time-

ท่ามกลางเสียงทีวีที่เปิดคลอและเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังระงมแต่ก็ยังมีเสียงอื้ออึงที่ยังคงแทรกดังอยู่เป็นระยะๆ

“อื้ม~” เมื่อปากได้ผละออกจากกันไทม์ก็รีบโกยเอาอากาศเข้าปอดทันทีตั้งแต่กลับมาบ้านลูซี่ไม่ยอมปล่อยให้เขาได้เป็นอิสระเลยแม้แต่น้อย

มือสวยยกแตะที่แก้มขาวไล่วนเบาๆให้อีกคนจั๊กจี้เล่น “อย่าเกร็งมากนะคะ เดี๋ยวจะหมดแรงซะก่อนก่อนที่พี่จะทำโทษเรา”

ทาบริมฝีปากลงค่อยๆขยับไล่ละเมียดชิมริมฝีปากไปทีละนิดก่อนจะค่อยๆสอดใส่ลิ้นเรียวเข้าไปชิมความหวานที่อยู่ด้านใน

“อื้ม~”

มือเรียวกำจับเสื้อของอีกคนแน่นเพื่อระบายอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านก่อนที่เสื้อผ้าของคนทั้งสองจะค่อยๆถูกถอดออกทีละชิ้น

“เอาล่ะอย่าเกร็งมากนะคะ เดี๋ยวมันจะเจ็บ”

ลูซี่ดันตัวไทม์ให้นอนราบกับโซฟาก่อนจะยกตัวเองขึ้นคร่อมจับส่วนกลางสอดใส่ตัวเอง

“อื้อ!!!!”ความเสียวแล่นพล่านไปทั้งท้องน้อยไม่พอยังรู้สึกเจ็บแปลกๆ อีกรู้อยู่แล้วแหละว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกันแต่เขาไม่เคยมีแฟนและพึ่งเคยทำเลยรู้สึกแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

ลูซี่ขยับตัวขึ้นลงค่อยๆเป็นไปตามจังหวะให้น้องชิน พอเห็นสีหน้าของเขาเริ่มผ่อนคลายลูซี่ก็เริ่มเร่งจังหวะขึ้นเรื่อยๆจนทำให้ไทม์เผลอร้องครางออกมา

“อ๊า~”

เสียงโซฟาดังเอี๊ยดอ๊าดตามจังหวะรักลูซี่ขยับสะโพกขึ้นลงเร่งจังหวะให้เร็วกว่าเดิมก่อนจะช่วงล่างจะบีบเกร็งแล้วปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นออกมา

“อ่าส์~” เอื้อมมือไปเช็คดูเหมือนว่าจะเลอะเปื้อนไปหมดแล้ว

“เปื้อนหมดแล้วเอาไงต่อดีคะ” ไทม์พยายามลืมทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่มีแรงแทบจะเหลือเหลือบมองแฟนสาวก่อนจะยกยิ้ม “แล้วแต่พี่ลูซี่เลยครับวันนี้ผมให้พี่ลูซี่ลงโทษผมได้เต็มที่”

“พูดแล้วนะคะ”

“ครับ”

“งั้นพี่ไม่เกรงใจนะ”

เสียงนกร้องจากนอกหน้าต่างกับแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจากด้านนอกให้ไทม์ต้องขยับตัวตื่นจากความง่วง

“โอย~”

ความปวดเมื่อยแล่นแปร๊บไปทั่วร่างปวดเมื่อยเสียจนจะลุกนั่งยังทำไม่ได้ ผงกหัวกวาดสายตามองไปรอบๆดูเหมือนว่าเมื่อคืนพวกเขานอนที่โซฟาสินะ ก็แหงล่ะจัดหนักกันซะขนาดนั้นคงจะมีแรงเดินขึ้นห้องหรอก

ควานหามือถือหยิบขี้นมาดูเวลานี่8 โมงแล้วหรอเนี่ย ไทม์หันไปสะกิดเบาๆ แฟนสาวที่นอนหนุนแขนให้เธอตื่น

“พี่ลูซี่ครับพี่ลูซี่-อ๊ะ” มือเรียวเอื้อมมากดศรีษะให้ประทับลงที่ริมฝีปาก

“มอนิ่งคิสค่ะ”มุมปากยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะกวาดแขนกอดแฟนหนุ่มพร้อมกับซุกหน้าลงที่อก

“อรุณสวัสดิ์ครับวันนี้พี่ลูซี่ต้องไปทำงานใล่มั้ยครับ”

“พี่ไม่อยากไปเลยค่ะอยากนอนกอดเราแบบนี้ทั้งวัน แล้วก็ทำแบบเมื่อคืน”

ไทม์ยกยิ้มมุมปากจุมพิตลงที่ริมฝีปากของแฟนสาว“ก็อยากจะให้นะครับแต่วันนี้ผมมีงาน พี่ลูซี่ก็มีงาน”

ได้ยินแบบนั้นลูซี่ก็เบะปากเล็กน้อยเหมือนที่ไทม์เคยทำบ่อยๆ“ก็ได้ค่ะ”

จัดการอาบน้ำแต่งตัวเตรียมที่จะไปทำงานจู่ๆสายตาก็เหลือบเห็นป้ายชื่อรับน้องของไทม์ที่แขวนอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งใกล้ๆมือสวยเอื้อมไปหยิบป้ายขึ้นมาดูให้ย้อนนึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยผ่านมา

‘ขอโทษบ่อยไปแล้วนะ’

‘ขอโทษด้วยครับ’

‘อ๋อโอ๊ะ! ข้าวผัดกุ้ง ของโปรดผมเลย พี่ลูซี่ เอ๊ะ? อันนี้ซื้อให้หรอครับ’

‘ใช่ค่ะทั้งหมดนี่ของไทม์เลย’

‘ขอบคุณครับแล้ว…ของพี่ลูซี่ล่ะครับ อันไหนหรอ’

‘ของพี่ก็คนนี้ไงคะ’

‘ผมไม่เขินหรอกประโยคแค่นี้ทำอะไรผมไม่ได้หรอกนะ’

‘หืม?’

‘อย่างนี้ก็ยากแล้วน่ะสิสงสัยพี่ต้องหาวิธีทำให้ไทม์เขินใหม่แล้วล่ะมั้ง’

‘ง่ะ’

มุมปากยกยิ้มพอนึกถึงก็รู้สึกคิดถึงวันเก่าๆจะว่าไปพวกเขาก็ผ่านอะไรกันมาตั้งเยอะแยะทั้งเรื่องดีและเรื่องไม่ดี

แต่นั่นมันก็แค่อดีตต่อจากนี้เธอจะทำให้อนาคตต่อจากนีทั้งในส่วนของเขาและในส่วนของเธอมีแต่ความทรงจำดีๆและสร้างแต่เรื่องดีๆ ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เดินลงมายังชั้นล่างพบว่าไทม์แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว“คือในตู้เย็นมันไม่มีอะไรเลยน่ะครับ สงสัยคงต้องออกไปกินข้างนอก”

“งั้นก็…”

ยังไม่ทันพูดจบจู่ๆก็มีเสียงแจ้งเตือนจากมือถือเข้าทำให้เธอต้องหยิบออกมาเช็ค

Nunanni : อีก 10 นาทีรถจะไปรับนะคะ

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”ไทม์เอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของแฟนสาวที่แปลกไป

“พี่ต้องไปทำงานแล้วล่ะค่ะคงไปกินข้าวกับเราไม่ได้แล้ว” ไทม์ยิ้มน้อยๆแต่ก็แอบเห็นว่าแววตาของเขาแอบบเสียดายอยู่ไม่น้อย

ลูซี่เดินไปหาก่อนจะเขย่งตัวจุมพิตที่ริมฝีปากเบาๆ“พี่สัญญาค่ะ พี่สัญญาว่าจะกลับบมากินข้าวกับบเรา เพราะฉะนั้นรอพี่หน่อยนะคะ”

“ครับผมจะรอ”

“เก่งมากค่ะต้องแบบนี้ถึงแฟนของพี่” เดินตามออกมาส่งที่หน้าบ้าน จถว่าไปรถมารับเร็วจังนะไม่อยากให้เธอไปเลยแฮะ

“อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะเดี๋ยวพี่ก็ไม่ไปซะหรอก” มุมปากค่อยๆ ยกยิ้มส่ง “ก็ได้ครับ เดินทางปลอดภัยนะครับถึงแล้วอย่าลืมทักมานะครับ”

“ค่ะถึงแล้วพี่จะทักมานะคะ ไปก่อนนะคะ”

มองตามแผ่นหลังเล็กจนรถยนต์คันหรูค่อยๆขับเคลื่อนออกไปจากสายตา จู่ๆ ก็รู้สึกโหวงๆ ภายในใจแปลกๆแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ตอนนี้ก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีหม่น

“พายุกำลังจะมาหรอเนี่ยดูท่าจะแย่แล้วแฮะ”

เดินแวะซื้อของตามออเดอร์ตามที่จดเอาไว้ให้ครบเพราะวันนี้เขาต้องทำน้ำพริกกากหมูตามออเดอร์ที่ลูกค้าสั่งเอาไว้

“นี่ไอ้ไทม์เขาสั่งมึงกี่ชุดหรอ” ติมเอ่ยถามขณะที่กำลังเช็คของตอนแรกเขากะว่าจะมาคนเดียวแต่ด้วยของที่มันค่อนข้างเยอะบวกกับติมมาที่บ้านพอดีเลยชวนมันมาช่วยซื้อของ

“ห้าร้อยชุดอ่ะ”

“โหเยอะนะเนี่ย แล้วส่งยังไง เขามารับรึเปล่า”

“เปล่าๆเขาให้ไปส่ง”

พอได้ยินติมก็ชะงักก่อนจะนึกคิด“มึง เอาที่อยู่มาให้กูดูหน่อย”

ไทม์งงกับสิ่งที่เพื่อนพูดแต่ก็ยื่นมือถือให้เขาดูอย่างงงๆติมรับมือถือมาเช็คแชททั้งหมดรวมถึงพิกัดที่ลูกค้าที่ว่า

teerapol : ขอสั่งน้ำพริกกากหมูหน่อยครับ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: รับกี่ถุงดีครับ

teerapol : 500 ถุงครับ

teerapol : พอดีจะนำไปจัดเลี้ยง

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: ให้จัดส่งหรือรับเองครับ

teerapol : ส่งครับ

teerapol : แชร์โลเคชั่น

teerapol : ส่งที่นี่นะครับ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: ได้ครับ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: ทั้งหมด 20,100 บาทครับ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: ส่งรูปภาพ

teerapol : ส่งรูปภาพ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: ขอบคุณมากครับ

น้ำพริกกากหมูแม่ศร: เดี๋ยวทำเสร็จผมจะแจ้งอีกรอบนะครับ

teerapol : ขอบคุณครับ

“มึงมีอะไรหรอ” ไทม์สะกิดเพื่อนให้หลุดออกจากความคิด ติมส่ายหน้าตอบไปเบาๆ “ไม่มีเสร็จแล้วใช่มั้ย กลับบ้านกันเถอะ”

ติมส่งมือถือคืนให้เพื่อนแต่ไม่ลืมที่จะแอบบันทึกข้อมูลของลูกค้าปริศนาคนนั้นต่อให้เป็นลูกค้าก็เถอะ ยังไงก็ไม่อยากไว้ใจใครเพราะช่วงนี้พวกเขาเจอเรื่องหนักๆกันมามาก ไม่ว่าใครก็ไม่ปลอดภัย แม้แต่คนใกล้ตัวก็ตาม

กลับมาถึงบ้านก็ช่วยกันยกของก่อนจะเริ่มทำน้ำพริกขณะนั้นเองติมก็คอยช่วยเพื่อนอยู่ข้างๆ ถ้าให้เขาทำคนเดียวอีกนานคงเสร็จ

“เออมึงบูมไปไหนช่วงนี้ไม่เห็นมันเลย” ไทม์เอ่ยถามขณะที่กำลังยืนทำวัตถุดิบอยู่ในครัว

“ไม่รู้สิเออ มึงว่าช่วงนี้ไอบูมมันทำตัวแปลกๆ ป่ะ” ไทม์ขมวดคิ้มปม แปลกๆ หรอ ก็ไม่นะ“ไม่นะ ทำไมอ่ะ”

“เปล่าแค่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นมันเลย”

“ไม่มีอะไรหรอกมันช่วยที่บ้านทำงานรึเปล่า”

“แต่ที่บ้านมันช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรนะ”

หัวเราะออกมาเล็กน้อยให้กับความขี้ระแวงของเพื่อนคนนี้ก่อนจะปาถุงพลาสติกใส่เพื่อนด้วยความหมั่นเขี้ยว“มันไม่มีอะไรหรอกน่า เลิกคิดมากแล้วมาช่วยกันได้แล้ว”

“เออๆ”

หลังจากที่ทำออเดอร์เสร็จตอนนี้ก็เหลือเพียงกรอกใส่ถุงไทม์จัดเตรียมถุงสำหรับใส่น้ำพริกก่อนจะนั่งลงเพื่อจะกรอกน้ำพริกใส่ถุง

“นี่ไปหาไรกินกันมั้ย” ติมที่พึ่งอาบน้ำเสร็จเดินมาหย่อนตัวลงที่โซฟาด้านหลังไทม์กดเปิดหน้าจอเพื่อดูเวลาจะว่าไปตอนนี้ก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว

“อืมก็ได้ งั้นไปกินข้าวกัน”

“งั้นมึงก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดไปเดี๋ยวกูรอ”

“เคๆ”

ระหว่างรอเพื่อนชายอาบน้ำติมก็กวาดสายตามองรอบๆเพื่อฆ่าเวลาแต่จู่ๆ สายก้ดันไปเห็นอะไรบางอย่างที่ปลายโซฟาด้วยความสงสัยเขาขยับตัวไปดูแม้จะไม่ชัดมากแต่เขาก็เห็นได้ชัดเจนว่ามันคือคราบสีขาวขุ่น

จู่ๆสมองก็ดันไปคิดถึงเรื่องไม่ดี หรือว่า…

“ทำไรอ่ะติม”ไทม์ที่อาบน้ำเสร็จตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เดินมาถามเพื่อนชายที่หันมองเขาอย่างแปลกๆ“นี่มึง”

“ห๊ะ?”

“เมื่อคืนมึงกับพี่ลูซี่เอากันที่นี่หรอ”

ประโยคของติมทำเอาไทม์ถึงกับหน้าขึ้นสีก่อนจะวิ่งเข้าไปเขย่าคอเพื่อนที่ดันรู้ทัน“นี่มึงรู้ได้ไงห๊ะ?!!!! มึงแอบดูหรอ!!”

“โอ๊ยๆๆๆปล่อยกู~ กูเวียนหัว”

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะมีคนรู้เรื่องหน้าอายแบบนี้ฮือ~” ไทม์ยกมือกุมหัวทำหน้าหมดอาลัยตาอยากราวกับทุกอย่างจะจบสิ้น

“ทำหน้าอย่างนั้นเพื่ออายทำไม เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของคนเป็นแฟนกันนะเว้ย”

“ก็รู้แต่ว่า…”

“หยุดเครียดเลยนะนี้มันสมัยไหนแล้วฮะ เรื่องเซ็กส์เป็นเรื่องปกติของคู่รัก เพราะฉะนั้นไม่ต้องกลัวคุยได้ปรึกษาได้ มีปัญหาอะไรจะได้ช่วยกัน เข้าใจมั้ย”

ไทม์ค่อยๆหันมองเพื่อนเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง “จริงเหรอ”

“เออเพราะฉะนั้นเลิกเครียดได้แล้ว”

“อือ”

ขับมอเตอร์ไซค์คันเดิมไปตามถนนตรงไปยังตลาดกลางคืนที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ขับมาถึงเทียบจอด ณ ที่จอดรถพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ที่นี่ตั้งอยู่ติดริมแม่น้ำมีร้านตั้งเยอะแยะให้นั่งรับประทานไปชมวิวแม่น้ำไปทำให้ในช่วงเย็นจนถึงกลางดึกมีผู้คนมาเดินเที่ยวที่นี้ไม่น้อยเลย

“อยากกินอะไร”

“หอยทอดมั้ย”

“ไปดิ”

นั่งลงที่โต๊ะริมแม่น้ำเพื่อให้สามารถมองวิวได้ชัด“ป้าครับ หอยทอดสองที่ครับ”

“จ้ารอสักครู่นะจ๊ะ”

ระหว่างนั่งรอก็หยิบมือถือเข้าแชทเพื่อทักหาแฟนสาวจะว่าไปตอนนี้เธอก็ยังไม่ทักมาหาเขาสักที สงสัยคงไม่ถึงไม่ก็ติดธุระอยู่มั้ง

time 00.00 : ถึงยังครับ

time 00.00 : ส่งสติ๊กเกอร์

นั่งจ้องมือถือรอข้อความจากคนอีกฝั่งนี่ก็ผ่านไปสิบนาทีจนหอยทอดมาแล้วลูซี่ก็ยังไม่ส่งข้อความมาสักที

“เป็นไรแฟนไม่ทักมาไง” ติมเอ่ยราวกับรู้อยู่แล้ว “เออดิ”

“จะเครียดทำไมเขาอาจจะหลับไม่ก็คุยธุระก็ได้”

“ก็รู้แต่…”