ตอนที่ 2 กรีดท้องช่วยเด็ก (2)
จากความชำนาญในสายงานเว่ยเยียนหรานมองนางอย่างนิ่งสงบ ดูเหมือนนางจะจมน้ำ ทว่าเมื่อมองเข้าไปในซอกเล็บรวมถึงนิ้วมือที่สะอาดสะอ้านจึงแหวกปากตรวจดูอีกครั้งหนึ่ง จนกระทั่งเห็นรอยฟกช้ำบนลำคอของศพ สุดท้ายจึงส่ายหน้าอย่างหมดวาจาจะกล่าวนี่เป็การฆาตกรรมที่ไม่แยบยลสักนิด กระนั้นก็ยังมีคนเชื่อความรู้สึกนึกคิดของคนในโลกนี้จะต้องล้าหลังถึงขั้นไหนกัน
เว่ยเยียนหรานทอดถอนใจแ่เบามือนางขยับไปโดนท้องที่นูนสูงนั่นโดยบังเอิญ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างถีบตอบ ร่างกายนางพลันแข็งทื่อรีบดึงมือกลับ จากนั้นก็เห็นท้องของท่านหญิงอิ๋นจูนูนขึ้นมาเป็รอยเท้าเล็กๆ ที่ถึงแม้จะเล็กแต่ก็ชัดเจนมาก
เด็กคนนั้น?! เขายังมีชีวิตอยู่?! เขายังไม่ตาย?!
เว่ยเยียนหรานนิ่งชะงักอยู่กับที่นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นั่นก็นับเป็หนึ่งชีวิตที่ยังมีลมหายใจ แม้ว่านางจะไม่ได้ผูกพันกับคนในโลกนี้แต่นางก็ไม่มีสิทธิ์ไปขัดขวางชีวิตที่กำลังจะลืมตาดูโลกไม่ว่าหลังจากนี้เขาจะยิ้มหรือหัวเราะ นั่นก็ถือเป็สิทธิ์ในการดำรงชีวิตของเขา
ด้วยเหตุนี้เว่ยเยียนหรานจึงลุกขึ้นพลางกวาดสายตามองรอบห้องเห็นได้ชัดว่านี่เป็ห้องของสตรี มีกรรไกรคมกริบวางอยู่บนโต๊ะ นางหยิบกรรไกรขึ้นมาจากนั้นเดินมาที่หน้าศพของท่านหญิงอิ๋นจู กล่าวด้วยเสียงแ่เบาจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์“ขออภัย แม้คนโบราณเคยกล่าวว่า ‘เรือนร่างเส้นผมล้วนเป็สิ่งที่บุพการีมอบให้ ควรดูแลรักษาไว้จึงจะเรียกว่ากตัญญู’ แต่นี่ก็เป็ชีวิตหนึ่งชีวิต แม้ว่าข้าจะไม่ใช่หมอแต่ข้าก็อยู่กับศพมาทั้งชีวิต วางใจเถิดข้าจะช่วยให้เขาได้ลืมตาดูโลกอย่างครบถ้วนไม่บุบสลาย คาดว่าท่านคงยินดีที่ได้เห็นเช่นนั้นโปรดเชื่อใจข้าและช่วยคุ้มครองเขาด้วย”
เมื่อพูดจบนางก็ไม่ลังเลอีกเริ่มใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าศพ ภายในห้องได้ยินเพียงเสียงของมีคมกรีดผ่านิัไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ในที่สุดนางก็ใช้มือดึงทารกตัวยับย่นคนหนึ่งออกมา
เว่ยเยียนหรานใช้มือเดียวยกขาน้อยๆของทารกขึ้น อีกมือหนึ่งตบก้นเล็กนิ่มเบาๆ สองหน หลังจากนั้นเสียงเด็กร้องไห้ก็ดังก้องไปทั่วทั้งห้องทว่ากลับถูกเสียงฝนฟ้าด้านนอกกลบเสียงจนมิอาจได้ยินอันใด
ดียิ่ง! เด็กคนนี้ดวงแข็งนักเสียงร้องไห้ยังฟังดูแข็งขันสุดกำลัง เห็นได้ชัดว่าการตายของมารดาไม่ได้ส่งผลกระทบร้ายแรงกับเขาเว่ยเยียนหรานดึงม่านเตียงมาห่อทารกเอาไว้ มองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆนางไม่เคยคิดเลยว่าคนที่อยู่กับศพอย่างนางจะมีวันที่ได้ต้อนรับชีวิตใหม่ความรู้สึกแบบนี้ อืม มันดีมากจริงๆ
ทว่าไม่ทันไรรอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยเยียนหรานก็กระตุกมือที่อุ้มทารกแข็งค้าง ด้านนอกมีเสียงขยับเบาๆ ดังแว่วมา แม้จะเบามากแต่นางก็ยังได้ยิน นางขมวดคิ้ว มองไปทางประตูพลางตวาดเสียงดัง “ออกมา!”
หน้าประตูปรากฏหญิงชุดดำนางหนึ่งสตรีผู้นั้นลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินมาตรงหน้าเว่ยเยียนหราน “คุณหนูเว่ย ท่าน...”
เว่ยเยียนหรานจ้องนางด้วยสายตาเย็นเยียบ“เป็เ้าเองหรือ?!” หญิงชุดดำที่โผล่ออกมาก็คือองครักษ์ลับหญิงชิงซินที่ท่านหญิงอิ๋นจูมอบให้เว่ยเยียนหราน
“ชิงซินทำงานผิดพลาดทำให้ฮูหยินประสบภัย กลับไปจะขอให้นายท่านลงทัณฑ์ คุณหนูใหญ่ บัดนี้ฮูหยินจากไปแล้วจวนเว่ยโหวคงไม่ยอมรับท่านอีก ท่านไปกับชิงซินเถิด”ั์ตาดำขลับของชิงซินจ้องมองนางพลางกล่าวขึ้นอย่างจริงใจ
“นายท่านหรือ”เว่ยเยียนหรานเลิกคิ้ว ถามด้วยน้ำเสียงคลุมเครือ “นายท่านของเ้าเป็ใคร”
ในความทรงจำของเว่ยเยียนหรานเดิมทีชิงซินเป็องครักษ์ลับของมารดา มารดาบอกกับนางเพียงว่าภายภาคหน้าชิงซินจะเป็องครักษ์ลับที่รับผิดชอบความปลอดภัยของนางแต่ไม่เคยบอกว่าเ้านายของชิงซินคือใคร
ตอนที่ชิงซินมาอยู่กับนางแรกๆนางรู้สึกขัดใจและไม่พอใจเป็ที่สุด แต่ทุกครั้งที่นางพบเจออันตรายชิงซินจะมาโผล่ข้างกายนางเป็คนแรกเสมอ หากไม่มีชิงซิน ก็ไม่รู้ว่าเว่ยเยียนหรานจะตายไปกี่รอบแล้ว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
217
![ซากเทวะ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727668145_30143215.webp)
