ใจฉันให้นายไปหมดแล้ว

ใจฉัน ให้นายไปหมดแล้ว
........หลังจากนั้นโรมก็เปลี่ยนกางเกงขาสั้นออกมา เขามานั่งที่โซฟายาวและยืดขาไว้บนโซฟาเพื่อให้ฉันดูขาเขาขาเขาเขียวช้ำเป็นรอยใหญ่เลยล่ะ"เจ็บมากมั้ย ฉันว่าไปหาหมอเถอะนะ""มันแค่ช้ำ ไม่กี่วันก็หาย"โรมพูด แต่ฉันมองยังไงมันก็น่าจะเจ็บมากอยู่ดี ยิ่งถูกกระแทกด้วยยังไงก็เจ็บ ขนาดตัวฉันเวลามีรอยเขียวช้ำนิดๆหน่อยๆยังรู้สึกเจ็บเลย"ฉันว่ามันเจ็บ""มันก็เจ็บ...แต่ฉันชินกับรอยพวกนี้แล้ว เป็นบ่อยจะตาย"เขาพูดทำให้ฉันคิดขึ้นมาได้ จริงสินะ เขาเป็นเพื่อนกับพีท เขาเรียนช่าง และเขาก็ดูเป็นผู้ชายแมนๆที่น่าจะเคยมีเรื่องมีราวให้เกิดรอยเขียวช้ำอยู่บ้าง ถึงเขาจะดูไม่ได้แกร่งและเอาเรื่องเหมือนพี่เกียร์ ฉันหมายถึงแฟนของเพื่อนรักฉันน่ะ รายนั้นนะ แค่เห็นหน้าเขาก็รู้เลยว่าเอาเรื่องแน่ๆ ส่วนพีท...ดูๆแล้ว เขาก็มาแนวๆเดียวกับพี่เกียร์นั่นแหละจะว่าไป ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ..."ครีม""...""ครีม""...""ครีมครับ!""อะ อะไรนะ!"ฉันสะดุ้งเพราะถูกโรมเขย่าแขนและะเรียกเสียงดัง ฉันรีบหันไปถามเขาทันทีเพราะเผลอเหม่อลอยไป..."คิดถึงใครอยู่เหรอ?"โรมเอียงคอมองฉัน เขาทำให้ฉันต้องหลบสายตาเขา พูดเหมือนรู้เลยว่าฉันกำลังคิดถึง..."ปะ เปล่าสักหน่อย""งั้น...ทายาให้ฉันหน่อยสิ""อ้อ จริงสิ เดี๋ยวฉันทายาให้นะ นายมียามั้ย""มีสิ เดี๋ยวฉันไปหยิบ...""ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันหยิบเอง อยู่ไหนเหรอ""กล่องปฐมพยาบาลอยู่ในลิ้นชักตรงนั้นน่ะ"โรมพูดพลางชี้นิ้วมือไปที่ลิ้นชักไม้ที่อยู่แถวๆทีวีขนาดใหญ่ ฉันพยักหน้าและลุกไปหยิบมันทันทีฟลุ่บ~หลังจากหยิบยามาแล้ว ฉันก็นั่งลงใกล้ๆกับขาเขาเพื่อจะทายา ซึ่งเป็นจังหวะที่โรมรับโทรศัพท์ของใครสักคนพอดีฉันก็ไม่ได้สนใจว่าเขาจะคุยกับใคร ก็แค่ทายาให้เขาเงียบๆ เสร็จแล้วจะได้หนีเข้าไปอยู่ในห้อง"ซี้ด!"กึก~แต่อยู่ดีๆโรมก็ส่งเสียงออกมาจนฉันชะงัก ฉันหันไปมองหน้าเขาก็เห็นโรมแสดงสีหน้าเจ็บปวด แล้วคือเขาคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยไง"มัน...เริ่มปวดนิดๆ"เขาพูดเบาๆกับฉัน ฉันพยักหน้าและสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะหันมาทายาให้เขาต่อ โดยในหูก็ยังได้ยินเสียงเขาคุยโทรศัพท์ต่อด้วย"เออ อยู่กับสาว"เขาพูดกับปลายสาย ฉันไม่อยากจะฟังหรอก แต่มันได้ยินไง"ทำเชี่ยไรล่ะ มึงคิดว่ากูทำไรอยู่""...""อ่า เบากว่านี้หน่อยได้มั้ย"ฉันชะงักมือและหันไปมองหน้าโรมอีก ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้คิดลึกนะ แต่พอมาได้ยินเขาพูดแบบนี้ แล้วยิ่งเป็นคนปลายสายซึ่งน่าจะเป็นเพื่อนเขา ลองคิดดูสิ ถ้าเราไม่เห็นว่าอีกฝั่งนึงทำอะไรอยู่ แล้วมาได้ยินเสียงและคำพูดส่อสองแง่สองง่ามแบบนี้...จะคิดไปถึงไหนกันแล้วล่ะ><"คุยกับเพื่อนก่อนมั้ย"ฉันถามโรมด้วยเสียงเบาๆ เพื่อจะไม่ให้ปลายสายได้ยินเสียงฉัน แต่โรมก็ส่ายหน้าพลางพยักเพยิดให้ฉันทายาต่อให้เสร็จ ฉันเห็นเขาฟังปลายสายพูดและยกยิ้มมุมปากพร้อมกับหัวเราะในลำคอ ฉันพยายามจะไม่ใส่ใจและหันมาทายาต่อให้เขาอย่างรวดเร็วจนเสร็จฉันก็รีบลุกขึ้นพรึ่บ~"เข้าห้องเหรอ"โรมที่ยังจับมือถือแนบหูอยู่ก็เงยหน้ามาพูดกับฉัน ฉันพยักหน้าแทนคำตอบและรีบเดินเข้าห้องทันที ได้ยินเสียงโรมหัวเราะกับปลายสายตามหลังมาด้วย แต่ฉันจะพยายามไม่สนใจว่าพวกเขาจะคิดอะไรกัน เห้อออหลังจากนั้นฉันก็เข้ามาขลุกอยู่ในห้องพร้อมกับวิดีโอคอลหาของขวัญเพื่อนรักของฉัน(ว่าไงแก)รอสายไม่นานของขวัญก็รับสาย ฉันเห็นว่าของขวัญนั่งอยู่ในร้านเบเกอรี่ซึ่งน่าจะเป็นร้านของแม่เธอ ฉันยิ้มทักทายเพื่อน"คิดถึงงง"(ฮ่ะๆ คิดถึงเหมือนกัน แกเป็นไงบ้าง)"ไม่ดีเลยอ่ะ ฉันยังไม่ชินเลย"(แล้วโรมเขาเป็นไงบ้าง ดีกับแกหรือเปล่า)ของขวัญรู้แล้วล่ะ ว่าคนที่ฉันมาอยู่ด้วยก็คือโรม เพราะเราแชทคุยกันไปก่อนหน้านั้นแล้ว"ก็...เขาก็ดี"(อืม อดทนปรับตัวอีกหน่อย โรมน่าจะเข้ากับคนง่าย พอชินแล้วแกก็จะสนุกกับที่นั่นเองแหละ)"เห้อออ"(ให้โรมพาไปเที่ยวสิ ตอนนี้ยังไม่เปิดเรียนไม่ใช่เหรอ)"ไม่รู้สิ ฉันไม่อยากไปไหนอ่ะ"(ไปเปิดหูเปิดตาก็ดีนะแก)"อืม ไว้ก่อนแล้วกัน...ว่าแต่ ตอนนี้แกเป็นไงบ้าง"(ฉันสบายดี ไม่ต้องห่วง)"หลานฉันล่ะ ตอนนี้น่าจะสามเดือนกว่าแล้วใช่มั้ย"ฉันถามถึงหลานของฉันด้วย หลานที่อยู่ในท้องของเพื่อนฉัน ชีวิตของฉันกับเพื่อนดูแตกต่างกันดีนะ เพื่อนฉันน่ะ แต่งงานมีครอบครัวและกำลังจะมีลูก ถึงมันจะเร็วไปบ้างกับอายุของเรา แต่ฉันกลับคิดว่า ของขวัญกับพี่เกียร์กำลังเริ่มสร้างอนาคตของตัวเอง ในขณะที่ฉันยังต้องก้มหน้าก้มตาเรียนอยู่ไม่ใช่ว่าการเรียนต่อมันไม่ดีหรอกนะ มันก็คือเส้นทางสำหรับอนาคตของฉันเหมือนกัน ในความคิดฉัน จริงๆฉันอยากทำงานมากกว่าด้วยซ้ำ แต่ทำไงได้ล่ะ..."ถ้าหลานคลอด ฉันจะบินกลับไปเยี่ยมหลานให้ได้เลยนะ"(อื้ม แล้วเราเจอกันนะ ฉันจะกอดแกให้หายคิดถึงเลย)"แน่นอน ฉันก็เหมือนกัน..."ก็อก ก็อก ก็อก~ฉันชะงักพลางหันไปมองทางประตูเพราะมีคนมาเคาะประตูห้องฉัน ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้หรอก นอกจากโรม"ครีม""วางก่อนนะขวัญ โรมเรียกอ่ะ"(อื้ม ดูแลตัวเองดีๆนะครีม)"เหมือนกันนะ ดูแลตัวเองดีๆ"ฉันพูดกับของขวัญ จากนั้นก็ตัดสายไป พร้อมกับเดินไปเปิดประตูห้อง"ฉันจะออกไปข้างนอกนะ"โรมยิ้มเมื่อเจอหน้าฉัน"อื้ม""ไปด้วยกันมั้ย?""ฉันขออยู่ห้องนะ""อยู่คนเดียวเหงานะ""ไม่หรอก ฉันอยากนอนพักสักหน่อย นายไปเถอะ""โอเคๆ ฉันจะกลับเย็นๆแล้วกัน"ฉันพยักหน้า จากนั้นโรมก็ออกไป ฉันเดินกลับมาที่เตียงและทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับมองเพดานสีขาวสะอาดอย่างล่องลอย ก่อนจะหลับตาลงและคล้อยหลับไปในที่สุด...หลายวันต่อมา...เฮียเคนคนบ้าหนีฉันกลับไทยไปโดยไม่บอกสักคำ ปล่อยให้ฉันตื่นเช้ามาและเจอกับหน้าโรมแบบสองต่อสอง จนตอนนี้ฉันต้องหนีเข้ามานั่งหงอยอยู่ในห้องปึ้ง~ฉันสะดุ้งนิดหน่อยตอนที่ได้ยินเสียงประตูด้านนอกปิด และถ้าให้ฉันเดา โรมคงออกไปจากห้องแล้วแน่ๆแอด~ฉันก็เลยลองลุกไปแง้มประตูห้องของตัวเองเปิดดูและกวาดสายตามองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใครด้านนอกฉันถึงได้ก้าวออกมายืนและสูดอากาศหายใจเข้าปอดลึกๆด้วยความรู้สึกโล่งอกเช่นกันถึงฉันจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับโรมมาเป็นอาทิตย์แล้วก็เถอะ แต่ก่อนนั้นมีเฮียฉันอยู่ด้วยไง แต่ตอนนี้ไม่มี และฉันไม่คิดว่าจะสามารถอยู่ร่วมกับผู้ชายคนอื่นได้ง่ายๆหรอกนะมันไม่ง่ายเลยจริงๆแอด~ฉันหันไปทางประตูที่อยู่ดีๆก็ถูกเปิดเข้ามาอีก ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ฉันรู้จักและเขาอยู่ร่วมห้องกับฉัน"ระ โรม!"ฉันนึกว่าเขาออกไปแล้วซะอีก"อ้าว ออกมาได้แล้วเหรอ"เขาชะงักอยู่ที่หน้าประตูนิดหน่อย ก่อนจะพูดทักฉันและยกยิ้ม เพราะฉันเอาแต่ขลุกอยู่แต่ในห้องตั้งแต่เช้า จนตอนนี้ตกเย็นแล้วไง"คือฉัน...หิวน้ำน่ะ"ฉันตอบออกไป โรมเลิ่กคิ้วนิดหน่อยก่อนจะพยักหน้าพร้อมกับหันไปพูดกับใครอีกคนที่อยู่นอกห้องซึ่งฉันไม่เห็นว่าเป็นใคร"เข้ามาดิ รูมเมทกูออกมาพอดี แล้วมึงจะรู้ว่าโลกมันกลมแค่ไหน"โรมพูดแบบสนิทสนมกับคนด้านนอกพร้อมกับเดินเข้ามาในห้อง ส่วนฉันที่ยังยืนทำตัวไม่ถูกก็ได้แต่ยืนนิ่งๆ จนใครอีกคนที่โรมพามาจะก้าวมาที่หน้าประตูนั่นยิ่งทำให้ฉันใจกระตุกวูบและเต้นแรงขึ้นเป็นสิบเท่ามากกว่าตอนเจอหน้าโรมซะอีก"...""เป็นไง โลกกลมป่ะล่ะ ไอ้พีท"พะ พีท...เขาจริงๆด้วย!********เอ้า พีทมาไงเนี่ย