ย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว...
ร่างสูงของเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเ้าของรางวัล ‘นักเรียนดีเด่นที่มีผลการเรียนสูงสุดในระดับชั้น’ กำลังยืนอย่างสง่างามอยู่ตรงหน้าผู้อำนวยการโรงเรียนบนเวทีแห่งเกียรติยศและความภาคภูมิใจ
มือของเขายื่นออกไปรับมอบประกาศนียบัตรอีกหนึ่งฉบับซึ่งนอกเหนือจากที่นักเรียนคนอื่น ๆ ได้รับ แต่ถึงกระนั้นั์ตาคมที่มองลอดกรอบแว่น ที่ใครต่อใครต่างบอกว่ามันมักจะแสดงออกถึงความเย่อหยิ่งถือดี กลับมองดูราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างที่ยังคงซ่อนเก็บไว้ในใจ
ทว่าวันนี้กลับเป็วันที่เรียกได้ว่าเด็กหนุ่มรู้สึก ‘ใจหาย’ มากที่สุด นั่นก็เพราะวันนี้ คือวันสุดท้ายของชีวิตการเป็นักเรียนมัธยม ฯ
...วันรับประกาศนียบัตรจบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่6 ซึ่งนับั้แ่บัดนี้เป็ต้นไป เขาจะเติบโตเป็ผู้ใหญ่ และจะไม่ได้พบกับ ‘หล่อน’ อีกแล้ว
ขณะนี้งานพิธีการสิ้นสุดลงแล้วหลังจากที่ได้อำลาเหล่าบรรดาเพื่อนฝูง และคณะครูอาจารย์เป็ที่เรียบร้อยนักเรียนแต่ละคนต่างทยอยแยกย้ายกันกลับบ้าน
เด็กหนุ่มยืนอยู่ที่หน้าประตูโรงเรียนพร้อมด้วยครูสาวอีกคนหนึ่ง ผู้ซึ่งเคยสอนเขาเมื่อครั้งสมัยที่เขายังอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่4
...แต่นั่นก็เป็ความใกล้ชิดแค่่ระยะเวลาสั้นๆ เท่านั้น เพราะหล่อนมีโอกาสสอนเขาเพียงหนึ่งภาคการศึกษา
น่าแปลก...ที่หัวใจของเขากลับผูกพันกับหัวใจของหล่อน อย่างยากที่จะตัดใจ
‘ครูครับผมรักครูนะครับ’
เสียงของเขาเอ่ยเบาๆ
‘ตั้งใจเรียนก่อนเถอะ...นะ’
เสียงของหล่อนสั่นเครือ
‘แต่ผมรักครูจริงๆ นะครับ’
หญิงสาวนิ่งอึ้งไปใบหน้าสวยตามแบบฉบับผู้ดีเสมองลงบนพื้นซีเมนต์ ั์ตาคู่สวยสั่นระริก...
‘ไว้ถ้าเธอเรียนจบแล้วและโตขึ้นเป็ผู้ใหญ่กว่านี้ ถ้าเธอยังแน่ใจอยู่ล่ะก็...เื่นั้นเราค่อยว่ากันอีกที’
245
