ตลอดทั้งสัปดาห์กล้าเอาแต่จ้องเครื่องจีพีเอสดูการเคลื่อนไหวของลูกสาวเพื่อนอยู่ตลอดเวลา จนรู้ว่าเธอไปไหนเวลาไหนบ้าง ดีนะที่เธอมาเปลี่ยนกระเป๋า ไม่งั้นเกมคงเดินยากกว่านี้
ชีวิตปกติของดาว ตอนเช้าเก้าโมงก็จะเริ่มเดินทางไปบริษัท เดินทางประมาณ 30นาที บางครั้งก็40นาทีถ้าแวะข้างทาง เขาเดาว่านาจะเป็กาแฟ และตอนเย็นเลิกงาน สี่โมงบ้าง ห้าโมงบ้าง ก็จะตรงกลับบ้านเลย ไม่ก็จะแวะห้างก่อน และก็ตรงไปบ้าน กิจกรรมเธอไม่มีอะไรมาก วนๆ ตามนี้ทั้งอาทิตย์ แต่ส่วนใหญ่เธอก็จะทำงานเป็หลัก ทำงานหรอ?
งั้นถ้าจะเข้าถึงตัวเธอก็ต้องเื่งานนะสิ
เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหา….
ตืดดดดด
“สวัสดีค่ะ ใครคะ”
“หนูดาวอาเอง”
“อา อาไหนคะ”
“อากล้า ที่เราเจอที่งานเลี้ยงรุ่นพ่อหนูไง”
“อ่อค่ะอา มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“คืออามีแผนจะส่งครีมไปขายที่ต่างประเทศ แล้วอาอยากให้บริษัทหนูมาช่วยซัพอาตรงนี้อะครับ”
“อ่อได้เลยค่ะ ดาวยินดี ทางบริษัทเราถนัดเื่นี้อยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวดาวให้คุณพ่อติดต่อเข้าไปคุยนะคะ”
“เดี๋ยวๆๆๆ”
“คะ?”
“คืออาอยากติดต่อหนูโดยตรงได้ไหมครับ”
“หืม?”
"คืองี้ครับ ผลิตภัณฑ์ของอามันเป็ของที่ผู้หญิงใช้กัน และลูกค้า95%ก็เป็ผู้หญิงด้วย อาอยากจะให้หนูมาช่วยอาตรงนี้ด้วย แบบเป็ที่ปรึกษาพิเศษ คิดราคาเพิ่มได้เลยนะ"
“แต่ปกติถ้าคุยเื่งานดีเทลแบบนี้คุณพ่อจะเป็คนไปคุยเองนะคะ ดาวไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเลย แต่ถึงดาวไปคุยยังไงก็ต้องมาคุยกับคุณพออยู่ดี อากับพ่อเป็เพื่อนดาวว่าคุยตรงราคาน่าจะดีกว่านะคะ” เธอพูดร่ายยาวไปตามความจริงของการทำงานที่จะทำให้ลูกค้าได้ประโยชน์สูงสุดแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่กล้าอยากได้
“ครับอาเคยคุยกับพ่อหนูแล้ว เคยปรึกษามันแล้ว แต่คำตอบที่ได้ยังไม่โดนใจ อาเลยอยากลองคุยแนวทางกับหนู”
“อ่อ…”
“หรือถ้าบริษัทหนูไม่รับเงื่อนไขนี้ งั้นอาลองไปคุยที่อื่นก่อนก็ได้”
“เดี๋ยวค่ะอา ไม่ใช่ไม่รับนะคะ งั้นเอาเป็ว่าอาสะดวกคุยวันไหนคะ”
“เย็นนี้ เดี๋ยวอาไปรับ”
“ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวดาวรีบเตรียมเอกสารให้ อาส่งข้อมูลสินค้าเบื้องต้นมาให้ดาวหน่อยนะคะ”
“ครับได้ครับ”
จวบจนช่วยเย็น…
รถหรูคันสีดำก็ขับเข้ามาจอดหน้าบริษัทก่อนที่ลูกสาวเพื่อนในชุดทำงานที่ดูมีภูมิฐานตามตำแหน่งลูกเ้าของบริษัทจะเดินออกมาขึ้นรถเขา
ปึก ปัง
“สวัสดีค่ะอา”
“สวัสดีครับ เราหิวข้าวไหม”
“ยังไม่หิวค่ะ เดี๋ยวคุยกับอาเสร็จว่าจะไปกินข้าวที่บ้านกับคุณพ่อ”
“ตอบแบบนี้เรียกปฏิเสธทางอ้อมหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ…”
“รังเกียจลูกค้ามีอายุขนาดนั้นเลยหรอ”
“ไม่ใช่ค่ะอา หนูไม่ได้คิดแบบนั้นเลย งั้นเราไปคุยงานกันที่ร้านอาหารก็ได้ค่ะ”
“ครับ”
กล้าแสยะยิ้มเบาๆ เมื่อเหยื่อกระต่ายน้อยสาวติดกับเขาอย่างง่ายดาย เพียงแค่เล่นบทเศร้า ก่อนจะออกรถตรงไปยังสถานที่คุยงานที่เขาดิวไว้ก่อนหน้านี้เป็ที่เรียบร้อยแล้ว
“คุยที่นี่หรอคะ” ร่างบางถามขึ้นเมื่อรถมาจอดสนิทอยู่ลาดจอดรถของบาร์แห่งนึงที่มีชื่อเสียงในหมู่วัยทำงาน
“ใช่ครับ เชิญครับ”
“เอ่อ…ค่ะ” เมื่อปฏิเสธไม่ได้เธอก็ต้องเดินตามเขาเข้าไป
และแม้จะอยากกลับบ้านแต่ก็ไม่ทันแล้ว….
1K
![The breathless Master [ พยัคฆ์ร้ายไร้ลมปราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1766999262_90753552.webp)