“หนูนิล น้องฟื้นแล้ว! หายตัวร้อนแล้วจริงด้วย”
โกมิน น้องแฝดของโกเมนวัย 8 ขวบปี ลูกคนที่สามของบ้านที่ไวที่สุด เดินเข้ามาจับขาน้องที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดพ่อโชค ทำให้รู้ว่าน้องหายจากอาการไข้แล้ว เพราะน้องตัวไม่ร้อนเหมือนไฟลวกแล้ว เขาจำได้ว่าแม่นวลบอก น้องเป็ไข้ ตัวร้องดังไฟ พร้อมทำตาแดงๆ ใส่พวกเขาตลอดยามเมื่อเอ่ยถึงน้องน้อย เพราะพวกเขาเฝ้าถามหาแต่หนูนิลกันบ่อยๆ เนื่องด้วยไม่ได้เจอน้องและไม่ได้เล่นด้วยกันหลายเพลา
ถึงการเล่นกับน้องจะหมายถึงแค่นั่งเฝ้าดูน้องเล่นหม้อข้าวหม้อแกงเงียบๆ หรือตุ๊กตาผ้าปักที่แม่นวลเป็คนเย็บให้เงียบๆ แม้แต่ถามน้อง น้องจะตอบแบบประหยัดคำมากก็ตาม พวกเขาก็รู้สึกดีที่ได้เล่นกัน เพราะพ่อโชค แม่นวล สอนให้พวกเขารักกัน ดูแลกันและกันเสมอมา
และตามมาจับขาอีกข้างของน้องโดยโกเมนแฝดพี่ ที่เป็ลูกคนที่สองของบ้านที่เงียบ และเรียบร้อยกว่าแฝดน้อง เนื่องด้วยนิสัยที่ชื่นชอบการอ่าน การเขียน จึงเรียบร้อยกว่าน้องชายอยู่หลายส่วน
เมื่อสาวน้อยคนเดียวของบ้านอย่างแม่ทับทิมอายุห่างจากพี่ชายฝาแฝดเพียง 1 ขวบปี พอเห็นขาน้อยๆ ทั้งสองข้างของหนูนิลถูกยึดไปโดยเหล่าพี่แฝด ทั้ง ๆ ที่ตนเองเข้าห้องมาก่อนก็แอบพองลมจนแก้มป่อง เพราะเข้าห้องมาแล้วเกรงสายตาแม่นวล ทำให้ช้ากลัวพี่แฝดไปหนึ่งขั้น
แต่จะยอมแพ้นั้น หาใช่แม่ทับทิมไม่!
“พ่อโชคเ้าขา ทับทิมอยากกอดๆ หนูนิลด้วย พ่อโชคอุ้มๆ ทับทิมด้วยเ้าค่ะ”
พ่อโชคเมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้อยากอุ้มลูกสองคนพร้อมกันยืนอยู่เช่นนี้ก็หาใช่ว่าจะทำไม่ได้ ถึงแม้ตนจะทำงานกับกรมพระคลังสินค้า แต่เนื่องด้วยหน้าที่การงานของผู้ช่วยเล็กๆ ระดับออกพันแล้ว ย่อมถูกใช้แรงกายมากกว่า ร่างกายจึงมิได้ผอมบาง และด้วยความสูงแบบชายแท้ถึง 186 เิเนั้น จึงดูตัวใหญ่ และสามารถอุ้มลูกตัวเล็กๆ ได้พร้อมกันได้แน่ แต่เนื่องด้วยเ้าตัวเล็กหนูนิลพึ่งจักหายป่วย การอุ้มพร้อมกันแบบปลอดภัยเขาจึงเดินไปนั่งข้างแม่นวล ที่เตียงลูก แล้วค่อยให้เ้าทับทิมตัวน้อยขึ้นมานั่งบนตักคนละด้านกับน้องเล็กอย่างหนูนิลอีกที ดังนั้นสองแฝดจึงจำต้องปล่อยขาหนูนิลอย่างจำยอมเพราะกลัวน้องจักเจ็บหากยังจับกันอยู่แบบนี้
“หนูนิล...พี่ทับทิมคิดถึงหนูนิลมากๆ มากๆ เลยนะ หนูนิลหายเจ็บๆ หรือยัง ให้พี่ทับทิมเป่าๆ ให้หรือไม่”
แม่ทับทิมตัวน้อยเมื่อได้ขึ้นมาบนตัก มืออีกข้างที่ไม่ได้กอดคอพ่อไว้กันตก ก็ยกขึ้นมาลูบแก้มหนูนิลเบาๆ พร้อมเอ่ยถามไถ่อาการน้อง และก้มลงเป่าแก้มน้องให้คลายเจ็บอย่างที่ปากพูด แถมหอมแก้มน้องไปอีกฟอดเลยแล้วกัน ไหน ๆ ก็ก้มไปแล้ว คิก คิก
คนเป็พี่ชายทั้งสามพอเห็นแม่สาวน้อยทับทิมได้หอมแก้มน้องน้อย ก็อดมองด้วยความอิจฉาไม่ได้
ไม่เว้นแม้แต่พี่ชายคนโตที่เคร่งขรึมนามว่าหิรัญ เด็กชายวัย 11 ขวบปีที่มีความเป็ผู้ใหญ่เกินตัว เนื่องด้วยตนเป็ลูกชายคนโต จึงคิดว่าต้องดูแลน้องๆ ให้ดี บางครั้งความคิดความอ่านจึงโตเกินเด็กในวัยเดียวกันไปมาก แต่ไม่ใช่กับเื่น้องเล็กอย่างหนูนิล ดังนั้นพอทับทิมยกหน้าออกไปจากแก้มน้องคนเล็ก
พี่คนโตอย่างหิรัญจึงก้าวเข้ามาคนแรกแล้วก้มลงหอมแก้มหนูนิลเบาๆ ด้วยความรักและคิดถึงเหมือนน้องคนอื่นๆ
บ้านอื่นอาจจะเขินอายเวลาต้องแสดงความรักต่อคนในครอบครัว แต่ไม่ใช่กับครอบครัวนี้ เนื่องด้วยพ่อโชค แม่นวล อยากให้พวกเขาสนิทสนมและรักใคร่กลมเกลี่ยวกัน จึงปลูกฝังให้พวกเขาไม่ต้องเขินอายยามเมื่อ้าแสดงความรักต่อกันภายในครอบครัว ดังนั้นไม่ว่าจะเป็การกอด หรือหอมแก้มกันจึงเป็เื่ปกติของบ้านนี้
“ปี้รัน”
หนูนิลตัวน้อยเอ่ยเรียกพี่ชายคนโตพรางมองคนพี่ด้วยความคิดถึงเพราะในความทรงจำหนูนิล พี่รัญไม่ค่อยได้มาเล่นกับหนูนิลมากเท่าพี่ๆ คนอื่น เพราะพี่รัญเริ่มตามพ่อโชคออกไปทำงานบ้างในบางคราว จึงไม่ได้เจอกันบ่อยเท่าพี่ๆ คนอื่น บางครั้งคนพี่อยู่ คนน้องนอนกลางวัน จึงทำให้เ้าตัวน้อยหนูนิลคิดถึงพี่รัญอยู่ไม่น้อย
หลังจากมองอ้อนคนพี่เสร็จก็เหลือบมองรอบๆ ห้อง รวมถึงนอกห้อง
อ่า! ทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันหมดเลย ขนาดตาล้วนซึ่งปกติไม่ค่อยขึ้นมาบนเรือ เว้นแต่พ่อโชค แม่นวล้าใช้งานจึงเรียกขึ้นมาบนเรือนนานๆทีครั้งนึง ยังขึ้นมานั่งข้างกับป้าอิ่มเกาะขอบประตูอยู่ด้วยกัน เห็นดังนั้นหนูนิลจึงยิ้มเล็กๆ ให้ทั้งคู่ ก่อนจะได้รับร้อยยิ้มทั้งจากตาล้วนและป้าอิ่มที่ยิ้มพร้อมน้ำตาคลอ ดีใจที่ดวงใจของเรือนฟื้นคืนกลับมาสักที
447K
