รถยนต์นั้นไม่เหมือนกับยานโดยสาร เนื่องจากเป็ยานพาหนะทางบก แต่รถยนต์ขั้นสูงสามารถบินในอากาศได้ จึงถือเป็ยานพาหนะทางอากาศได้ด้วย
แต่ในกฎหมายจราจรของจักรวรรดิโซเดียร์ระบุไว้ว่า บนท้องฟ้าเหนือเขตที่อยู่อาศัย หากไม่มีเอกสารที่ออกโดยรัฐบาลแล้วละก็ ยานพาหนะนั้นจะไม่สามารถแล่นผ่านไปได้
ในฐานะที่เหลียนนั่วเป็นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่ง เขาจึงสงสัยใคร่รู้เกี่ยวกับสิ่งของที่ไม่รู้จักเป็อย่างมาก ดังเช่นตอนนี้ที่เหลียนนั่วได้แสดงความคิดออกทางสีหน้าอย่างตรงไปตรงมาว่า เขาชอบรถคันนี้
เมื่อคาดิสเห็นความชื่นชอบที่ปกปิดเอาไว้ไม่อยู่ปรากฏในดวงตาสีดำขลับใสกระจ่างของเด็กหนุ่ม เขาก็รู้สึกสับสนอีกครั้ง ในสายตาเขา เหลียนนั่วเป็เด็กหนุ่มที่ซื่อตรง เรียบง่าย และไร้เดียงสา เด็กหนุ่มคนนี้แตกต่างจากนักโทษในจินตนาการเดิมของเขามาก
แต่บางทีอาจเป็เพราะนิสัยที่แท้จริงนี้กระมัง ทำให้หลังจากรู้ว่าคนรักของตนหักหลัง จึงได้บุ่มบ่ามไปแก้แค้นอีกฝ่าย
นี่เป็เื่ที่เข้าใจได้
เพียงแต่...ถ้าหากองค์รัชทายาทรู้เื่นี้ของเหลียนนั่วเข้า จะเกิดอะไรขึ้นกันนะ
เื่ที่ฝ่าากับท่านนายพลเลือกชายาให้นั้น องค์รัชทายาทยังไม่ทราบ
ท่านนายพลกล่าวว่า เหลียนนั่วต้องได้รับการฝึกฝนจนสามารถนำตัวออกมาปรากฏต่อหน้าผู้คนได้ก่อน จึงจะสามารถจัดการให้เขากับองค์รัชทายาทได้พบกัน
“ถ้าท่านชอบรถคันนี้ ถึงตอนนั้นก็สามารถซื้อได้ครับ” คาดิสบอก
“ผมชอบ เมื่อไรถึงจะซื้อให้ผมได้เหรอ” เหลียนนั่วถาม เขาขอสิ่งของจากคาดิสโดยไม่ลังเลเลยสักนิด
“ท่านขับรถเป็ไหมครับ” คาดิสถาม
เหลียนนั่วส่ายศีรษะ ข้าวของเครื่องใช้ที่นี่ทันสมัยมากเกินไป และมีเทคโนโลยีชั้นสูงกว่าโลกในยุควันสิ้นโลกตั้งไม่รู้กี่เท่า เขาจึงทำอะไรไม่เป็เลย แม้จะมีความทรงจำของเ้าของร่างเดิมอยู่ แต่เ้าของร่างเดิมก็เป็แค่คนไม่เอาถ่านคนหนึ่งเท่านั้น เมื่อนึกถึงเ้าของร่างเดิม ในใจเหลียนนั่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดูถูก ดังนั้นเขาจึงนึกถึงป๋ายโยวที่ทั้งขาวและอวบอ้วนอีกครั้ง รูปร่างแบบนั้นสิถึงจะดี
เหลียนนั่วจึงตัดสินใจว่าเขาจะต้องนำร่างของป๋ายโยวมาไว้ในกำมือให้ได้ ส่วนเื่ความเป็ความตายของป๋ายโยวนั้น เขาไม่สนใจเลยสักนิด เหลียนนั่วนักวิทยาศาสตร์ชายติดบ้านที่อยู่คนเดียวตามลำพังมาห้าร้อยปี ไม่มีความรู้สึกเห็นอกเห็นใจผู้อื่น
“ท่านต้องสอบใบขับขี่ให้ผ่านก่อน มีใบขับขี่แล้วถึงจะสามารถขับรถได้ ที่โรงเรียนทหารแห่งจักรวรรดินั้นสามารถสอบใบขับขี่ได้ รอให้ท่านสอบใบขับขี่ผ่านก่อน กระผมถึงค่อยให้รถท่าน” คาดิสกล่าว
เหลียนนั่วพยักหน้า เขาชอบให้คนอื่นมอบสิ่งของให้เขาเป็อย่างมาก สำหรับเหลียนนั่วที่ยากไร้จนไม่มีเงินติดตัวเลยแม้แต่แดงเดียว สิ่งที่ทำให้มีความสุขที่สุดก็คือการที่คนอื่นมอบข้าวของให้ บนใบหน้าเขาจึงประดับด้วยรอยยิ้มบางๆ หลังจากนั้นก็เอื้อมมือไปเปิดเครื่องเทอร์มินอลของตนแล้วกล่าว “บอกหมายเลขเครื่องเทอร์มินอลของคุณมาสิ พอสอบใบขับขี่ผ่าน ผมจะติดต่อไปหาเพื่อให้คุณซื้อรถให้ผม”
ไม่รู้จักเกรงใจเลยสักนิด
มุมปากของคาดิสกระตุกยิกๆ คนคนนี้...เหมาะจะอยู่ในราชวงศ์จริงๆ ใช่ไหม “หมายเลขเครื่องเทอร์มินอลของกระผมบันทึกไว้ในเครื่องเทอร์มินอลของท่านเรียบร้อยแล้วครับ แม้ว่าหลังจากนี้ท่านจะอาศัยอยู่กับตระกูลเดอร์เร็ต แต่กระผมก็คือผู้รับผิดชอบโดยตรงของท่านอยู่ดี ไม่ว่าจะประสบปัญหาใด ท่านสามารถติดต่อกระผมได้โดยตรงทันที ไม่จำเป็ต้องรับผิดชอบอะไรหรือรับผิดชอบต่อใครหน้าไหนทั้งนั้น เข้าใจไหมครับ”
“อืม” เหลียนนั่วพยักหน้า เดิมเขาก็ไม่ได้วางแผนที่จะไปรับผิดชอบอะไรหรือรับผิดชอบต่อใครหน้าไหน รวมถึงคาดิสด้วยอยู่แล้ว ถึงอย่างไรเขาก็ไม่กลัวตาย ^_^!
ในใจคาดิสรู้สึกขัดแย้งเล็กน้อย
ด้านหนึ่ง เขาคิดว่าเหลียนนั่วนั้นว่านอนสอนง่าย ตรงจุดนี้เขารู้สึกชอบมาก เพราะเด็กที่ว่าง่ายแบบนี้สอนง่าย แต่อีกด้าน เขาก็รู้สึกว่าความว่านอนสอนง่ายของเหลียนนั่วนั้น แตกต่างกับว่านอนสอนง่ายที่เขาเข้าใจ เด็กคนนี้จะต้องไม่ใช่เด็กประเภทที่ว่านอนสอนง่ายอย่างที่เขาคาดหวังแน่
“อีกสักครู่กระผมจะพาท่านไปพบท่านนายพลเดอร์เร็ต ซึ่งเป็บิดาของท่านนายพลซีเหล่ย เป็ท่านตาขององค์รัชทายาท และเป็...”
“คุณตาของผม ผมรู้” เหลียนนั่วกล่าวขัดจังหวะ
มุมปากคาดิสกระตุกอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวต่อ “ท่านควรเรียกเขาว่าท่านนายพล เพราะท่านยังไม่ได้อภิเษกสมรสกับองค์รัชทายาท”
“อ้อ” เหลียนนั่วพยักหน้า
‘อ้อ’ แค่คำเดียวงั้นเหรอ คาดิสคิด เมื่อเผชิญหน้ากับเหลียนนั่วผู้นี้ พ่อบ้านลำดับที่หนึ่งของราชวงศ์ที่มีอายุมากกว่าร้อยปีอย่างเขา ก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลยจริงๆ
ส่วนความคิดของเหลียนนั่วคือ เมื่อเผชิญหน้ากับกลุ่มมนุษย์ต่างดาวนี้ คนที่มีอายุมากกว่าห้าร้อยปีอย่างเขานั้น รับมือได้ สบายมาก
สถานที่ที่คาดิสนัดพบกับท่านนายพลเดอร์เร็ตก็คือคฤหาสน์ส่วนตัวของเขา เพราะเื่ของเหลียนนั่วเป็ความลับของราชวงศ์ จึงไม่สามารถปล่อยให้ผู้ใดล่วงรู้ได้
นายพลเดอร์เร็ตเป็คนที่เข้มงวดมาก เขามีฐานะเป็หนึ่งในสี่นายพลใหญ่ของกองทัพ กลิ่นอายที่แข็งแกร่งของเขาจึงมีมาจากฐานะที่สูงส่งนั่น แม้ขมับทั้งสองข้างจะมีผมหงอกขาว แต่สิ่งนี้ไม่ได้ลดทอนรูปลักษณ์อันงามสง่าและความแข็งแกร่งของเขาลงเลยสักนิด
ปีนี้ท่านนายพลเดอร์เร็ตมีอายุสองร้อยแปดสิบห้าปี
5K
