senior รุ่นพี่ที่น่า... 2

เขาเดินเข้าไปใกล้ๆ ไอยู

ลูบเส้นผมสีเงินของเธอที่ยังคงไม่แห้งสนิท

         “.............”

ไอยูมองปฏิกิริยาของซี

มันก็เหมือนที่เขาทำกับเธอบ่อยๆ

แต่ทำไมตอนนี้ใจของเธอถึงได้เต้นแรงนักนะ

ซีเลื่อนสายตาลงมามองริมฝีปากที่ดูอวบอิ่มนั้น

แล้วคิดว่าเขาคงจะเมาเล็กน้อย

เขาเลื่อนใบหน้าเขาไปใกล้ๆ อย่างช้า ๆ

ถ้าไอยูไม่หันหน้าหนีเขาก็จะจูบเธอจริงๆ

เขาคิดอย่างจริงจัง

         “.............”

ใบหน้าที่เลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ นั้น

ยิ่งทำให้ใจของไอยูเต้นแรงขึ้น

แต่เธอไม่อยากที่จะปฏิเสธมันเลย

ซีหยุดชะงัก

หลังจากที่ริมฝีปากของทั้งสองแตะกันเล็กน้อย

เขาช้อยตาขึ้นมองตาไอยู

ก่อนจะกัดริมฝีปากเธอเบาๆ

ดวงตาสีม่วงนั้นดูเปล่งประกาย

จนเขาอยากจะทำอะไรต่อมิอะไรมากกว่านี้

ไอยูก็ช้อนตาขึ้นมองตาของซีเช่นกัน

เธอรู้สึกว่าดวงตาของเขาสุกสกาวมากกว่าปกติ

ซีที่เริ่มจูบเธออย่างอ่อนโยน

ก็เริ่มที่จะร้อนแรงมากขึ้นทุกที

จนไอยูเริ่มที่จะหายใจไม่ออก

เธอจึงใช้มือดันซีออก

         “ต่อไปห้ามพาผู้ชายขึ้นห้อง

แล้วไปอาบน้ำล่ะ”

ซีเตือนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา

         “ค่ะ”

ไอยูก้มหน้าตอบ

พยายามที่จะไม่สบตาเขา

         “งั้นเดี๋ยวน้องไปส่งนะคะ”

ไอยูบอกเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

         “............”

ซีหันไปมองไอยู

แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าแผนของเขา

มันได้พังไปหมดแล้ว

         “โอ๊ยย... รู้สึกมึน ๆ อีกแล้ว”

ซีพูดพลางเอามือกุมขมับ

         “รุ่นพี่แกล้งใช่ไหมคะ?”

ไอยูถามด้วยความสายตาคาดคั้น

         “ใช้ไม่ได้ผลแล้วเหรอ?”

ซีเลิกคิ้วถามกลับ

         “ใช้ไม่ได้แล้วค่ะ”

ไอยูตอบอย่างหนักแน่น

         “หวา.....แย่จัง”

ซียิ้มแล้วหัวเราะแห้งๆ

         “ไปกันค่ะ”

ไอยูเดินกลับเข้ามาในห้อง

แล้วเดินไปหยิบเสื้อแขนยาวหนาๆ ออกมา

         “ขอนอนนี่ไม่ได้เหรอ”

ซีเดินมากอดไอยูจากด้านหลัง

         “ไม่ได้ค่ะ”

ไอยูตอบทันควัน

         “แต่พี่เดินไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ นะ”

ซีเกลี้ยกล่อม

         “มันใกล้นิดเดียวเองนะคะ”

ไอยูแย้ง

         “แต่พี่จะนอน”

ซีปล่อยไอยูแล้วกระโดดลงที่เตียง

พลางยิ้มอย่างสบายใจ

         “รุ่นพี่!!”

ไอยูขมวดคิ้ว

ทำไมผู้ชายคนนี้

ถึงทำอะไรตามใจตัวเองตลอดเลยนะ

เธอคิด

         “ลุกขึ้นเลย มันดึกแล้ว”

ไอยูบนแล้วดึงมือซีให้ลุกขึ้น

แต่แรงของเธอ

ไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

         “............”

ซีจึงดึงมือเธอ

ทำให้เธอล้มลงในอ้อมกอดของซี

         “จำตอนเด็ก ๆ ได้ไหม?”

จู่ๆ ซีก็พูดออกมา

         “อะไรอีกคะ?

ปล่อยน้องก่อนแล้วค่อยพูด”

ไอยูพยายามดิ้นแต่ก็ต้องเหนื่อยเปล่า

         “เด็กหญิงที่ขี้แยคนนั้น

ตอนนี้เข้มแข็งขนาดนี้แล้ว”

ซีพูด

         “คะ?”

ไอยูงุนงงไม่เข้าใจว่าเขาพูดอะไร

         “พี่นี่มันโง่จริง ๆ

ที่ไปยึดติดสัญญาแบบนั้น

แล้วทิ้งให้น้องอยู่ตัวคนเดียว”

ซีพูดต่อ

         “............”

ไอยูหยุดดิ้นแล้วก็กำลังคิด

ว่าซีเริ่มเมาแล้วจริงๆ

เพราะเขาเริ่มเพ้ออะไรก็ไม่รู้

         “พี่น่าจะอยู่เคียงข้าง

แทนที่จะมองดูอยู่ห่างๆ แบบนั้น”

เขายังคงเพ้อต่อ

         “น้องเคยบอกว่าจะแต่งงานกับพี่ด้วย

จำไม่ได้เหรอ?”

ซีก้มมองไอยูในอ้อมกอดของเขา

         “งั้นรุ่นพี่ก็คือ....”