PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

ทอยไม่ได้พูดอะไรนอกจากสบถออกมาไม่เป็นภาษาแล้วจ้ำอ้าวออกไปจากห้องนี้อย่างรีบร้อน ฉันก็เดินออกมาจากห้องของเขาด้วยความสบายใจ เหตุการณ์ข้างนอกค่อนข้างวุ่นวายนิดหน่อย แตกต่างจากที่ฉันคิดไว้ ว่าทุกคนคงวิ่งหนีกันจ้าระหวั่น แต่เปล่าเลย ทุกคนต่างทยอยออกจากที่นี่ด้วยสีหน้าละคล้ายเบื่อหน่าย ผู้คนเดินสวนกันไปมาด้วยความวุ่นวาย ฉันเดินออกจากห้องลับมาข้างนอก ก็เห็นทั้งการ์ดที่คอยมายืนอำนวยความสะดวกให้ลูกค้า แต่ไม่ยักเห็นตำรวจกับคุณสามีสุดที่รักของฉันเลย.."คุณเทวินณ์เรียก" แต่ยังมองหาได้ไม่นานผู้ชายสูทดำคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาเรียกผู้ชายอีกคนแถวนั้น นั่นจึงทำให้ฉันรู้สึกสนใจขึ้นมาห้องๆ หนึ่งในบ้านหลังนี้ หลังประตูไม้สักขนาดใหญ่ ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีฉันอยู่ข้างในนั้นมานับสองชั่วโมงแล้ว ฉันนั่งรอเขาอยู่ห้องนั่งเล่นซึ่งอยู่ห้องถัดมา จิบน้ำชาที่แม่บ้านชงมาให้เบาๆ อย่างไม่รีบร้อน เพื่อรอปลอบใจสามีสักหน่อย..ไม่นานนักเสียงเปิดประตูห้องข้างๆ ก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงของตำรวจหลายนายเดินออกมา ทุกคนมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อตำรวจทุกคนเดินออกไปหมดแล้วฉันจึงลุกขึ้นแล้วเดินไปห้องข้างๆฉันอยากจะรู้จริงๆ เลยทอย เวลาแบบนี้นายจะปากดียังไงอีก..พูดกันตามตรง เมื่อก่อนฉันไม่ได้เกลียดเขาเข้าเส้นอะไรหรอกนะ แต่พอรู้ว่าเขาทำธุรกิจเลวๆ แบบนี้ ทุกอย่างสำหรับเขามันก็ติดลบไปหมด"ไง.." ฉันเอ่ยทักเมื่อเปิดประตูเข้าไปในห้อง คนตัวสูงนั่งอยู่ที่โซฟากลางห้องสายตามองออกไปข้างนอกหน้าต่างบานใหญ่"แสบดีนะ" เขาพูดโดยไม่หันกลับมามองหน้ากัน"ขนาดนั้นเลยหรอ แย่จัง ฉันแค่หวังให้นายรู้สึกแค่เคืองๆ คันๆ เอง.." ฉันยิ้มให้คนตรงหน้าที่หันมาถลึงตาใส่เขาลุกพรวดขึ้นมา ก่อนจะก้าวเข้ามายืนตรงหน้าฉัน"เล่นกับฉัน มันไม่สนุกหรอกนะ" ร่างสูงกัดฟันพูด"แต่ฉันอยากเล่นกับนายนี่นาาา..""งั้นหรอ ได้! "ร่างสูงกระชากฉันให้เดินตามแรงของเขา"นี่! ปล่อยนะ!! " ฉันปรามเขา แล้วบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมออกเขา แต่นั่นก็ไม่เป็นผล เจ้าตัวก้าวเท้าฉับๆ แล้วดึงฉันด้วยแรงที่ทำให้ฉันแทบจะปลิว ก่อนจะพาฉันมาหยุดยืนบริเวณบ้านพักหลังเล็กๆ ที่บริเวณหลังบ้านปัง!เขาเปิดประตูออกด้วยความรุนแรง จนมันไปกระทบกับผนังทำให้เกิดเสียงดังกล่าวฉันสอดสายตาเข้าไปภายในห้องที่ค่อนข้างมืด ก็เห็นว่ามีผู้ชายรูปร่างกำยำอยู่ข้างในสามสี่คนนี่เขาคิดจะทำบ้าอะไรเนี่ย บทจะร้ายก็ร้ายซะจนฉันตั้งรับไม่ทันเลย"อยากเล่นกับฉันไม่ใช่หรอ? แต่เผอิญวันนี้ฉันไม่ว่าง เล่นกับลูกน้องฉันไปก่อนนะ"พลั่ก!สมองยังไม่ทันประมวลผล ก็ถูกเขาผลักเข้ามาในห้อง ฉันล้มลงกับพื้นกระเบื้องแข็งๆเดี๋ยวนะ.. เล่น?"เล่นบ้าอะไรของนาย!!! " ฉันถามเขากลับไปเสียงดัง มองไปข้างหลัง เห็นผู้ชายพวกนั้นทำหน้าตาเลิ่กลั่กเหมือนไม่เชื่อหู"อยากเล่นไม่ใช่หรอ? " เขาถามฉันด้วยสีหน้าขบขัน ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นประดับที่มุมปาก ก่อนจะหันไปพูดกับลูกน้องต่อ"เฮ้ย พวกมึง เมียกูเอง กูยกให้ จัดให้คนล่ะดอกสิ้" เขาว่า ทันทีที่หูฉันได้ยินคำพูดสารเลวที่ออกมาจากปากของเขา ก็หน้าชาขึ้นมาทันที สมองเบลอขึ้นมา จนไม่รู้ว่าควรจะก่นด่าคนอย่างเขาว่าอะไรดี"นายเป็นบ้าหรอ! ไอ้ชั่ว! " ไม่คิดเลยว่าการที่ฉันเขาไม่ทำลายธุรกิจเลวๆ ของเขา มันจะทำให้เขาฉุนขาด จนถึงขั้นทำกับฉันได้ขนาดนี้"แต่นายครับ.." ลูกน้องหนึ่งในนั้นพยายามจะค้านขึ้น ก็แน่นอนสิ ฉันขึ้นชื่อว่าเป็นเมียที่ถูกกฎหมายของเขา คงไม่มีลูกน้องคนไหนกล้าทำอะไร เว้นซะจากว่า.."นี่เป็นคำสั่งกู มึงไม่ทำได้ด้วยหรอ.."ปัง!!พูดจบเขาก็ปิดประตูดังปัง ฉันรีบลุกขึ้นเพื่อหวังจากออกจากที่นี่ทันทีแต่ทว่าประตูมันกลับถูกล็อกจากด้านนอก"นี่! ไอ้สารเลว!!! เปิดเลยนะ!!! " ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง แต่ก็ไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับมาจากเขา จะมีก็แต่เสียงลูกน้องของเขาที่ดังมากจากข้างหลัง"เอาไงดีวะ""แต่นายสั่งนะโว้ย""ถ้าไม่ทำอาจจะโดนหนักกว่าก็ได้""เออๆ กำลังของขาดพอดี กูขอคนแรก" จบประโยคฉันก็หันขวับกลับไปมองคนพวกนี้ทันทีหยาบช้า เลวทราม หรือนรกส่งมาเกิด ฉันไม่รู้จะสาธยายยังไงกับคนพวกนี้แล้วเลวตั้งแต่นายยันลูกน้อง!"อย่ามายุ่งกับฉัน! " ฉันตวาด เมื่อหนึ่งในนั้นกำลังจะเดินเข้ามา"ไม่เอาน่า ผมก็ลีลาดีไม่ต่างจากคุณเทวินณ์หรอกนะ" ไอ้หน้าปลาชะโดก้าวเข้ามาจับแขนฉันไว้ ฉันสะบัดออกทันที พร้อมกับถีบไปที่ท้องมันสุดแรง"โอ้ย! นังนี่!!! " พอลุกมาได้ เขาก็เงื้อมมือขึ้นสุดวงแขนหวังจะฟาดลงมาที่หน้าฉันจังๆ แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้ ถ้าเป็นฉากในหนังพระเอกคงมาช่วยนางเอกแล้วใช่มั้ยคะ คุณคิดผิดค่ะ เรื่องนี้ไม่มีพระเอก.. มีแต่ไอ้สารเลวนั่นเท่านั้นแหละ!"ไม่เอาน่ามึง เดี๋ยวหน้าสวยๆ เป็นรอย" เป็นลูกน้องอีกคน ที่จับมือเพื่อนมันไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นมาลูบหน้าฉันแทน ฉันจึงสะบัดหน้าหนี"ไหนๆ คุณเทวินณ์เขาก็ไม่เอาเธอแล้ว อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลย ฉันจะเลี้ยงดูเธอเป็นอย่างดีเลยเป็นไง" ไอ้ชั่วอีกคนพูดกับฉัน ก่อนจะจับร่างฉันเหวี่ยงเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องนอน"กรี๊ดด!! " ฉันหวีดร้องสุดเสียงด้วยความกลัว น้ำตามากมายไหลออกมาจากนัยน์ตา"พวกมึงไปรออีกห้อง! " มันสั่งพวกที่เหลือ พวกมันก็เดินออกไปอย่างว่าง่ายแต่ไม่วายหันมาส่งยิ้มให้ฉันก่อน"ปล่อยนะ!! ฮึกก" หูตาอื้ออึงไปหมด ฉันดิ้นขลุกขลักอยู่แบบนั้นด้วยความทรมานเหมือนจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น สัมผัสจากหนวดแข็งๆ โดนบริเวณซอกคอของฉัน ริมฝีปากน่าขยะแขยงกำลังสัมผัสที่ซอกคอ ฉันได้แต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นและต่อต้านการกระทำพวกนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี มันทั้งโกรธทั้งเสียใจและกลัวไปพร้อมๆ กัน"ฮึก..ปล่อยฉันเถอะ ฉันกลัวแล้ว.." ฉันยกสองมือที่อ่อนแรงขึ้นมาไหว้พวกมันทั้งน้ำตา"ปล่อยฉันไปเถอะ" น้ำเสียงแหบพร่าคล้ายคนจะหมดแรงเปล่งออกมาจากริมฝีปากที่แห้งผาก"เงียบเหอะน่า"ควั่กก!เสื้อสายเดี่ยวผ้าซาตินสีชมพูพีชถูกมือหยาบกร้านของไอ้ชั่วคนนั้นกระชากออกอย่างง่ายดาย แรงกระชากทำให้เสื้อตัวบางบาดเข้าที่แขนของฉัน ความเจ็บแสบจากบริเวณนั้นที่มีเลือดไหลออกมาเบาๆ ทำให้ฉันมีสติขึ้นมาบ้างไอ้ชั่วก้มหน้าลงมาหมายจะใช้ริมฝีปากลุกล้ำบริเวณเนินอก จังหวะนี้ฉันจึงยกเข่ากระแทกเข้าที่เป้าของมันไปเต็มๆ"อั่กก! " มันใช้มือกุมเป้าแล้วล้มลงข้างเตียง ฉันจึงรีบรวบรวมแรงทั้งหมดลุกขึ้นแล้ววิ่งไปที่ประตูแล้วเปิดออกไป"นังสารเลว!! พวกมึง จับตัวมันไว้!! " มันตะโกนไปบอกพวกที่อยู่อีกห้อง ฉันจึงหันมองซ้ายขวาก็พบว่าทางด้านขวามือที่เป็นห้องครัวมีหน้าต่างอยู่จึงรีบวิ่งไปแล้วใช้มือดันหน้าต่างออกอย่างรวดเร็ว"หยุด! " พวกมันอีกสามคนวิ่งมาจากทางประตูก็วิ่งพรวดเข้ามาหาฉันทันที"มานี่นังตัวดี""กรี๊ดด!! " ตัวฉันลอยออกห่างจากหน้าต่างด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะถูกเหวี่ยงเข้ากับผนัง"แสบนักนะ เดี๋ยวจะจัดให้แสบไปทั้งตัวเลย!! "ปั่กหมัดหนักๆ จากแรงของผู้ชายหุ่นกำยำชกเข้าที่หน้าท้องฉันด้วยความแรง ฉันจุกจนแทบจะหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปทีล่ะนิด มือไม้เริ่มอ่อนแรงเพราะความจุกที่แผ่ซ่านไปทั่ว ร่างกายเริ่มตอบสนองช้าลง จนภาพมืดดับไปในที่สุด.."ไปมึง รุมแม่งเลย"และนี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันได้ยิน..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER11 พายุโหมกระหน่ำ

นิยายแนะนำ

PSYCHO HUSBAND วิวาห์ลวงบ่วงรัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

CHAPTER11 พายุโหมกระหน่ำ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้