แสงแรกของรุ่งอรุณส่องผ่านหน้าต่างไผ่สู่ห้องหนังสือเล็กๆ ที่จื่อเหวินใช้เป็ที่อ่านหนังสือและเขียนตำรา เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะไม้สักที่บิดาสั่งทำให้เป็ของขวัญเมื่อเขาได้เป็นักเรียนดีเด่นในโรงเรียนท้องถิ่น แต่ในเช้าวันนี้ เขาไม่ได้มองหนังสือเลยแม้แต่น้อย แต่กลับจ้องมองไปที่สวนเล็กๆ ด้านหลังบ้านที่มีดอกบัวบานสะพรั่งในบ่อน้ำใส
"เหวิน..." เสียงเรียกเบาๆ ทำให้เขาหันไปมองทางประตู เหม่ยซินยืนอยู่ที่นั่นด้วยชุดกี่เพ้าสีฟ้าอ่อนที่ทำให้ผิวขาวของนางดูเปล่งปลั่งยิ่งขึ้น ใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดของจิตรกรฝีมือดี และรอยยิ้มอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงทุกครั้ง
"ซิน..." เขาลุกขึ้นรีบเร่า แต่แล้วก็หยุดเมื่อนึกได้ว่าตนเองยังไม่ได้แต่งตัวเรียบร้อย เสื้อผ้ายังยับยู่ยี่จากการนอนดึกเพื่ออ่านหนังสือ "ข้า... ข้ายังไม่ได้แต่งตัว เ้ารอสักครู่นะ"
เหม่ยซินหัวเราะเบาๆ เสียงใสราวกับเสียงระฆังลมที่แกว่งไกวในสายลม "ไม่เป็ไร ซินมาส่งข้าวต้มให้เท่านั้นเอง" นางถือถาดไม้เล็กๆ ที่มีชามข้าวต้มร้อนๆ และกับข้าวเล็กๆ น้อยๆ วางอยู่ "เมื่อคืนเห็นเขียนหนังสือดึกมาก คิดว่าคงหิวแล้ว"
จื่อเหวินรู้สึกอบอุ่นใจ เขาเดินไปรับถาดจากมือนาง มือทั้งสองแตะกันเบาๆ ทำให้เขารู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่าน "ขอบใจเ้า ซินใจดีกับข้าเสมอ" เขาวางถาดลงบนโต๊ะแล้วหันมามองนาง "แต่เ้าก็ต้องดูแลตัวเองด้วยนะ อย่าตื่นเช้าเกินไปเพื่อทำอาหารให้ข้า"
"ซินไม่ได้ตื่นเช้าเพื่อทำอาหารให้เขา" เหม่ยซินย้อมแก้มเล็กน้อย "แค่... แค่ตื่นมาแล้วก็เลยคิดถึงเขา"
คำพูดนั้นทำให้จื่อเหวินยิ้มกว้างจนแก้มเจ็บ เขาเอื้อมมือไปจับมือนางเบาๆ "ข้าก็คิดถึงเ้าเหมือนกัน คิดถึงทุกวัน ทุกเวลา" เขาพูดด้วยความจริงใจ "บางครั้งข้านั่งอ่านหนังสือแล้วก็นึกถึงเ้า นึกถึงเวลาที่เราจะได้แต่งงานกัน นึกถึงอนาคตที่เราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป"
เหม่ยซินมองลงที่พื้น ใบหน้าแดงก่ำขึ้น "เขาพูดอะไรเนี่ย..." นางพึมพำเบาๆ แต่ไม่ได้ดึงมือออกจากมือเขา
"ข้าพูดความจริง" จื่อเหวินบีบมือนางเบาๆ "ข้ารักเ้ามาก ซิน รักมากจนบอกไม่ถูก" เขาหยุดพักแล้วพูดต่อ "และข้าสัญญาว่าจะทำให้เ้ามีความสุข จะเป็สามีที่ดีที่สุดให้เ้า"
"ซินก็รักเขาเหมือนกัน" เหม่ยซินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาใสวาวด้วยน้ำตาแห่งความสุข "รักมากจนไม่รู้จะทำยังไง"
ทั้งสองคนยืนมองกันอยู่ในความเงียบที่อบอุ่น แสงแดดเช้าส่องผ่านหน้าต่างมาโปรยปรายบนใบหน้าของพวกเขา ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนภาพวาดที่สวยงาม
"เหวิน" เหม่ยซินเอ่ยขึ้นเบาๆ "เมื่อไหร่เขาจะต้องไปเมืองหลวง?"
จื่อเหวินถอนหายใจเบาๆ "อีกสามเดือน ข้าต้องไปเตรียมตัวสอบเป็ขุนนาง" เขามองนางด้วยสายตาเศร้า "ข้าไม่อยากจากเ้าเลย แต่นี่คือโอกาสที่ข้าต้องคว้าไว้ เพื่อเ้า เพื่ออนาคตของเรา"
"ซินเข้าใจ" นางพยักหน้า "และซินจะรอเขา รอให้เขากลับมาเป็ขุนนางแล้วมาแต่งงานกับซิน"
"เ้าจะรอข้าจริงๆ หรือ?" จื่อเหวินถามด้วยความกังวล "การสอบขุนนางไม่ใช่เื่ง่าย บางทีข้าอาจต้องใช้เวลาหลายปี..."
"ซินจะรอ" เหม่ยซินตอบทันที "ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ซินจะรอเขา" นางยิ้มอ่อนโยน "เพราะซินรักเขา และซินเชื่อในตัวเขา เชื่อว่าเขาจะสำเร็จ"
จื่อเหวินรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหล เขากอดนางเข้าหาตัวเบาๆ "ขอบใจเ้า ขอบใจที่เชื่อในตัวข้า ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้เ้าผิดหวัง"
พวกเขากอดกันอยู่ในความเงียบ รู้สึกถึงความอบอุ่นและความรักที่มีต่อกัน จื่อเหวินได้กลิ่นหอมของผมนางที่หอมหวานราวกับดอกมะลิ และรู้สึกว่าตนเองเป็คนโชคดีที่สุดในโลก
"เหวิน" เหม่ยซินพูดขึ้นเบาๆ ขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของเขา "ซินอยากให้เขาสัญญาอะไรกับซินหน่อย"
"อะไรก็ได้ เ้าพูดมา" จื่อเหวินตอบทันที
"สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี อย่าป่วยไข้ อย่าทำงานหนักเกินไป" นางพูดด้วยความเป็ห่วง "และสัญญาว่าจะเขียนจดหมายมาหาซินบ่อยๆ"
"ข้าสัญญา" จื่อเหวินตอบโดยไม่ลังเล "และเ้าก็ต้องสัญญาเหมือนกัน สัญญาว่าจะดูแลตัวเองให้ดี จะไม่ทำให้ข้าเป็ห่วง"
"ซินสัญญา" เหม่ยซินพยักหน้า
พวกเขาปล่อยกอดกันออก แต่ยังคงจับมือกันไว้ จื่อเหวินมองใบหน้าของนางอย่างจดจำ เขาอยากจะจำทุกรายละเอียดไว้ จำรอยยิ้ม จำแววตา จำทุกอย่างของนางเพื่อเป็กำลังใจในวันที่เขาต้องอยู่ห่างไกล
"มาเถอะ กินข้าวต้มก่อนที่จะเย็น" เหม่ยซินดึงเขาไปนั่งที่โต๊ะ "ซินทำเป็พิเศษ ใส่เนื้อหมูและไข่เค็มด้วย"
จื่อเหวินนั่งลงและตักข้าวต้มใส่ปาก รสชาติหวานมันและอร่อยมาก "อร่อยมาก เ้าทำอาหารเก่งจริงๆ" เขาชื่นชม "ภรรยาคนไหนจะโชคดีได้กินอาหารที่เ้าทำทุกวัน"
"เขาล้อซินอีกแล้ว" เหม่ยซินทำหน้าบึ้งเล็กน้อย แต่ดวงตาเต็มไปด้วยความสุข
"ข้าไม่ได้ล้อ ข้าพูดจริง" จื่อเหวินหัวเราะ "และข้าก็โชคดีที่จะได้เ้าเป็ภรรยา"
พวกเขากินข้าวต้มด้วยกันอย่างมีความสุข คุยกันเื่ต่างๆ เื่หนังสือที่จื่อเหวินกำลังอ่าน เื่ดอกไม้ที่เหม่ยซินปลูกในสวน เื่แผนการในอนาคต ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบ
"เหวิน" เหม่ยซินพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขากินข้าวเสร็จแล้ว "ซินอยากให้เขาสอนซินอ่านหนังสือหน่อยได้ไหม?"
"แน่นอน" จื่อเหวินตอบด้วยความดีใจ "เ้าอยากอ่านหนังสืออะไร?"
"อะไรก็ได้ที่เขาคิดว่าดี" นางตอบ "ซินอยากรู้เื่ต่างๆ อยากเข้าใจโลกให้มากขึ้น"
จื่อเหวินยิ้ม เขารู้สึกภูมิใจที่นางอยากเรียนรู้ "งั้นเราเริ่มจากหนังสือประวัติศาสตร์ดีไหม? เป็หนังสือที่ช่วยให้เข้าใจโลกและผู้คนได้ดี" เขาลุกขึ้นไปหยิบหนังสือจากชั้น "นี่คือ 'บันทึกประวัติราชวงศ์' เป็หนังสือที่บิดาข้าให้อ่าน"
เหม่ยซินรับหนังสือมาดู "หนาจังเลย" นางพูดด้วยความประหลาดใจ "ซินจะอ่านได้หรือเปล่านะ?"
"ได้แน่นอน เ้าฉลาดมาก" จื่อเหวินนั่งลงข้างๆ นาง "ข้าจะอ่านให้ฟังและอธิบายให้เข้าใจ"
เขาเปิดหนังสือไปหน้าแรกและเริ่มอ่าน เสียงของเขาเป็เสียงที่ไพเราะและชัดเจน เหม่ยซินฟังอย่างตั้งใจ บางครั้งก็ถามคำถามเมื่อไม่เข้าใจ จื่อเหวินก็อธิบายให้ฟังอย่างอดทน
"เหวิน" เหม่ยซินพูดขึ้นหลังจากที่พวกเขาอ่านหนังสือไปได้สักพัก "ซินคิดว่าเขาเก่งมาก รู้เื่มากมาย"
"ข้าก็ยังต้องเรียนรู้อีกมาก" จื่อเหวินตอบอย่างถ่อมตัว "ยิ่งอ่านมากเท่าไหร่ ยิ่งรู้ว่าตัวเองยังไม่รู้อะไรเลย"
"แต่ซินคิดว่าเขาจะสอบเป็ขุนนางได้แน่นอน" นางพูดด้วยความมั่นใจ "เพราะเขาขยันและฉลาด"
จื่อเหวินรู้สึกอบอุ่นใจกับคำพูดของนาง "ขอบใจเ้าที่เชื่อในตัวข้า" เขาจับมือนางเบาๆ "ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่"
พวกเขาใช้เวลา่เช้าด้วยการอ่านหนังสือและคุยกัน บรรยากาศอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก จื่อเหวินรู้สึกว่านี่คือ่เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต
"ซิน" เขาพูดขึ้นเมื่อแสงแดดเริ่มสูงขึ้น "ข้าอยากพาเ้าไปเดินเล่นในสวนหลังบ้าน ดอกบัวกำลังบานสวยมาก"
"ดีค่ะ" เหม่ยซินยิ้ม "ซินก็อยากไปดู"
พวกเขาเดินออกไปที่สวนหลังบ้าน บ่อบัวใสใสมีดอกบัวสีขาวและสีชมพูบานสะพรั่ง กบเขียวเล็กๆ ะโเข้าน้ำเมื่อเห็นคนเดินมา ปลาทองแสงแดดว่ายไปมาในน้ำใส
"สวยจริงๆ" เหม่ยซินอุทานด้วยความชื่นชม "ซินชอบดอกบัวมาก"
"ข้าก็ชอบ" จื่อเหวินพูด "ดอกบัวเป็ดอกไม้ที่บริสุทธิ์ เกิดจากโคลนแต่กลับบานสะอาดและสวยงาม เหมือนกับใจคนดีที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ก็ยังคงความดีงามไว้ได้"
เหม่ยซินมองเขาด้วยสายตาชื่นชม "เขาพูดได้สวยมาก"
"ข้าคิดว่าเ้าเหมือนดอกบัว" จื่อเหวินพูดด้วยความจริงใจ "สวยงาม บริสุทธิ์ และเต็มไปด้วยความดี"
เหม่ยซินหน้าแดง "เขาชอบพูดให้ซินอายจริงๆ"
พวกเขานั่งลงที่ม้านั่งไม้ข้างบ่อบัว มองดูปลาว่ายน้ำและฟังเสียงน้ำไหลเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบและสงบสุข
"เหวิน" เหม่ยซินพูดขึ้นเบาๆ "ซินอยากให้เขาสัญญาอีกอย่างหนึ่ง"
"อะไรหรือ?" จื่อเหวินหันมามองนาง
"สัญญาว่าจะไม่ลืมซิน ไม่ว่าจะไปไหนไกลแค่ไหน จะไม่ลืม่เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน" นางพูดด้วยเสียงที่เศร้าเล็กน้อย
จื่อเหวินจับมือนางแน่นขึ้น "ข้าจะไม่มีวันลืมเ้า ซิน ไม่มีวัน" เขาพูดด้วยความมั่นใจ "เ้าคือคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้า คือแรงบันดาลใจที่ทำให้ข้าอยากเป็คนดีขึ้น อยากประสบความสำเร็จ"
"ซินก็จะไม่ลืมเขาเหมือนกัน" นางพูดเบาๆ "จะคิดถึงเขาทุกวัน"
พวกเขานั่งอยู่ในความเงียบที่อบอุ่น มือจับกันแน่น หัวใจเต็มไปด้วยความรักและความผูกพัน แม้ว่าจะต้องแยกจากกันในอนาคตอันใกล้ แต่ความรักที่พวกเขามีให้กันจะคงอยู่ตลอดไป
เมื่อแสงแดดเริ่มแรงขึ้น พวกเขาก็เดินกลับเข้าบ้าน จื่อเหวินส่งเหม่ยซินไปถึงประตูหน้าบ้าน
"ข้าจะมาหาเ้าอีกพรุ่งนี้" เขาพูด "เราจะอ่านหนังสือต่อกัน"
"ซินรอ" เหม่ยซินยิ้ม "และซินจะทำขนมให้เขากิน"
"ขอบใจเ้า" จื่อเหวินกอดนางเบาๆ "ข้ารักเ้า ซิน"
"ซินก็รักเขา" นางตอบเบาๆ
จื่อเหวินมองดูเหม่ยซินเดินเข้าไปในบ้าน หัวใจเต็มไปด้วยความสุขและความรัก เขารู้ว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะรักนางตลอดไป และจะทำทุกอย่างเพื่อให้นางมีความสุข
เขาเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า คิดถึงอนาคตที่สดใสที่รออยู่ข้างหน้า วันที่เขาจะได้แต่งงานกับคนที่เขารักและใช้ชีวิตร่วมกันอย่างมีความสุข
1K
