บทที่ 25 อาหารของวาฬเพชฌฆาตตัวอ้วน
ฉินอิงอิงหลับไปจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่งเพราะถูกคุณพ่อจอมซื่อบื้อปลุก
“อิงอิงน้อย ตื่นมากินข้าวได้แล้ว”
เมื่อเห็นลูกสาวกำลังหลับฝันหวาน ที่จริงฉินอี้หานก็จำใจปลุกไม่ลง
แต่ถ้าไม่เรียกให้ลุกมากินอะไรสักหน่อย เขาก็กลัวว่าลูกสาวสุดที่รักจะตื่นมาหิวกลางดึก สู้ให้เธอตื่นมากินตอนนี้ พักผ่อนสักหน่อยแล้วค่อยนอนจะดีกว่า
“หืม?”
เด็กน้อยขดตัวอยู่ในผ้าห่ม เธอละเมอพึมพำทั้งที่ยังหลับ จากนั้นก็พลิกตัวให้ผมสีดำขลับของเธอสะบัดโดนหน้าพ่อผู้ให้อาหาร
ฉินอี้หานเห็นแล้วก็รู้สึกขำมาก ไม่ว่าลูกสาวสุดน่ารักทำอะไรก็น่าเอ็นดูไปหมดเลย
เขาจับมือของลูกสาวซึ่งเป็แก้วตาดวงใจเบา ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าเดิม
“อิงอิงน้อย ไปกินเนื้อกันได้แล้ว”
“อื้อ!”
ฉินอิงอิงลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความเร็วนี้มากเกินไปจนหัวของเธอเกือบกระแทกคางคุณพ่อจอมซื่อบื้อ
ยังดีที่ฉินอี้หานตอบสนองอย่างรวดเร็วและเอนหลังหลบได้ทัน จากนั้นเขาก็มองเด็กน้อยที่แม้ใบหน้าง่วงงุนแต่ก็พยายามกะพริบตาโตปริบ ๆ เพื่อมองหาของกิน
“ฮ่า ๆ”
ฉินอี้หานกลั้นขำไม่ได้จนหลุดออกเสียง “ลูกสาวพ่อน่ารักมากเลย”
ฉินอิงอิงทำปากยื่น “กินเนื้อ ๆ!”
ฉินอี้หานโน้มตัวอุ้มเธอขึ้นมาพลางพูดกับเธอด้วยรอยยิ้ม
“ใช่! ไปกินเนื้อกัน มีผักกับผลไม้ด้วยนะ แล้วก็ยังมีปูขน กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย และของอร่อยอีกเยอะเลย”
เมื่อฉินอิงอิงที่สะลึมสะลือได้ยินคำว่าปูขน กุ้งล็อบสเตอร์ออสเตรเลีย คิ้วน่ารักก็ขมวดมุ่น
“กินปลา!”
เ้าตัวเล็กรู้สึกว่าอาหารแค่นั้นยังไม่พอ ด้วยความที่เธอยังมึนงงอยู่นิดหน่อย อยากกินอะไรเลยพูดออกไปตรง ๆ
“แล้วก็อยากกิน… แมวน้ำ เอ่อ… เพนกวินก็ได้!”
ฉินอี้หานชะงัก ลูกเขาอยากกินแมวน้ำ? “...”
ลูกสาวสุดที่รักน่าจะยังตื่นไม่เต็มตาและกำลังฝันอยู่แน่ ๆ
กินปลาน่ะไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอก!
แต่กินแมวน้ำกับเพนกวินมันค่อนข้างจะ… ทั้งหมดเป็สัตว์คุ้มครองสากลทั้งนั้นเลยนะ
นี่ลูกสาวสุดที่รักฝันอะไรอยู่ ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ได้?
“แมวน้ำกินไม่ได้ เพนกวินก็กินไม่ได้เหมือนกันนะลูก”
ฉินอิงอิงคิดว่าตัวเองยังเป็วาฬเพชฌฆาตตัวอ้วนอยู่ เธอร้อง ‘เฮอะ’ ออกมาและเม้มปากเล็กแน่น
“กินได้… อร่อยด้วย… เนื้อเยอะ!”
“กุ้งั… ปูไม่อร่อย มันมีเปลือก!”
แข็งด้วย กินยากมาก
พอนึกถึงเนื้อแมวน้ำอวบ ๆ อีกทีแล้วก็ โอ๊ย… สดอร่อยกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว
ฉินอิงอิงคิดพลางเผลอทำปากยื่นอย่างอดไม่ได้ ใบหน้าอ้วนกลมเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง
ฉินอี้หานไม่รู้จะเถียงอย่างไร “...”
เยี่ยนลี่เฉิงมาพอดี เด็กชายเห็นอาฉินดูใจนทำอะไรไม่ถูก เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
“อาฉิน เป็อะไรไปครับ?”
ฉินอี้หานมองลูกสาวสุดที่รักในอ้อมกอดและรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
“อิงอิงน้อยยังตื่นไม่เต็มตา ยังฝันอยู่เลย ไม่รู้ว่าฝันเื่อะไร เธอบอกว่าอยากกินแมวน้ำ แล้วก็เพนกวิน…”
เยี่ยนลี่เฉิง ห๊ะ? “...”
แมวน้ำนี่ช่างเถอะ ยังไงพวกมันก็มีจำนวนเยอะมาก
แต่เพนกวิน… นกเพนกวินแห่งหมู่เกาะโคลอนใกล้สูญพันธุ์แล้ว เป็สัตว์คุ้มครองระดับหนึ่งของโลก
อิงอิงน้อยกล้าคิดจริง ๆ!
แต่เด็กเล็กอยู่ใน่วัยที่ไร้เดียงสาและช่างฝันที่สุด ส่วนเื่ที่ว่าทำไมต้องกินสัตว์พวกนี้ เยี่ยนลี่เฉิงเองก็แปลกใจเหมือนกัน น้องสาวตัวน้อยฝันว่าอะไรกันแน่?
“อาฉิน ป้าหวงใกล้จะทำอาหารเสร็จแล้ว อีกเดี๋ยวจะขึ้นมาช่วยพาอิงอิงน้อยไปล้างตัวครับ”
เยี่ยนลี่เฉิงจำได้ว่าอิงอิงน้อยเหงื่อออกท่วมตัว จากนั้นพอขึ้นรถมาก็หลับทันที
พี่ชายกลัวเธอรู้สึกทรมานจึงอยากให้อาบน้ำก่อน
ฉินอิงอิงตื่นทันที
เื่กินมาเป็อันดับหนึ่งเสมอ
เธอไม่ใช่วาฬเพชฌฆาตตัวอ้วนที่ไม่สนใจเื่ความสะอาดและสุขอนามัย แต่ถ้าให้เทียบกับการกินข้าว เื่อื่น ๆ จะต้องมาทีหลัง
ดังนั้น ฉินอิงอิงก็เลยพองแก้มเป็ลูกและทำหน้าดื้อดึงไม่ยอมแพ้
“กินเนื้อ ๆ!”
เยี่ยนลี่เฉิง “...”
ฉินอี้หานอดขำไม่ได้ “ได้! ได้เลย แล้วแต่อิงอิงน้อยเลย ไปกินข้าวกันเถอะ”
เยี่ยนลี่เฉิงเล่าให้เขาฟังแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่ร้านตัดผมวันนี้ ั้แ่ที่ฉินอี้หานไปเรียกลูกสาวสุดที่รักที่ห้อง เขาก็สังเกตการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของเ้าตัวเล็กอยู่ตลอด
โชคดีมากเลย!
ดูเหมือนว่าการตามล่าแก๊งค้ามนุษย์จะไม่ได้ทำให้อิงอิงน้อยมีความทรงจำที่เลวร้ายมากเท่าไหร่
เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงสิ่งที่ลี่เฉิงพูดเกี่ยวกับทักษะต่อยตีที่ดีมากของเธอ เพราะมันทำให้เขาสงสัย
เพราะคิดเื่นี้อยู่ เ้าตัวก็เลยเดินช้าลงหนึ่งจังหวะ
อิงอิงน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดเริ่มทนไม่ไหว
"พี่ลี่เฉิง อุ้มหน่อย! หนูอยากกินข้าวแล้ว!"
ฉินอี้หาน “...”
ฉินอี้หานอยากพูดว่าพ่อเดินเร็วกว่าพี่ชายอีกนะ แต่แขนหนั่นแน่นของอิงอิงน้อยก็เกาะติดลี่เฉิงแล้ว
ก็ได้!
ต่อไปเขาจะให้ความสำคัญกับการกินของลูกสาวเป็อย่างแรกแน่นอน
ฉินอิงอิงโผเข้าสู่อ้อมกอดของพี่ชาย พร้อมหันหน้ามาหัวเราะฮี่ ๆ ให้พ่อ
“พี่ลี่เฉิง เร็วเข้า กินข้าว ๆ! อิงอิงหิว”
เมื่อได้ยินดังนั้น เด็กชายจึงวิ่งทั้ง ๆ ที่ยังอุ้มเด็กน้อย โดยไม่รอให้เธอพูดจบก่อน
ฉินอี้หานที่อยู่ข้างหลังรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน ลี่เฉิงเป็คนที่สงบอยู่เสมอ ไม่เคยทำให้เขาต้องกังวลมาก่อน แต่ดูตอนนี้สิ ในอ้อมกอดของอีกฝ่ายมีเด็กน้อยอายุสามขวบครึ่งอยู่ด้วยนะ
“ลี่เฉิง ระวังหน่อย”
สิ่งที่ตอบกลับมาคือเสียงเล็กแหลมของอิงอิงน้อย “พ่อ พี่ลี่เฉิงเก่งมากเลย!”
เธอยังไม่ลืมภาพที่ชายร่างกำยำโดนพี่ลี่เฉิงเตะจนตัวลอยกระเด็นไปได้
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้เ้าตัวเล็กก็อดไม่ได้ที่จะมีความสุข ไม่ว่าจะเป็วาฬเพชฌฆาตตัวอ้วนหรือเป็ลูกมนุษย์ ญาติของเธอก็เก่งที่สุด ของที่สุด ของที่สุดเสมอ!
เยี่ยนลี่เฉิงถูกเด็กน้อยในอ้อมกอดชื่นชม เขาซึ่งสงบและเยือกเย็นมาโดยตลอดก็รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมาอย่างอดไม่ได้
ใช่!
เขาเก่งมาก!
ต่อไปเขาจะเก่งกว่านี้แน่นอน!
พี่ชายไม่มีทางทำให้อิงอิงน้อยต้องผิดหวังเด็ดขาด!
มื้อเย็นเกือบจะเป็ร้านอาหารซีฟูดอยู่แล้ว บนโต๊ะอาหารมีปูขนและล็อบสเตอร์ออสเตรเลียจำนวนไม่น้อย แต่ป้าหวงนึกขึ้นได้ว่าคุณหนูรักการกินปลาแซลมอน เธอก็เลยทำปลาแซลมอนเอาไว้ไม่น้อยเหมือนกัน ทั้งสเต๊กปลา ลูกชิ้นปลา ซุปปลา และทุกอย่างที่เธอคิดออก
ถึงคุณหนูจะกินเยอะ แต่ท่าทางตอนที่กินข้าวก็น่ารักมากเลยจริง ๆ
เด็กตัวเล็ก ๆ แบบนี้ตอนกินข้าวแก้มอ้วนทั้งสองข้างล้วนเต็มไปด้วยอาหารจนป่องเป็ลูก
เหมือนกับหนูแฮมสเตอร์ที่กินอาหารไม่มีผิด โอ๊ย น่ารักซะเหลือเกิน
ยังไงคุณหนูก็ละลายหัวใจของป้าแก่ ๆ คนนี้ไปตั้งนานแล้ว
การมีลูกสาวน่ารัก ๆ นี่ดีที่สุดแล้วจริง ๆ
ฉินอิงอิงกินจนอิ่มแปล้ แถมยังเรอออกมาอีก
แต่เมื่อมองดูอาหารที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งบนโต๊ะ เธอก็เม้มริมฝีปากและเตรียมตัวจะกินต่อ
เยี่ยนลี่เฉิงพูดออกมา “อิงอิงน้อย ถ้าอิ่มก็ไม่ต้องกินแล้ว ตอนกลางคืนจะทรมานเอาได้”
ฉินอิงอิงอาลัยอาวรณ์อาหารบนโต๊ะ “แต่การกินอาหารเหลือเป็เื่น่าละอายนะ!”
วาฬเพชฌฆาตอย่างพวกเธอไม่เคยกินทิ้งกินขว้างมาก่อน!
เยี่ยนลี่เฉิงกับฉินอี้หานนิ่งไปพร้อมกัน ไม่คิดเลยว่าอิงอิงน้อยจะฝืนกินอีกเพราะกลัวสิ้นเปลืองอาหาร
ฉินอี้หานอุ้มลูกสาวสุดที่รักมาไว้ในอ้อมกอดอย่างอดไม่ได้ เขาก้มหน้าและจูบหัวกระเซิงของเธอเบา ๆ
“อิงอิงน้อยเก่งจริง ๆ แต่อาหารไม่มีทางเหลือทิ้งหรอก พ่อกับพี่ลี่เฉิงยังไม่ได้กินเลย”
ฉินอิงอิงเบิกตาโตด้วยความใ “เอ๋?”
นี่เธอตั้งใจกินเกินไปเหรอถึงไม่ได้สังเกตพ่อกับพี่ชายเลย?
เธอหิวมากเกินไปแล้วจริง ๆ!
อาหารที่เหลืออยู่ก็ไม่ถือว่ามากนัก ฉินอิงอิงมองทั้งสองคนอย่างเป็กังวล
“อาหารน้อยเกินไปหรือเปล่า จะอิ่มมั้ย?”
ฉินอี้หานกับเยี่ยนลี่เฉิงหัวเราะออกมาพร้อมกัน
“ไม่หรอก กำลังดีเลย”
ฉินอิงอิงมีความสุขขึ้นมาทันที
“งั้นก็ดีแล้วค่ะ!”
คุณพ่อจอมซื่อบื้อกับพี่ชายจอมทื่อยิ้มอย่างรักใคร่เอ็นดูในเวลาเดียวกัน
191
