ต้าเจิ้ง และ ต้าโก่ว เมื่อได้รับคำสั่งจากจางซุนเจียมาแล้ว พวกเขาก็ทำตามคำสั่งทันที ไม่ว่ามันจะถูกหรือผิดก็ตาม พวกเขาอดีตเคยเป็นักเลงตามถนนที่ผู้คนต่างหวาดกลัว ตอนนี้มาทำงานให้กับจางซุนเจียที่มีจิตใจอำมหิต พวกเขานั้นยิ่งเลวร้ายมากขึ้น
“หึม แกนี่มันช่างรนหาที่เสียจริงๆ แทนที่จะยอมเชื่อฟังคำสั่งของนายน้อยจางแต่โดยดีมันก็ดีอยู่แล้ว ในเมื่อมันเป็แบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ พวกฉันก็มีแต่จะต้องทำตามที่นายน้อยสั่งมาเท่านั้น”
ต้าเจิ้ง และ ต้าโก่ว เดินเข้าไปในร้านกาแฟ ตรงไปยังชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟ ก่อนที่จะต่อยไปที่หน้าของเขาอย่างแรง ชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟไม่คิดว่าจะถูกต่อยแบบนี้ เขานั้นถึงกับล้มไปกับพื้น เืค่อยๆไหลออกจากริมฝีปากของเขา
เยี่ยหยินด้วยความใรีบลุกขึ้นจากที่นั่งและตรงไปหาชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟที่ในตอนนี้ลงไปนอนกับพื้น ภายในร้านกาแฟผู้คนที่มาดื่มกาแฟที่ร้านต่างพากันออกไปจากร้านไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเื่นี้
พวกเขานั้นอยู่ที่หมู่บ้านนี้ทุกคนล้วนแต่เป็ผู้ที่มีเงิน แต่ไม่ใช่ว่าทุกคนที่มีเงินจะมีใครกล้าหาเื่กับจางซุนเจีย ภายในหมู่บ้านนี้มีไม่กี่คนเท่านั้นที่กล้ายืนหน้าต่อหน้ากับเขา
“นี่พวกคุณคิดจะทำอะไร นี่มันผิดกฏหมาย!”
เยี่ยหยินพูดขึ้น เธอในตอนนี้ไม่รู้จะทำยังไงดีเธอได้แต่พยายามช่วยให้ชายหนุ่มเ้าของร้านกาแฟนั้นยืนขึ้น เธอหวังว่าการขู่ด้วยกฏหมายจะช่วยอะไรเธอได้บ้าง แต่ทว่าไม่ จางซุนเจียได้ยินแบบนั้นไม่เพียงแต่เขาจะไม่กลัว เขากลับหัวเราะออกมา
“กฏหมาย ฮ่าๆ น่ากลัวจริงๆเลยโว้ย ห่ะ กฏหมายนะมันมีไว้ใช้กับพวกชั้นต่ำอย่างพวกแก คนอย่างฉันกฏหมายนะทำอะไรไม่ได้ ต้าเจิ้ง ต้าโก่ว จัดการยัยนี่ด้วยไม่ต้องสนว่ามันจะเป็ผู้หญิงรึเปล่า!”
ต้าเจิ้ง และ ต้าโก่วหัวเราะออกมา ก่อนที่จะเดินไปหาเยี่ยหยิน และก่อนที่พวกเขานั้นจะได้ทำอะไรเธอ ต้าโก่วก็ถูกอะไรบางอย่างกระทบใส่หัวอย่างจัง สิ่งที่กระทบใส่หัวของต้าโก่วคือแก้วที่ใส่โกโก้ร้อน แก้วนั้นแตกออกทันทีที่กระทบหัวเขา โกโก้ร้อนที่อยู่ในแก้วนั้นสาดเต็มหัวเขา ทำให้เขาร้องออกมาด้วยความปวดแสบปวดร้อน
“แก ใครกล้ารอบกัดฉัน!”
ต้าโก่วด้วยความโกรธ หันไปมองคนที่โยนแก้วโกโก้ร้อนใส่หัวเขา คนที่โยนนั้นคือเด็กสาวอายุห้าหกขวบ เธอนั้นมองไปที่ต้าโก่วด้วยดวงตาที่ปิ่มไปด้วยน้ำตา
“อย่าทำอะไรมาม๊านะ!”
เยี่ยเยี่ยในตอนนี้ทั้งกลัวทั้งโกรธ เธอกลัวคนใจร้ายพวกนี้แต่ในขณะเดียวกันก็โกรธที่พวกเขาคิดจะทำร้ายมาม๊าของเธอ เธอจะไม่ยอมให้ใครรังแกมาม๊าและเธออีกต่อไปแล้ว
“ยัยเด็กบ้านี่ กล้าดีนักใช่ไหม หึม อย่าคิดว่าเป็เด็กแล้วจะรอด!”
ต้าโก่วด้วยความโกรธจัดเดินเข้าหาเยี่ยเยี่ยด้วยความรวดเร็ว เขานั้นไม่สนว่าเยี่ยเยี่ยจะเป็เด็กหรือเปล่า เขาง้างมือไปข้างหลัง เตรียมตัวที่จะตบหน้าของเยี่ยเยี่ย เยี่ยเยี่ยในตอนนี้ได้แต่มองไปที่คนใจร้ายที่จะทำร้ายเธอ เธอกลัวจันไม่กล้าขยับตัว
มือของต้าโก่วตบลงมาเร็วมาก เขานั้นไม่ยั้งมือเลย หากว่าฝ่ามือที่เขาตบลงมานั้นกระทบเข้ากับใบหน้าของเยี่ยเยี่ยละก็ เธออาจจะไม่จบลงเพียงแค่าเ็เท่านั้น
และแน่นอนเยี่ยเยี่ยที่เป็เด็กสาวที่เ้ายุทธภพชื่นชอบ เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอตกอยู่ในอันตรายเป็อย่างแน่นอน ก่อนที่มือของต้าโก่วนั้นจะได้มีโอกาสได้ััใบหน้าของเยี่ยเยี่ยนั้น ทุกคนในร้านก็เห็นเงาบางอย่าสีดำขาว พุ่งจากนอกร้านกาแฟเข้าไปยังในร้านด้วยความรวดเร็ว เงาสีดำและขาวนั้นกระแทกเข้าที่หน้าอกของต้าโก่วอย่างจัง ทำให้เขานั้นกระอักเืและกระเด็นไปกระแทกกับผนังในร้านกาแฟอย่างจัง
เงาดำนั้นค่อยๆปรากฏตัวขึ้น ร่างกายของมันนั้นมีสีดำและขาว ดวงตาสีแดงกระจ่างใส มันนั้นมีร่างกายที่ต้วมเตี้ยมและน่ารัก หากทุกคนมองแต่ความน่ารักของมัน พวกเขานั้นอาจจะไม่ได้ทันสังเกตุว่า สิ่งน่ารักนี้ได้ส่งชายฉกรรจ์ตัวสูงกว่าสองเมตร กระเดนถอยหลังไปชนผนังกระอักเืออกมา
ทุกคนมองไปที่สิ่งมีชีวิตที่น่ารักนั้น ก่อนที่จะพูดออกมาพร้อมกันด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เพนกวิ้น!”
ต้าเนียวปรากฏตัวขึ้นแล้ว! พร้อมกับออร่าสีฟ้าอ่อน มันนั้นยืนผงาดราวกับทุกสิ่งนั้นอยู่ใต้อุ้มเท้าอันแสนน่ารักของมัน ทุกคนนั้นได้แต่ตกตะลึงไม่ใช่เพราะความเท่ห์ แต่เพราะความน่ารัก
“เพนกวิ้นจัดการกับนักเลง ไม่อยากจะเชื่อ”
ต้าเนียวหลังจากที่จัดการกับต้าโก่วแล้ว คาดว่าต้าโก่วคงซี่โครงหักไปหลายท่อน มันก็หันไปจ้องต้าเจิ้ง ตอนนี้ต้าเจิ้งได้แต่กลืนน้ำลาย เขาค่อยๆถอยหลังและพยายามหาอาวุธอะไรก็ตามที่จะสามารถจัดการกับมันได้
เขาหยิบมีดตัดเค้กที่อยู่ข้างๆเขาขึ้นมาและชี้ไปที่ต้าเนียว
“ถ้าเข้ามาใกล้อีกละก็ ฉันจะฆ่าแกด้วยมีดนี้!”
ต้าเนียวยังคงเดินหน้าต่อไปราวกับมันไม่เข้าใจที่ต้าเจิ้งพูด แน่นอนมันจะเข้าใจที่คนพูดได้ยังไง มันคือเพนกวิ้น!
ต้าเนียวในตอนนี้ทำในสิ่งที่ทุกคนนั้นไม่คาดคิด มันกระโจนใส่ต้าเจิ้งโดยไม่สนว่าเขานั้นจะถือมีดอยู่หรือเปล่า ต้าเจิ้งเห็นแบบนั้นก็แทงมีดใส่ต้าเนียวในทันที
และทันทีที่มีดนั้นัักับขนของต้าเนียว มันก็เกิดประกายแสงสะท้อนเกิดขึ้น ราวกับว่ามีดนั้นกระทบเข้ากับเหล็กที่แข็งมากๆ ต้าเนียวไม่ได้รับาเ็เลยสักนิดเดียว ร่างกายของมันพุ่งตรงต่อไปราวกับที่ถูกแทงด้วยมีดนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความเร็วของมันเลย
***วันนี้จะลงให้ห้าตอนนะ และจากนี้ไปจะลงให้วันละสองตอนเหมือนกับนิยายเื่อื่นๆของไรท์ ถ้าชอบยังไงก็อย่าลืมโดเนทเพื่อให้นิยายเื่นี้อยู่ต่อไปนะครับ โดเนทมาได้ที่ ทรูวอลเลต 0802108692 หรือพร้อมเพย์ก็ได้***