ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        ครั้นเซ่าหานอี้ขู่ว่าจะแต่งงานกับจางหนิงจุนฟานก็ไม่ยอม จนเกิดการต่อสู้ แต่สุดท้ายเขาก็ถูกบรรดาผู้คุ้มกันของเซ่าหานอี้ทำร้ายจนบาดเจ็บเจียนตายจางหนิงยอมตายได้ แต่ไม่ยอมแพ้ นี่เป็นครั้งแรกที่เซ่าหานอี้ได้พบกับคนที่ไม่ยินยอมที่จะแต่งงานกับเขาเขาจึงยิ่งมีใจให้จางหนิง และมุ่งมั่นที่จะเอาชนะให้จงได้ เมื่อจางไท่เหลยรู้ว่าเซ่าหานอี้ต้องการแต่งงานกับจางหนิงเขาก็หัวเราะออกมาจนฟันแทบร่วง รู้กันว่า ตระกูลเซ่าแข็งแกร่งกว่าตระกูลจุนมากจุนฟานเป็นเพียงแค่นายน้อยที่คนในตระกูลไม่รัก แต่เซ่าหานอี้เป็นหลานชายเพียงหนึ่งเดียวของเจ้าเมืองใครดีใครด้อยก็เห็น ๆ กันอยู่ จางไท่เหลยจึงตกลงเรื่องงานแต่งอย่างง่ายดาย การคาดการณ์ก่อนหน้านี้ของเขาได้ถูกลืมจากหัวสมองไปหมดสิ้นเขาพอใจมากกับการปีนกิ่งไม้สูงเช่นนี้ และการที่จางหนิงจะเห็นด้วยหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเขา

        จางหนิงถูกขายโดยพ่อของเขา... แม้แต่เมืองอวี้หวา เขาก็ไม่อาจกลับไปได้อีกแล้วจู่ ๆ เขาก็ถูกจับให้แต่งงานกับบ้านตระกูลเซ่า เมื่อคนรักถูกช่วงชิงไป มีหรือที่จุนฟานจะยอมเขาระเบิดออกมา และคิดว่าจักต้องชิงตัวจางหนิงคืนมาให้ได้ แต่เซ่าหานอี้ก็ย่อมไม่ปล่อยให้จุนฟานมาทำลายเรื่องราวดีๆ ของเขาเป็นแน่ พอเห็นว่าจุนฟานดีกับจางหนิง เขาก็ยิ่งปล่อยผ่านจุนฟานไปไม่ได้และจะแย่งชิงจางหนิงมา เขาไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องของที่เขาหมายปองอย่างเด็ดขาด เขาเตรียมจ้างนักฆ่าเพื่อฆ่าจุนฟานแล้ว แต่ดันเป็นจุนเช่อที่มารับแทน ถ้าเป็นจุนฟานก็คงจะถูกฆ่าตายตั้งแต่ตรงนั้นแล้ว 

        เมื่อเห็นว่าคนรักเกือบถูกฆ่าตาย จางหนิงจึงขอร้องจางไท่เหลยให้ปล่อยจุนฟานไปเพราะอย่างไรจุนฟานก็ยังถือว่าเป็นนายน้อยของตระกูลจุนอยู่แต่จางไท่เหลยกลับไม่แยแส เพราะเขารู้ดีว่าตระกูลจุนไม่ได้มีความสำคัญอะไรต่อตระกูลเซ่าและตระกูลจุนก็คงจะไม่สนใจนายน้อยที่ไม่ได้เป็นที่รักของตระกูลอย่างจุนฟาน จนถึงขั้นยอมเป็นศัตรูกับตระกูลเซ่าหรอกเพราะความแข็งแกร่งนั้นต่างกัน และไม่คุ้มค่าที่จะทำเพื่อนายน้อยที่ไม่ได้เป็นที่รักเช่นนี้ยิ่งไปกว่านั้นเมืองอวี้หวาหาใช่แผ่นเหล็กที่แข็งแกร่งไม่หากตระกูลจุนถูกทำลายรากฐานขึ้นมา อีกไม่นานก็คงจะถูกผนวกรวมกับอีกสามตระกูลเป็นแน่

        เมื่อจางหนิงเห็นว่าเขาร้องขอท่านพ่อได้ไม่สำเร็จ เขาก็ทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นจุนฟานตายถึงเขาจะไม่เห็นแก่ชีวิตตนเอง แต่เขาก็เป็นห่วงชีวิตของจุนฟาน เขาจึงหันมาขอร้องเซ่าหานอี้แทนเมื่อเห็นสายตาวิงวอนของจางหนิง เซ่าหานอี้ก็พลันนึกสนุกขึ้นมา สีหน้าของเขาบ่งบอกได้ถึงชัยชนะชีวิตของสุดที่รักของจางหนิงได้ตกอยู่ในกำมือเขาแล้วเขาเชื่อว่าท้ายที่สุดเขาจะไม่ใช่ฝ่ายแพ้ ตราบใดที่จางหนิงยังรักจุนฟานอยู่ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีใดก็ตาม เขาจะต้องครอบครองจางหนิงให้ได้ จนในที่สุดจางหนิงก็ยอมแพ้และคุกเข่าสัญญาว่าจะแต่งงานกับเซ่าหานอี้ ขอเพียงแค่เขายอมปล่อยจุนฟานไปเมื่อเห็นว่าจางหนิงยอมจำนนแล้ว เซ่าหานอี้จึงตกลงที่จะปล่อยจุนฟานไป แต่จุนฟานไม่ยอมและกล่าวว่าต่อให้เขาตายไป เขาก็จะไม่ยอมทิ้งจางหนิง จางหนิงรู้ถึงความดื้อรั้นของจุนฟานดีเขาจึงใช้สายตาอ้อนวอนจุนเช่อ เพื่อหวังว่าจุนเช่อจะพาจุนฟานหนีไป และไม่ปล่อยให้จุนฟานต้องมาสังเวยชีวิตอย่างไร้ค่าเหมือนกับการเอาไข่มาทุบก้อนหิน ที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีโอกาสที่จะชนะ

        จุนเช่อเข้าใจสิ่งที่จางหนิงต้องการจะสื่อ เขาจึงต่อยจุนฟานให้สลบไปแบบไม่ทันตั้งตัวพลางพยุงร่างของตนที่บาดเจ็บสาหัสและจุนฟานจากไป ในความเป็นจริงแล้ว เซ่าหานอี้ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยพวกเขาไปแต่เพราะอยู่ต่อหน้าจางหนิงจึงต้องทำเป็นยอม ทว่าแท้จริงแล้ว เขาแอบส่งคนไปไล่ฆ่าสองพี่น้องอีกเขาจะปล่อยให้คนที่เขารังเกียจ สะอิดสะเอียนเช่นนี้มีชีวิตอยู่อีกได้อย่างไร

        เมื่อเป็นเช่นนี้ จุนเช่อจึงพยุงจุนฟานที่สลบไป ออกจากเมืองซวงหวา เมื่อจุนฟานฟื้นขึ้นมาเขาก็จะกลับไปหาจางหนิงทันที แต่จุนเช่อไม่อนุญาต และกล่าวกับจุนฟานว่า “ข้าไม่อาจทำให้จางหนิงที่หัวใจกำลังบอบช้ำผิดหวังได้ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะต้องช่วยจางหนิงออกมาจากที่นั่นได้แน่ ขอเพียงแค่เจ้าจะยังไม่รังเกียจจางหนิงในตอนนั้นก็พอ”จุนฟานเข้าใจความหมายของคำพูดจุนเช่อดี บัดนี้จางหนิงถูกเซ่าหานอี้ชิงตัวไปต่อให้หลังจากนี้พวกเขาสามารถช่วยจางหนิงออกมาได้ก็จริง แต่จางหนิงก็คงจะไม่บริสุทธิ์แล้วจุนฟานทรุดลงบนพื้น เขาพูดไป ร้องไห้ไป พลางใช้มือทั้งสองข้างกุมศีรษะ และกล่าวว่า“ข้าจะรังเกียจจางหนิงได้อย่างไรกัน ถึงจางหนิงจะตกลงแต่งงานกับไอ้ชั่วช้าเซ่าหานอี้นั่น! แต่เพื่อช่วยเขาแล้ว หากจะรังเกียจ ก็คงจะต้องรังเกียจตัวข้าเองที่ไร้ความสามารถจนปกป้องคนรักเอาไว้ไม่ได้ ซ้ำยังทำให้พี่รองต้องมาบาดเจ็บเช่นนี้อีก”

        จุนฟานฟังคำแนะนำของจุนเช่อ เขาจะไม่ฟังก็ไม่ได้ แต่เพราะนี่อาจเป็นลมหายใจเฮือกสุดท้ายของจุนเช่อที่จุนเช่อต้องกลายเช่นนี้ ก็เพราะเพื่อช่วยเขา เขาไม่อาจทำเป็นไม่แยแสจุนเช่อได้จุนฟานเหลือบมองไปทางเมืองซวงหวาด้วยความอาลัยอาวรณ์และความเคียดแค้น จากนั้นก็พาจุนเช่อออกไปจากที่นั่นโดยไม่หันหลังกลับ เขารู้ว่าเซ่าหานอี้ต้องไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่ยามนี้เขาต้องดูแลคนบาดเจ็บก่อน เพราะเขาไม่มีความสามารถอะไรที่จะไปเผชิญหน้ากับเซ่าหานอี้ได้แม้พลังปราณของเซ่าหานอี้จะไม่ได้เก่งกาจมาก แต่คนที่ปู่ของเขาจัดหามาดูแลเขาต่างมีฝีมือดีกันทั้งสิ้น

        จุนฟานเพิ่งจะหนีมาได้ไม่นาน คนที่ถูกสั่งให้ไล่ฆ่าก็ตามมา แต่ตามหาพวกจุนฟานไม่เจอคนของเซ่าหานอี้ตามไปทางเมืองอวี้หวา ซึ่งจุนฟานไม่ใช่คนโง่ เขาจึงไม่ไปทางถนนใหญ่เขาเดินมาทางถนนเล็ก และคอยเด็ดสมุนไพรระหว่างทางให้จุนเช่อกิน ส่วนจุนเช่อก็พยายามยื้อลมหายใจของตัวเองอยู่ตลอดเขาไม่กล้าฟุบสลบไป เพราะเกรงว่าหากเขาหมดสติขึ้นมา จุนฟานอาจจะทำเรื่องโง่ ๆ อีกได้เขาจึงพยายามแข็งใจไว้