2.เจอกัน
เมื่อทั้งสองบอสกับเลขามาถึงตลาดเพื่อที่จะมาหาซื้อของฝากกัน ตลาดตั้งอยู่กลางใจเมืองเป็ตลาดใหญ่มีของสดของแห้งให้เลือกซื้อมากมายแถมตลาดแห่งนี้ยังอยู่ไม่ได้ไกลจากโรงแรมเขาอีกด้วย
"งั้นคุณกับผมเราแยกกันเดินนะ ผมจะไปทางโน่น"ที่แยกกันเดินคงเป็เพราะว่าบอสของเธอ คงอยากจะเดินตามประสาผู้ชายแล้วเขาก็คงคิดว่าเธอก็คงอยากจะเดินตามประสาผู้หญิงเหมือนกัน
"ค่ะ" เธอรับคำ เดินคนเดียวก็ดีเหมือนกันมีเ้านายเดินด้วยมันรู้สึกเกร็งๆ ยังไงก็ไม่รู้
"อีกหนึ่งชั่วโมง เรามาเจอกันที่รถนะ"เควินเ้านายหนุ่มของเธอบอก จากนั้นทั้งสองก็แยกย้ายกันเดินระหว่างที่แกรนด์เดินดูของฝากไปเรื่อยๆ เธอก็เกิดหิวน้ำขึ้นมาก็เลยเลือกที่จะเดินเข้าร้านกาแฟเป็ร้านใหญ่ด้านในน่าจะมีที่ให้นั่งพักเพราะตอนนี้เธอรู้สึกร้อนมากเลยแล้วเธอก็คิดว่าจะซื้อกาแฟไปฝากบอสของเธอด้วยเห็นเมื่อคืนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้นอนเลยไม่รู้อยู่ได้ยังไงเขาอาจจะ้ากาแฟด้วยก็ได้ เพราะเย็นนี้ก็ต้องบินกลับกรุงเทพแล้ว
ขณะที่แกรนด์กำลังเดินเข้าร้านกาแฟ เธอได้สวนกับผู้หญิงคนนึงที่หน้าตาเหมือนกับเธอมาก ทั้งสองหยุดเดินทันที แล้วหันหน้ามามองกันอยู่สักพักแบบใว่านี่มันอะไรกัน กำลังฝันอยู่หรือเปล่าทำไมผู้หญิงคนนั้นกับเราถึงหน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้
กรีน หญิงสาวที่มีบ้านเกิดอยู่ที่เชียงใหม่ั้แ่เธอจำความได้เดินเข้าไปหาแกรนด์ ส่วนแกรนด์เธอก็คิดว่าผู้หญิงคนนั้นก็หน้าตาเหมือนกับเธอเช่นกัน
"ทำไมเราถึงหน้าตาเหมือนกัน"กรีนเดินเข้าไปหาแกรนด์แล้วหยุดยืนข้างหน้าเธอ เอ่ยถามขึ้นมาก่อน ด้วยสีหน้าสงสัยเพราะเธอเป็คนกล้า กล้าพูด กล้าทำ กล้าคิด และก็กล้าตัดสินใจไม่เหมือนกับแกรนด์ที่เป็คนพูดน้อย เรียบร้อย พูดเพาะ
"เราหน้าตาเหมือนกันจริงๆ ใช่มั้ยคะ"แกรนด์ที่กำลังอึ้งกับภาพที่เธอเห็นตรงหน้า นี่มันอะไรกัน เธอกำลังใปนสับสนสายตาของทั้งสองจับจ้องไปที่อีกคนอย่างสังเกตพยายามเก็บรายละเอียดใบหน้าของอีกฝ่ายแต่มองยังไงคนตรงหน้าก็เหมือนกับตัวเองมากอยู่ดี
"ใช่ เราหน้าเหมือนกันมากมากซะจนแยกไม่ออกเลย" กรีนพูดออกมาด้วยสายตาจับจ้อง น้ำเสียงที่เอ่ยขึ้นเหมือนคนละเมอ แล้วกรีนที่ตั้งสติของตัวเองได้ก่อน จึงดึงหญิงสาวอีกคนไปคุยกันตรงที่ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านมากนักเธอจูงมือไปหลบคุยอยู่ที่ข้างๆ ร้านกาแฟใกล้ๆ นั่นแหละเพราะที่ตรงนั้นมีต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นกำลังดีไม่ร้อนด้วยที่ตรงนั้นมีรถจอดอยู่หนึ่งคันเธอสองคนหันหน้าเข้าหากระจกรถแล้วมองภาพตัวเองกับคนข้างๆ ทั้งสองเริ่มมั่นใจมากขึ้นไปอีกว่าเหมือนกันมากจริงๆ
"เราชื่อกรีน เธอชื่ออะไร"คนอยากรู้รีบถามทันที เพราะเธอไม่คิดว่ามันจะเป็เื่บังเอิญได้ใครมันจะบังเอิญหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ เห็นแค่หางตายังรู้สึกสะดุดเลย
"เราชื่อแกรนด์" กรีน แกรนด์ขนาดชื่อยังคล้ายกันเลยแฮะ ตอนนี้สายตาของกรีนกำลังสำรวจรูปร่างของอีกฝ่ายอย่างพิจารณาปรากฏว่าขนาดตัวและส่วนสูงแทบจะไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย
"เธอมีเวลามั้ยเราควรจะคุยกัน"กรีนบอกแกรนด์ทันทีเพราะเธอคิดแบบนั้น แต่แกรนด์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู
"อุ๊ย! ตายแล้ว ฉันมาทำงานกับบอส นี่ก็ถึงเวลานัดแล้วด้วย"ก็หนึ่งชั่วโมงเจอกันที่รถไง เธอพึ่งนึกขึ้นได้ แล้วตอนนี้มันก็ได้เวลานัดแล้วด้วย
"ถ้างั้นเอาเบอร์เธอมา" กรีนยังไม่ยอมเธอจะต้องรู้เื่นี้ให้ได้ว่าทำไมถึงมีผู้หญิงอีกคนที่หน้าตาเหมือนกับเธอมากโผล่มาบนโลกนี้ได้และตอนนี้เธอก็กำลังสังหรณ์อะไรบางอย่าง
"......" แกรนด์ไม่ได้พูดอะไรเธอหยิบมือถือส่งให้ผู้หญิงที่เธอบอกว่าชื่อกรีน เพราะตัวแกรนด์เองเธอก็อยากรู้ไม่แพ้กัน กรีนหยิบมือถือไปจิ้มอยู่สองสามทีแล้วก็ส่งคืนแกรนด์ตอนนี้กรีนได้เบอร์และไลน์ไปเรียบร้อย
"แล้วฉันจะติดต่อไป" กรีนบอก แล้วส่งมือถือคืนให้แกรนด์
"ค่ะงั้นฉันไปก่อนนะ"แกรนด์เธอรีบเดินไปที่รถทันที น้ำก็ไม่ได้ซื้อเพราะกลัวว่าบอสของเธอจะรอนานยังไงเธอก็เป็ลูกน้อง จะให้เ้านายรอมันคงไม่สมควรแต่ในใจนี่สิรู้สึกสงสัยปนสับสนไปหมดแต่เธอก็เลือกที่จะเก็บไว้ในใจรอวันที่อีกฝ่ายติดต่อมา
ตกบ่ายแกรนด์กับบอสของเธอก็บินกับกรุงเทพและตอนนี้บอสของเธอกำลังขับรถไปส่งเธอที่บ้าน ส่วนแกรนด์อดคิดไม่ได้ว่าผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับเธอมากที่เจอกันวันนี้นั้น เธอเป็ใครกันและนั่นก็ทำให้เธอหยิบกระจกขึ้นมาส่องใบหน้าตัวเองอยู่บ่อยๆ จน เควินบอสของเธอรู้สึกผิดสังเกต
"เป็อะไรหน้าคุณมีปัญหาเหรอผมเห็นคุณส่องกระจกอยู่พักใหญ่แล้วนะ"เควินไม่เคยเห็นเลขาของเขาเป็แบบนี้มาก่อน มันแปลกเขาก็เลยถาม
"อ่อ.. ขอโทษค่ะ"เธอรีบเอากระจกเก็บลงกระเป๋าของเธอทันที รู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาทยังไงก็ไม่รู้เพราะเธอไม่เคยเป็แบบนี้มาก่อนแต่เวลาที่เธอมองกระจกทีไรหน้าของผู้หญิงคนนั้นก็ลอยขึ้นมาทุกทีเพราะว่าหน้าตาของเธอคนนั้น เหมือนกับหน้าของเธอมาก มากซะจนแยกไม่ออกจริงๆ
ส่วนกรีน เธอก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าจะมีคนที่หน้าตาเหมือนกันขนาดนี้เลยเหรอ หรือว่าเื่นี้ต้องมีอะไร กรีนเป็คนชอบคิดเธอมักจะคิดหาเหตุและผลของเื่เสมอ แต่ถ้าเธอยังหาเหตุและผลของเื่นั้นๆไม่ได้ เธอก็จะต้องพิสูจน์ และก็ต้องรู้ให้ได้ด้วย เธอเป็คนไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆโดยเฉพาะเื่นี้
เช้าวันรุ่งขึ้น กรีนมาหาอคิณเพื่อนของเธอแต่เช้าเพราะไม่รู้จะไปปรึกษาใครดี จะถามพ่อกับแม่เธอก็ไม่กล้ากลัวว่าพวกท่านจะหาว่าเธอบ้า เธอก็เลยเลือกที่จะมาหาอคิณให้อคิณช่วยคิดดีกว่า
"อคิณอยู่มั้ยคะน้าหวาน"กรีนถามผู้เป็มารดาของเพื่อนที่ท่านกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านเธอเดินเข้าไปแบบนี้เป็ประจำ โดยที่ไม่ต้องรอให้ใครอนุญาตเพราะเธอกับอคิณเป็เพื่อนกันและก็สนิทกันมาก แต่ก็เป็แค่เพื่อนกันนะ
"อ้าวนึกว่าใคร ลูกสะใภ้แม่นี่เอง"น้ำหวานแม่ของอคิณเอ่ยทักหญิงสาวขึ้นท่านอยากได้เด็กคนนี้มาเป็สะใภ้เพราะเห็นมาั้แ่เด็กๆกรีนจะชอบมาที่นี่เป็ประจำ เพราะบ้านของเธอกับอคิณอยู่ใกล้กันเธอชอบมาแบบนี้ั้แ่เด็กๆ ถึงตอนนี้เธอจะโตเป็สาวแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังปฏิบัติตัวเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
"น้าหวานพูดแบบนี้อีกแล้วนะคะ หนูกับอคิณเป็เพื่อนกันค่ะ" เธอค้านก็ผู้ใหญ่น่ะสิชอบคิดจะจับคู่ให้เธอกับอคิณอยู่เรื่อย มันจะเป็ไปได้ยังไงรู้ไส้รู้พุงกันขนาดนี้
"ก็น้าอยากได้หนูมาเป็ลูกสะใภ้น้านี่จ๊ะ"แม่ของอคิณ รวมถึงคนในครอบครัวอยากได้กรีนมาเป็สะใภ้เพราะเธอทั้งสวยทั้งเก่ง
"น้าหวานชอบพูดเล่นอีกแล้วหนูไม่คุยด้วยแล้วอคิณอยู่มั้ยคะ" เธอถามหาเพื่อนของเธอทันทีเพราะวันนี้เธอมีเื่จะมาปรึกษามันสักหน่อย
"อยู่จ้า น่าจะอยู่เรือนเล็กนั้นแหละเดินไปสิ" ท่านพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าเหมือนลูกเหมือนหลาน
"ขอบคุณค่ะ" กรีนยิ้มหวานให้มารดาของเพื่อนแล้วเดินออกไปที่เรือนหลังเล็ก เพื่อนของเธอชอบมาอยู่ ที่เรือนหลังนี้เป็ประจำเรือนเล็กหลังนี้มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบ เรือนหลังเล็กเป็บ้านที่อคิณใช้ทำงานและใช้นอนในนั้น ที่อยู่ถัดจากเรือนใหญ่ไปนิดเดียว
"อคิณ หาตั้งนาน ปรึกษาอะไรหน่อยสิ"กรีนเดินเข้ามาในบ้านเจอเพื่อนนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานก็รีบเดินเข้าไปนั่งข้างๆแล้วกำลังจะเอ่ยธุระของตัวเอง
“เข้ามาไม่คิดจะเคาะประตูบ้างหรือไงมารยาทน่ะรู้จักมั้ย” อคิณรีบเอ่ยว่าเพื่อนทันที อีกอย่างเขาก็เป็ผู้ชายถ้าเกิดวันดีคืนดีเขาเกิดแก้ผ้าอยู่จะทำยังไงเพราะในบ้านหลังนี้ก็เหมือนกับห้องนอนส่วนตัวของเขาเลยก็ว่าได้แต่ไอ้เพื่อนคนนี้ไม่รู้มันรู้ตัวหรือเปล่าว่ามันเป็ผู้หญิง
“บ่นอย่างกับเป็พ่อฉันอีกคนเลย ฉันมีธุระ”กรีนทำหน้าเซ็งๆ ไม่รู้มันจะบ่นให้ได้อะไรขึ้นมาไหนๆ เธอก็เข้ามาแล้ว
“เื่อะไร ถ้าเื่ปวดหัวฉันไม่รับนะ"อคิณพูดกับเพื่อนแบบไม่ได้ใส่ใจนักเพราะกรีนชอบหาเื่โน้นเื่นี้มาให้เขาปวดหัวเป็ประจำ แต่ส่วนมากก็จะเป็เื่งานในไร่นั่นแหละ
"โอ๊ยนี่ ฉันโตแล้วนะ ไม่ใช่เด็กๆเหมือนเมื่อก่อนสักหน่อย" ตอนเด็กๆ กรีนมีนิสัยชอบซน โตมาก็ยังไม่เลิกซนก็เหมือนเดินนั่นแหละเพิ่มเติมคือมันกล้ามากกว่าเดิม จนอคิณต้องพูดดักคอไว้ก่อน
"ว่ามา" เขาพูดเสียงเรียบ มองหน้าเพื่อนสาวอย่างเสียอารมณ์ก็เขากำลังทำงานอยู่แล้วดูจากหน้าของมันแล้ว ปวดหัวอีกตามเคย
"ดูนี่ๆ"กรีนไม่สนใจว่าเพื่อนของเธอจะงานยุ่งขนาดไหนเธอรีบเอารูปแกรนด์ผู้หญิงที่เธอเจอเมื่อวาน เอารูปโปรไฟล์ ในไลน์ให้เพื่อนดูทันทีอคิณก็ทำท่าไม่อยากจะดู แต่เขาก็ปฏิเสธไม่ได้ก็เลยมองๆ ไปงั้น
"เอารูปตัวเองมาให้ฉันดูทำไม"
3K
