"ซูยอน เธอเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันอย่างนั้นรึ แบบนี้ก็ดีไปเลยนะซิ!"
ลีโซอาในตอนนี้ดีใจเป็อย่างมาก เธอไม่คิดว่าฮันซูยอนนั้นจะไปโรงเรียนเดียวกับเธอแบบนี้
ฮันซูยอนเพียงแค่ยิ้มให้กับเธอเท่านั้น เธอไม่คิดว่าลีโซอาจะดีใจขนาดนี้ที่ได้ยินว่าเธอจะไปโรงเรียนเดียวกัน
เห็นท่าทีของลีโซอาแล้วมันทำให้เธอรู้สึกดีจริงๆ
ทั้งสองในตอนนี้กำลังพูดคุยกันอยู่ที่เบาะหลังของรถในขณะที่ยูจินฮานั้นนั่งอยู่ที่เบาะหน้า
ส่วนคนขับนั้นก็เป็หนึ่งในคนรับใช้ที่ทำความสะอาดบ้านเมื่อเช้านี้
เขามองดูถนนและเส้นทางต่างๆ เขาเพียงแค่ได้มองดูแผนที่จาก GPS และเส้นทางจริงๆ
เขาก็สามารถจดจำมันได้อย่างแม่นยำ
หลังจากนี้หากเขา้าจะกลับบ้านเอง เขาสามารถกลับได้ด้วยตัวของเขาเอง
และในขณะที่เขานั้นกำลังจดจำเส้นทางอยู่นั้น ลีโซอาที่นั่งอยู่เบาะหลังก็เอี้ยวตัวมาที่เบาะหน้าก่อนที่จะพูดกับเขา
"นี่ๆ จินฮาโอปป้าบอกกับโซอาว่าจินฮาโอปป้าจะไม่ไปโรงเรียนอีกแล้ว แต่ว่าจินฮาโอปป้าได้บอกกับยุนยอนอาออนนีหรือยัง"
ยุนยอนอา? ยูจินฮามองไปที่ลีโซอาด้วยสายตาที่ตายด้าน ลีโซอาเห็นสีหน้าแบบนั้นของยูจินฮาเธอก็จำได้ว่าเขานั้นความจำเสื่อม
ลีโซอารู้สึกผิดก่อนที่จะบอกกับเขาว่ายุนยอนอาคือใคร ยุนยอนอาคือครูประจำชั้นของยูจินฮา เธอนั้นคอยดูแลและช่วยเหลือยูจินฮาและลีโซอาเหมือนกับทั้งสองเป็น้องชายและน้องสาวแท้ๆของเธอ
ยูจินฮาได้ยินแบบนั้นเขาได้แต่ถอนหายใจออกมา เขารู้ว่ามันจะต้องเป็เื่ยุ่งยากแน่ๆ ทว่าถึงจะแบบนั้นเขาก็จำเป็ที่จะต้องบอกกับเธอ
"ไว้ไปถึงโรงเรียนแล้ว โซอาค่อยบอกกับพี่ว่าคนไหนคือยุนยอนอาก็แล้วกัน"
ลีโซอาพยักหน้า เธอนั้นจะช่วยยูจินฮาพูดกับยุนยอนอา
ภายในโรงเรียน นักเรียนในตอนนี้นั้นเริ่มที่จะมาถึงยังโรงเรียนกันแล้ว ทำให้บรรยากาศภายในโรงเรียนนั้นค่อนข้างที่จะเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ยูจินฮา ลีโซอา และ ฮันซูยอนลงมาจากรถ มีนักเรียนหลายๆคนที่จำยูจินฮาและลีโซอาได้ ทว่าไม่มีใครรู้จักฮันซูยอน
"เห้ นั่นใช่ยูจินฮากับลีโซอาหรือเปล่า แล้วทำไมพี่น้องคู่นี้ถึงลงมาจากรถหรูแบบนั้น"
"ใช่ ไม่ผิดแน่ นั่นยูจินฮากับลีโซอา ว่าแต่ว่าทำไมยูจินฮาถึงไม่ใส่ชุดนักเรียนมาเรียน เดี๋ยวก่อนนะ นั่นมันเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่แพงมากๆไม่ใช่หรือยังไง! แค่เสื้อซับในตัวเดียวก็หลายแสนวอนแล้ว"
"เป็ไปได้ยังไง ก็พ่อแม่ของเ้านั่นจนไม่ใช่หรือ เ้านั่นจะไปมีปัญหาเสื้อผ้าราคาแพงแบบนั้นมาได้ยังไง"
เหล่านักเรียนที่รู้จักยูจินฮาและลีโซอาต่างพูดกันไปต่างๆนาๆ แต่ละคนมีแต่พวกที่พูดจาถากถางทั้งนั้น
ยูจินฮาไม่สนใจคำพูดใคร รวมถึงลีโซอาด้วย ยูจินฮานั้นเป็เพราะว่าเขาไม่คิดว่าคนพวกนี้มีค่าที่จะใส่ใจ ส่วนลีโซอานั้นชินแล้ว
ทั้งสองอาจจะไม่สนใจก็จริงอยู่ ทว่าฮันซูยอนไม่ เธอไม่ชอบให้ใครมาว่าร้ายเพื่อนของเธอและพี่ชายของเธอ ดวงตาของฮันซูยอนนั้นเ็าเป็อย่างมาก ออร่าของเธอถูกปลดปล่อยออกมา
"มองอะไรกัน ไม่มีอะไรทำหรือยังไง"
เพียงคำพูดของฮันซูยอนทำให้เหล่านักเรียนทั้งหลายที่นินทายูจินฮาและลีโซอาถึงกับสั่งกลัว พวกเขาและพวกเธอนั้นรีบหันหน้าหนี ไม่มีใครอยากมีปัญหากับฮันเตอร์
"ฮึม"
ฮันซูยอนจากนั้นก็เดินเข้าใกล้ลีโซอาก่อนที่จะควงแขนเธอราวกับทั้งสองนั้นเป็เพื่อนสนิทกันมาอย่างยาวนาน
เห็นแบบนั้นแล้วยูจินฮาได้แต่ยิ้มออกมา ในขณะที่ลีโซอาหน้าแดงก่อนที่จะขอบคุณเธอ แน่นอนว่าฮันซูยอนปฏิเสธคำขอบคุณ และบอกกับลีโซอาว่ามันเป็สิ่งที่เพื่อนควรที่จะทำให้กันและกันอยู่แล้ว
"ถ้าเป็ฉัน เธอจะปกป้องฉันไหม"
ฮันซูยอนถามลีโซอา ลีโซอาได้ยินคำถามจากฮันซูยอน เธอนั้นก็รีบพยักหน้าในทันที อันอันที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอเองก็ด้วยพยักหน้าเหมือนเ้านายหญิงของมัน
"แน่นอนอยู่แล้ว เธอเป็เพื่อนของฉันนิ"
"เห็นไหม เพราะฉะนั้นคำขอบคุณนะ ไม่ต้องหรอก"
ลีโซอาพยักหน้า หลังจากนั้นเธอก็ไม่พูดอะไรอีก แค่ฮันซูยอนพูดมาแบบนั้นมันก็มากพอแล้วที่จะทำให้เธอเข้าใจ
และในขณะนั้นเองที่ทั้งสามได้เดินเข้าไปในรั้วโรงเรียนแล้ว ทั้งสามก็ได้ยินเสียงของหญิงสาวผู้หนึ่งดังขึ้นมา เสียงของหญิงสาวนั้นไพเราะและหวานหูเป็อย่างมาก
มันเป็เสียงของหญิงสาวที่ดูใจดี น้ำเสียงนั้นนอกจากฟังดูไพเราะและหวานหูแล้ว
เสียงยังมีความกังวลผสมปนมาด้วย
"นักเรียนยูจินฮา ทำไมถึงไม่ใส่ชุดนักเรียนมาโรงเรียน เกิดอะไรขึ้นที่บ้านหรือเปล่า?"
ยูจินฮาที่ได้ยินเสียงนี้นั้นถึงกับหยุดกับที่ เขานั้นรีบหันไปหาเ้าของเสียงนี้ เขาที่เห็นเ้าของเสียงก็ถึงกับพูดไม่ออก
เธอนั้นมีหน้าตาที่สวยงามสมกับเสียงของเธอ ทว่าสิ่งที่ทำให้เขามีอาการแบบนี้ไม่ใช่ความสวยงามของเธอ หรือน้ำเสียงที่ไพเราะ แต่เป็ตัวตนของเธอ
"อึนซอ…"
หญิงสาวที่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่เป็ห่วงนั้นมีหน้าตาและน้ำเสียงที่เหมือนกับจักรพรรดินีอึนซอที่เขารู้จัก ทว่าเธอนั้นไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่ได้