยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ จะให้บอกว่าอะไรคู่หมั้นเป็คนทำหรอ สองคนนี้ได้ใตาย
หลังจัดการอาหารเสร็จสมาชิกคนอื่น ๆ ในวงก็ค่อยๆ ทยอยกันมาจนครบ
วงมีกัน 7 คน ตัวเขาเป็พี่โตสุดส่วนสมาชิกในวงก็จะมี ไท ปิ่น เอ เจค กล้า และ วิน ไล่ตามอายุพวกเขาเป็เด็กฝึกของค่ายที่ผ่านด่านทดสอบสุดหินของกรรมการจนได้รวมวงเพื่อทำเพลงและกำลังจะได้เดบิวต์
เมื่อสมาชิกในวงมากันพร้อมคีย์ก็เริ่มการซ้อมทันทีบรรยากาศการซ้อมไม่ได้มีเสียงหัวเราะเพราะแต่ละคนต่างก็ต้องใช้สมาธิไปกับการเต้นและทรานสิชันต่างๆ ที่ถูกออกแบบมาให้เป๊ะและต้องดูดีที่สุดนี่ยังไม่รวมว่าการแสดงจริงต้องร้องสดด้วยนะ
แฮ่ก แฮ่ก
หลังเพลงจบลงทั้งห้องมีแต่เสียงหอบหายใจของทุกคน
“ดีมากวันนี้พอแค่นี้ทุกคนกลับไปก็อย่าลืมนวดคลายเส้นกันด้วยนะแล้วก็ให้จำความรู้สึกวันนี้เอาไว้ เพราะพรุ่งนี้ต้องดีขึ้นกว่าเดิม”โครีโอที่เข้ามาดูการซ้อมใน่ท้ายของวันเอ่ยชมและปล่อยให้ทุกคนได้กลับไปพักซึ่งตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยเข้าวันใหม่มาได้สองชั่วโมงแล้ว
คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะส่งข้อความหาอีกคนทันที
‘พี่เพิ่งเลิก เรากลับไปหรือยัง’
รอไม่นานโทรศัพท์ก็สั่น
‘กำลังออกจากโรงละครครับให้พี่สิทธิวนรถไปรับมั้ย’
‘ได้เดี๋ยวพี่ออกไปรอที่หน้ามินิมาร์ทที่เดิมนะ’
หลังนัดแนะกันเสร็จคียก็หันไปถามน้อง ๆในวงว่าจะกลับกันยังไง
“เดี๋ยวพวกผมให้พี่บอลไปส่งที่โรงแรมครับ” ไทปิ่น วินและเจคพยักหน้า สำหรับใครที่เป็เด็กต่างจังหวัดไม่มีบ้านอยู่ที่เมืองหลวงทางค่ายก็จะเช่าโรงแรมให้พักก่อนใน่นี้ที่ทางหอมีการปรับปรุงและรีโนเวทส่วนเจคนั้นหอของเ้าตัวที่เช่าไว้เป็ทางผ่านไปบ้านของพี่บอลพอดี
“แล้วนายสองคนล่ะกลับยังไงให้พี่ไปส่งมั้ย”คีย์หันไปถามกล้าและเอ กล้าเป็เด็กต่างจังหวัดเหมือนกันแต่น้องเช่าหอเอาไว้ตอนก่อนจะรู้ว่าผ่านออดิชันถ้ามีวันหยุดน้องก็จะกลับไปทำความสะอาดห้องตัวเอง
“ผมขับมอเตอร์ไซด์มาครับ”เอตอบก่อนจะชูหมวกกันน็อคให้พี่คนโตของวงดู
“ขับกลับดี ๆ นะถึงบ้านแล้วก็ส่งข้อความมาบอกด้วย นายล่ะกล้า”
กล้ามีท่าทางลังเลตอนแรกเขาตั้งใจจะให้พี่บอลผู้จัดการวงไปส่งแต่ว่าเส้นทางกลับหอของเขาและโรงแรมนั้นอยู่กันคนละทางเลยตอนนี้เขาก็ง่วงและเหนื่อยมาก
“เอาเป็ว่าเดี๋ยวพี่ไปส่งแล้วกันไม่ต้องห่วงที่บ้านพี่ขับรถมารับ”คีย์ตัดสินใจก่อนจะบอกลาพี่บอลและทีมงานที่อยู่เฝ้าพวกเขาซ้อมอีกสองสามคนแล้วเดินออกจากห้อง
“เอ่อ ไม่รบกวนพี่แน่นะครับ”กล้าเอ่ยถามขณะที่กำลังรอรถ
“รบกวนอะไรกัน ไม่ต้องคิดมากน่านายก็เหมือนน้องชายพี่”เพราะต้องฝึกและอยู่ด้วยกันเกือบจะตลอดทำให้คีย์สนิทใจกับน้อง ๆ ในวงมากแม้ว่าน้อง ๆ ในวงจะค่อนข้างเกรงใจเขาที่เป็พี่โตก็ตาม
“มาแล้วล่ะ”คีย์หันไปเจอกับรถยนต์ซีดานสีดำคันหรูมาจอดด้านหน้าก่อนที่จะเปิดประตูรถ
“นายนั่งด้านหลังไปเลยเดี๋ยวพี่นั่งหน้าเอง”กล้าที่แม้จะงงแต่ก็เปิดประตูขึ้นรถไป
“สวัสดี”
“สะ สวัสดีครับ ต้องรบกวนด้วยนะครับ”กล้าขึ้นมาเจอกับวัยรุ่นอายุน่าจะใกล้เคียงกับเขากำลังนั่งขีดเขียนอะไรบางอย่างลงบนแท็ปเล็ต
“กล้า นั่นคู่หมั้นพี่ชื่อเนย์เนย์นี่กล้าน้องในวง”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
“พะ พี่คีย์หมายความว่ายังไงครับ” กล้ายื่นมือออกไปจับงงๆ
“นายเป็คนแรกเลยที่รู้ความลับช่วยพี่หน่อยนะ”คีย์หันมาเอานิ้วชี้จรดที่ปากเพื่อบอกให้รับรู้ ก่อนจะยิ้มอย่างไม่คิดอะไรมากเขาไม่ได้ทำผิดกฎของค่ายนี่ ตัวสัญญาเองก็ไม่ได้มีระบุไว้ว่าห้ามมีแฟนเสียหน่อยจะมีก็แต่การที่ค่ายขอไม่ให้มีความสัมพันธ์เชิงชู้สาวที่จะส่งผลต่อชื่อเสียงของบริษัทอีกอย่างเขากับเนย์ก็หมั้นกันมาั้แ่ก่อนที่เขาจะเข้าเป็เด็กฝึกอีกบางทีเขายังเห็นเลยว่าบริษัทเองนั่นแหละเป็คนปั่นกระแสระหว่างศิลปินกับบรรดาคู่จิ้น
“ต้องขอบคุณอีกครั้งนะครับที่มาส่ง”กล้าชอบคุณทุกคนอย่างเกรงใจก่อนจะเดินลงจากรถไปคีย์จึงเปิดประตูมานั่งด้านหลังกับเนย์
“เหนื่อยมั้ยครับ แล้วพรุ่งนี้ต้องออกไปซ้อมกี่โมงเดี๋ยวผมตื่นมาทำข้าวกล่องให้”
“พรุ่งนี้เข้าบ่ายเหมือนเดิมนั่นแหละตอนเช้าน้อง ๆ คนอื่นต้องไปเคลียร์ร์งานที่คณะ”
นั่งรถมาไม่นานก็ถึงคอนโด
“อาบน้ำกันครับจะได้รีบมานอนพรุ่งนี้ผมต้องเข้าไปดูไฟเซตอัพแต่เช้า”
ผมยิ้มเมื่อเห็นว่าพี่คีย์รีบโยนกระเป๋าและหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาทันที
อยากรู้มั้ยครับว่ากว่าพี่คีย์จะได้เข้ามาเป็เด็กฝึกและคบกับผมต้องผ่านต้องเจออะไรบ้างมาครับผมจะเล่าให้ฟังว่ารักของเราเริ่มต้นได้ยังไง
5K
