ตอนที่ 7
หวังอ้ายเยว่ หลังจากที่เดินกลับไปที่บ้านแล้ว จึงมองงานที่จะทำต่อจากนี้ แต่ส่วนใหญ่เธอได้ทำมันหมดแล้ว จึงคิดว่าเธอน่าจะเข้าไปในป่าเพื่อที่จะหาอะไรกลับมาทำเป็อาหารเย็นได้บ้าง
เธอนั้นเป็ลูกสาวของนายพราน ถึงแม้จะเป็ผู้หญิง แต่เื่ในป่านั้นพ่อของเธอได้สอนสั่งมาั้แ่ยังเล็ก เธอเข้าป่าไปกับพ่อเสมอ ถึงแม้ว่าแม่ของเธอจะเสียไปแล้ว แต่พ่อก็ไม่เคยทอดทิ้งเธอเลยสักนิด ยังดูแลเธออย่างดี แม้แม่เลี้ยงจะพยายามที่จะหาทางกลั่นแกล้งเธอ แต่ก็ต้องทำตอนที่พ่อไม่อยู่เท่านั้น และเธอเองก็ไม่ยอมที่จะให้ใครมารังแกได้ง่ายๆ อีกด้วย
และเวลาส่วนใหญ่นั้นเธอจะตามพ่อของเธอมากกว่า พอพ่อสอนเธอจนเก่งแล้ว ทั้งการล่าสัตว์ การหาของป่า และการดูสมุนไพรต่างๆ เธอจึงได้เข้าป่าไปคนเดียวได้ ตอนที่พ่อต้องลงไปทำงานที่แปลงนา ครอบครัวของเธอจึงไม่ได้อดเื่อาหารเลยสักนิด
แต่หลังจากที่เธอแต่งงานออกมานั้น ตอนแรกก็ยังเข้าป่า ไปหาของป่าและล่าสัตว์อยู่ แต่่หลัง ที่ได้สนิทกับฉิงซูลี่ ก็แทบไม่ได้เข้าป่าอีกเลย เื่ทุกอย่างตกอยู่ในความดูแลของสามีเพียงอย่างเดียว เธอเอาแต่เที่ยวเล่นเหมือนกับว่าไม่มีงานอะไร จนนานวันเข้าจึงกลายเป็เื่ปกติไปเลย ช่างเห็นแก่ตัวและโง่จริง ได้แต่คิดว่าตัวเองในใจ
"เฟยฮวา เดี๋ยวแม่จะเข้าป่าเสียหน่อย เผื่อว่าเย็นนี้จะได้มีอาหารอร่อยๆ มากขึ้น ลูกอยู่ที่บ้านคนเดียวได้หรือเปล่า"
"แม่จะเข้าป่าหรือคะ หนูไปกับแม่ได้หรือเปล่า" เธอไม่เคยเข้าป่าเลย จึงอยากจะเข้าไปสักครั้ง
"ไม่ได้หรอกค่ะ ในป่าอันตรายมาก แม่ว่าลูกรอแม่อยู่ที่บ้านดีกว่านะ"
เธอกลัวว่าจะไปเจอสัตว์ร้าย ถ้าเป็อย่างนั้นเธอคงดูแลลูกสาวไม่ได้ เธอนั้นเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว แม้จะไม่ได้เข้าป่ามานาน แต่เื่นี้เธอเรียนรู้มันมาั้แ่เด็กแล้ว อย่างไรเสียก็สามารถเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว
"ได้ค่ะ" รับคำเสียงอ่อย เพราะไม่อยากอยู่ที่บ้านคนเดียว เธออยากตามแม่ไปด้วย วันนี้แม่ใจดีมาก ที่อยู่กับเธอ แต่เข้าป่าคงเป็อย่างที่แม่บอก จึงได้ยอมรับฟัง
เมื่อลูกสาวของเธอนั้นรับฟังแล้ว จึงได้เตรียมของสำหรับการเข้าป่า รวมถึงธนูอีกด้วย เมื่อเตรียมของเสร็จแล้วจึงได้สะพายตะกร้าและธนูเพื่อที่จะออกจากบ้านเข้าไปในป่า แต่ก็ยังหันมาสั่งลูกสาวของเธออีกครั้งหนึ่ง
"ลูกปิดรั้วให้ดีนะ ถ้าใครมาเรียก ถ้าไม่ใช่แม่หรือพ่อ อย่าได้เปิดประตูรั้วให้ใครเด็ดขาด ให้เล่นอยู่ในรั้วบ้านเท่านั้น เข้าใจหรือเปล่าคะ" สั่งลูกสาวออกไปด้วยความเป็ห่วง
"ค่ะแม่ หนูจะทำตามที่แม่บอกค่ะ แม่กลับมาเร็วๆ นะคะ"
"ได้ แม่ไปก่อนนะ" บอกลูกสาว ที่ทำหน้าเหมือนเสียดายที่ไม่ได้ไปด้วย
"ค่ะแม่" รับคำแม่ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หลังจากนั้นจึงได้เดินออกจากบ้าน เพื่อเข้าป่าไป บ้านของเธอนั้นไม่ค่อยมีบ้านของชาวบ้านอยู่ใกล้ๆ นัก จึงไม่ได้เจอกับใคร แต่ก็ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องตามคำถาม เพราะต้องมีคนถามอย่างแน่นอนที่เห็นเราเดินเข้าป่าอย่างนี้ ก็แค่ทำตัวกลับไปเหมือนเดิมแค่นั้นเอง
เธอเดินเข้าไปในป่า คิดถึงการเข้าป่าไปกับพ่อ พ่อของเธอเป็พ่อที่ดีคนหนึ่ง เขาสอนทุกอย่างให้กับเธอ บ้านอื่นอาจจะไม่สนใจถ้าได้ลูกสาว และคงจะไม่เห็นค่า แต่ไม่ใช่กับพ่อของเธอ เขานั้นสอนทุกอย่างที่เขารู้ให้กับเธอ เหมือนกับเธอเป็ลูกชายคนหนึ่งเลยทีเดียว เธอเองก็ชอบชีวิตอย่างนี้เหมือนกัน
แต่มันเปลี่ยนไปั้แ่เธอเปิดรับเพื่อนที่ชื่อว่าฉิงซูลี่ คิดว่าเพื่อนคนนี้เป็คนดีและหวังดีกับเธอด้วยความจริงใจ แต่ที่ไหนได้ เธอทำเพราะ้าสามีของเธอ ไม่ได้จริงใจเลยสักนิด แต่หลังจากนี้จะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว เธอจะพาครอบครัวของเธอให้รุ่งเรืองให้ได้ ในเมื่อเธอมีความรู้เื่ป่าจากพ่อ เธอก็จะหาเงินจากในป่า เพื่อทำให้ครอบครัวของเธอมีกินมีใช้ให้ได้
เธอเดินเข้าป่าไปก็กับชาวบ้านบางคนที่ไม่ได้ลงแปลงนา แต่ขึ้นเขามาหาของป่ากันบ้าง บางคนก็กำลังจะกลับ จึงทักทายกันไปบ้าง เพราะเป็คนหมู่บ่นเดียวกันจึงรู้จักกันอยู่แล้ว และเธอเองก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร
"อ้ายเยว่ วันนี้จะขึ้นเขาอย่างนั้นหรือ จะไปล่าสัตว์อย่างนั้นหรือ"
ิลี่ ที่เห็นว่าเด็กสาวมีตะกร้าสะพายหลัง พร้อมทั้งมีธนูติดตัวมาด้วย จึงคิดว่าจะต้องเข้าไปล่าสัตว์อย่างแน่นอน แต่ที่ออกจะแปลกใจเพราะพักหลังไม่เห็นเ้าตัวจะเข้าป่ามาเท่าไรนัก เอาแต่ไปคุยกับพวกผู้หญิงที่ไม่ได้ทำอะไรในหมู่บ้านมากกว่า เหมือนเคยได้ยินว่าปล่อยปละละเลยสามีกับลูกเสียด้วยซ้ำ
"ใช่แล้วค่ะ วันนี้ฉันอยากเข้าไปล่าสัตว์ดูเผื่อว่าจะได้ไก่ป่าสักตัวมาทำอาหารเย็น หรือถ้าไม่ได้ของแค่ผักป่าหรือเห็ดก็ยังดีค่ะ แล้วป้าละคะ จะกลับแล้วหรือ"
เมื่อเห็นว่าป้าิเข้ามาทักทาย และอีกฝ่ายเหมือนว่ากำลังจะกลับบ้านแล้วอีกด้วย โชคดีทีู่เาลูกนี้ไม่เคยที่จะอดเื่ผักป่า เห็ดป่าหรือผลไม้ป่า แม้กระทั่งพวกสัตว์ป่าก็มีอยู่มาก แต่ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละบ้านว่าพวกเขาสามารถทำได้หรือเปล่าเท่านั้นเอง
"ใช่แล้วล่ะ วันนี้ได้ทั้งผักป่า ได้ทั้งเห็ด ป้าเลยกลับเร็วสักหน่อย เข้าป่าไปก็ระวังตัวด้วย อย่าเข้าไปให้ลึกมากนัก"
เธอพูดเตือนด้วยความเป็ห่วง เพราะอย่างไรแล้วก็เป็เพียงแค่ผู้หญิงแม้จะเก่งกาจสักแค่ไหน แต่ก็น่าเป็ห่วงอยู่ดี แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเข้ามาหากินอย่างนี้ก็ทำให้รู้สึกดีไม่ได้ เธอเองอดที่จะเป็ห่วง กลัวว่าการที่ไม่ทำอะไรเลย สักวันจะต้องมีปัญหากับสามีอย่างแน่นอน แต่เหมือนไม่เป็อย่างนั้น แต่ก็อยากให้กลับมาดูแลสามีอย่างนี้ดีที่สุด เพราะอีกฝ่ายเป็ลูกของเพื่อนรักของเธอจึงอดที่จะเป็ห่วงไม่ได้
"ขอบคุณมากค่ะป้า ฉันจะดูแลตัวเองให้ดีค่ะ ป้าเองก็เดินกลับดีๆ นะคะ ฉันไปก่อนล่ะค่ะ"
หลังจากนั้นทั้งสองคนต่างก็แยกย้ายกัน ป้าิลี่ก็เดินกลับบ้าน ส่วนเธอนั้นก็ตรงเข้าไปในป่าและเดินเข้าไปเรื่อย พร้อมทั้งมองซ้ายมองขวาด้วยความระมัดระวัง และอีกอย่างเพื่อที่จะได้มองหาว่ามีอะไรพอที่จะเก็บเกี่ยวกลับไปได้บ้าง
( ฝากตอนต่อไปด้วยนะคะ )
230
