CHAPTER 5
กลิ่นหอมอันเย้ายวน 1
ดวงอาทิตย์คล้อยลับขอบฟ้าไปแล้วในที่สุด ตอนนี้เหลือเพียงแต่ผืนฟ้าสีครามครึ้มที่ประดับประดาไปด้วยกลุ่มดาวกระจัดกระจายส่องแสงระยิบระยับกับดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่เรืองแสงหม่น
โยเกรซทอดน่องไปตามโถงทางเดินในพระราชวังของโอลันทันมุ่งหน้าไปยังห้องพักที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้สำหรับแขกที่มาพักเพื่อเข้าร่วมเฉลิมฉลองในงานเลี้ยง
หลังจากดวงอาทิตย์คล้อยตกพ้นน่านฟ้าเอรินอที่กลับมาพักผ่อนหลังจากช่วยหญิงสาวผู้หนึ่งเอาไว้ ก็พลันตื่นขึ้นก่อนจะพยุงร่างของตนลุกขึ้นนั่งบนเตียงใหญ่และหันไปมองแผ่นฟ้ามืดด้านนอกผ่านบานหน้าต่างทอดมองกลุ่มดาวเล็กๆที่ต่างกำลังแข่งขันกันเพื่อเปล่งแสง
สายลมพัดผ่านช่องหน้าต่างที่เปิดทิ้งเอาไว้เข้ามายังภายในห้องมอบกลิ่นหอมจากดอกไม้อันเจือจางที่ล่องลอยมากับสายลมให้ััเข้ากับจมูกดั้งโด่งงามของเอรินอที่ซึ่งตอนนี้ลุกขึ้นจากฟูกนุ่มของเตียงใหญ่ก่อนจะคว้าเอาเสื้อคลุมที่ถูกพาดทิ้งไว้บนพนักพิงของเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้งสวมมันและเดินตรงไปที่ประตู
ก๊อก ก๊อก กอ..
บานประตูเปิดออกทันทีที่เสียงเคาะยังไม่ทันถึงครั้งที่สาม ที่ด้านหลังโยเกรซยืนรอเพื่อที่จะรายงานบางสิ่งหลังจากที่ได้รับมอบหมายให้ตามสืบจากเมื่อ่บ่ายของวัน
“ฝ่าา” โยเกรซค้อมตัว
“ได้เื่อะไรไหม” เอรินอเดินกลับเข้ามาภายในห้องตามเดิมพร้อมกับองครักษ์ของตนที่ปิดประตูก่อนจะเดินตามหลังมา
“เป็จริงตามที่ฝ่าาทรงคาดเดาพ่ะย่ะค่ะองค์จักรรพรรดิและองค์จักรพรรดินีทรงมีทายาทอยู่สองพระองค์”
“อืม..แล้วยังไงต่อ” เอรินอว่าพลาง ก่อนจะเดินไปที่ชุดโซฟาตัวยาวและทิ้งตัวลงนั่ง“มีเหตุผลอะไรใช่ไหมที่พวกเขาปิดบังเื่เ้าหญิง”
โยเกรซเดินตามมา “ใช่พ่ะย่ะค่ะ ตามที่กระหม่อมได้ยินมามีการว่ากล่าวถึงองค์หญิงว่าทรงเป็เ้าหญิงต้องคำสาปเพราะเมื่อครั้งยังเป็เด็กพวกเหล่าคนรับใช้อ้างว่าพระองค์ทรงพูดคุยกับสิ่งลึกลับได้แถมยังมีการกล่าวอ้างโทษว่าอาจเป็เพราะพระองค์ทรงประสูติขึ้นพร้อมกับดาวตกสีแดงฉานจนทำให้มีสีดวงตาตามสีของดาวตกและยังอ้างว่าเมื่อสบเข้ากับดวงตาของพระองค์แล้วละก็จะทำให้เห็นถึงสิ่งที่น่าหวาดกลัว ขวัญผวาจนถึงขั้นเสียสติไปเลยหรือแม้แต่บรรยากาศรอบตัวนางที่ทำให้รู้สึกร้อนอึดอัดจนไม่อาจเข้าไปใกล้ได้พ่ะย่ะค่ะ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้เอรินอเผลอผล็อยรอยยิ้มเยาะออกมา
“ฮึ ตลกจังเลยนะพวกนั้นลืมกันไปแล้วหรือยังไงว่าองค์จักรพรรดินีก็มีดวงตาสีแดงเช่นเดียวกันน่ะ”หันกลับมามองโยเกรซ “แล้วยังมีอะไรอีกบ้างไหมเื่ทั้งหมดคงไม่มีเพียงเท่านี้หรอกนะ”
“ยังมีอีกพ่ะย่ะค่ะ ซึ่งหลังจากที่เ้าหญิงทรงมีพระชนมพรรษาครบสามปี ครอบครัวก็ทอดทิ้งและเนรเทศให้ไปอยู่เพียงลำพังที่ส่วนท้ายของพระราชวังแต่ถึงอย่างนั้นในบรรดาคนในครอบครัวก็ยังคงมีองค์จักรพรรดิที่ยังคอยแวะเวียนและส่งสาวรับใช้มาปรนนิบัติอยู่สองสามคนและเพื่อ้าลบคำสาปและข่าวลือเห็นว่าองค์จักรพรรดิถึงขั้นส่งเ้าหญิงเพื่อไปชำระล้างที่พระวิหารศักดิ์สิทธิ์ทุกๆสามเดือนจนถึงอายุแปดปีเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”งุดใบหน้าลงพลางยกมือขึ้นแตะปลายคางครุ่นคิด “ซึ่งกระหม่อมเองก็ตามไปสืบที่พระวิหารมาด้วยเช่นกันเห็นนักบุญที่นั่นเล่าว่า ตามจริงเหมือนเ้าหญิงจะไม่ได้ต้องคำสาปอะไรเพราะไม่สามารถตรวจสอบเวทมนตร์อะไรได้แต่ถึงอย่างนั้นนักบุญบางคนถึงขั้นบอกว่าสาเหตุที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวเ้าหญิงอาจเป็เพราะมีมนต์พลังของปีศาจมาั้แ่กำเนิดที่แม้แต่พระสันตะปาปาก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาของเ้าหญิงได้เลยนะพ่ะย่ะค่ะเพราะฉะนั้นหลังจากที่ทรงมีอายุครบแปดปีก็ถูกสั่งให้อยู่แต่ในส่วนท้ายของพระราชวังเก็บเื่ของเ้าหญิงเป็ความลับ เพราะเกรงกลัวว่าถ้าเกิดมีใครดันเข้ามาเจอกับเ้าหญิงแล้วละก็อาจจะก่อให้เกิดความวุ่นวายขึ้นได้น่ะพ่ะย่ะค่ะ”
“เหอะ..” เอนพิงพนักของโซฟาพร้อมกับยกนิ้วมือขึ้นลูบไล้ไปตามริมฝีปากล่างของตน“เื่นี้มันชักจะสนุกขึ้นมาแล้วสิ เ้าหญิงปีศาจในส่วนลับของพระราชวังแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างนั้นเหรอแต่ว่า..” หันกลับไปมองโยเกรซ “ที่เ้าว่าไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้นาง นี่คือยังไงตอนที่ข้าเข้าไปใกล้ ไม่เห็นจะรู้สึกว่าน่ากลัวอะไรเลย มีแต่ความรู้สึกที่อยากจะทำให้ข้าอยากเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมเสียอีก”
เฮือกเมื่อได้ยินสิ่งที่ผู้เป็นายเหนือหัวกล่าวออกมาเช่นนั้นก็พลันให้ตนที่เป็องครักษ์ประจำตัวรู้สึกแปลกใจทันที“เหรอพ่ะย่ะค่ะแต่จากที่กระหม่อมเห็นจากเมื่อกลางวันก็พอจะเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นต่างบอกว่านางต้องคำสาปจริงๆนะพ่ะย่ะค่ะ”
“เ้าเองก็รู้สึกเหมือนคนอื่นอย่างนั้นเหรอ แล้วตอนนั้นเ้ารู้สึกอย่างไรล่ะ”เอรินอถามขึ้น
“ก็..อธิบายยากอยู่น่ะพ่ะย่ะค่ะถึงจะเข้าไปใกล้ได้แต่ก็ััได้ถึงความอึดอัด แสบร้อนหวาดกลัวและน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูกเหมือนกันซึ่งเหมือนกับว่าตัวของนางจะสามารถแผ่รังสีที่แม้แต่ปีศาจก็คงต้องเกรงขามออกมาได้เลยน่ะพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินคำอธิบายเช่นนั้นจากผู้ที่เป็ถึงอัศวินแล้วมารับหน้าที่เป็องครักษ์ส่วนตัวให้กับตนและร่วมเคียงบ่าเคียงไหล่สู้รบกับปีศาจมากันอย่างนักต่อนักขึ้นก็พลันทำให้เอรินอผู้มีตำแหน่งเป็แกรนด์ดยุกต้องหลุดหัวเราะลั่นออกมา
“ข้าไม่อยากจะเชื่อจากปากคนที่สู้รบกับปีศาจมาอย่างมากมายเลยแฮะ”เอรินอว่าพลางผล็อยยิ้ม “ว่าจะเกรงกลัวแม้กระทั่งหญิงสาวตัวเล็กๆ”
“ความรู้สึกของกระหม่อมเป็จริงนะพ่ะย่ะค่ะเพียงแต่อาจเป็เพราะฝ่าามีพลังศักดิ์สิทธิ์มากเกินไปก็ได้ พลังของเ้าหญิงถึงได้ทรงทำอะไรฝ่าาไม่ได้”โยเกรซแทบจะเถียงคอเป็เอ็น
“อย่างนั้นเหรอ อืม..แต่ยังไงเื่นี้ก็น่าสนใจจริงๆนั่นแหละนะ” ว่าขึ้นก่อนจะหันใบหน้าไปทางหน้าต่างที่ถูกเปิดทิ้งไว้รับเอาสายลมและกลิ่นหอมประหลาดที่พัดโชยผ่านเข้ามาด้านใน
ข้าหลับไปนานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็เข้ามานอนอยู่ภายในห้องของตัวเองแล้วเื่เมื่อกลางวันนั่นดูจากที่ข้ายังปลอดภัยดีก็อาจคงเป็เพราะซาวาที่เข้ามาช่วยไว้ได้ทันนั่นแหละ
แต่พอนึกดูแล้ว ทำไมตอนนั้นข้าถึงเรียกเคียวโลกันตร์ออกมาไม่ได้กันนะเฮ้อ..ทั้งที่พลังของข้ามันก็ออกจะแผ่ขยายออกมามากถึงขนาดนี้ คงไม่ใช่เพราะอยู่ในร่างมนุษย์นี่ใช่ไหม
จ๊อกกกกก
เห่อ เห่อ แต่ว่าตอนนี้ข้าคงต้องลุกไปหาอะไรมาใส่ท้องก่อนแล้วล่ะหิวเป็บ้าเลย..
แต่พอยันตัวลุกขึ้นนั่งก็ต้องใจนเกือบแหกปากร้องขึ้น ก็เพราะว่าในตอนนี้ตรงหน้าของข้ามีแมวดำตัวเขื่องดวงตาสีเขียวสดกับอีกาดวงตาสีเหลืองก่ำหน้าตายเกาะอยู่บนราวแขวนเสื้อน่ะสิ
ให้ตาย..พวกมันเข้ามาได้ยังไงล่ะเนี่ยข้าคงต้องรีบไล่พวกมันออกไปให้พ้นๆแล้วล่ะ เพราะปกตินอกจากผู้คนที่ดูจะไม่ค่อยชอบข้าแล้วพวกสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยในรอบๆบริเวณนี้เองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยจะชอบข้าเช่นกันจะอะไรได้อีกล่ะ เ้าพวกนั้นก็คงหวาดกลัวกลิ่นอายของข้าเหมือนพวกมนุษย์นั่นแหละ
ครั้งหนึ่งข้าก็เห็นว่าพวกหนูหรือกระต่ายนั่นก็น่ารักดีเลยพยายามที่จะผูกมิตรเอาของกินอะไรต่อมิอะไรมาให้แต่ทุกครั้งก็มักจะโดนเ้าพวกนั้นปฏิเสธจนสุดท้ายพวกมันก็พากันหนีออกไปอยู่ที่อื่นเสียหมด
แต่กับเ้าสองตัวนี้ ที่ไม่รู้ว่าจู่ๆโผล่หัวมาจากที่ไหนถึงได้เข้ามาอยู่ในห้องของข้าได้แถมเ้าแมวดำนี่ยังกล้าเข้ามานั่งร่วมกันกับข้าบนเตียงอีกด้วย
ม๊าววว
เ้าแมวส่งเสียงร้องขึ้นพลันเขยิบตัวเข้ามาใกล้ข้าก่อนจะเริ่มเดินวนเข้ามาเบียดมุดถูไถตัวเองกับชุดกระโปรงของข้าไปมา
กา...
หลังจากนั้นเ้าอีกาหน้าตายก็ส่งเสียงร้องขึ้นบ้างก่อนจะกระพือปีกของตัวเองพรึ่บพรั่บขึ้นลงอยู่หลายครั้งทำข้าใแทบแย่
ข้าพยุงตัวเองลุกออกจากเตียงโดยไม่ได้สังเกตเลยด้วยซ้ำว่าผ้าม่านหน้าต่างที่มักจะปิดเอาไว้อย่างมิดชิดนั้นเปิดอ้าออกพร้อมกันนั้นบานหน้าต่างเองก็เปิดออกจนรับเอาสายลมเย็นเข้ามายังในห้องเช่นกัน
ข้าเดินไปเปิดประตูห้องอีกบานที่สามารถทะลุออกไปยังสวนที่ด้านหลังได้ซึ่งที่นั่นข้ามักจะใช้เป็พื้นที่สำหรับเคลียร์เอกสารงานต่าง ๆที่คาโลเอามาให้และอ่านหนังสือจากโลกมนุษย์เพราะไม่มีอะไรทำ
ก่อนจะเดินกลับมาและกวักมือไล่เ้าแมวดำและอีกาออกไปให้พ้นจากห้อง“ออกไปซะ เ้าสัตว์ตัวน้อย ไม่ว่าพวกเ้าจะมาจากที่ไหนก็ตามข้าไม่อยากให้พวกเ้าต้องมาทำตัวสั่นงันงกเวลาอยู่ต่อหน้าข้าเหมือนกับพวกคนอื่นๆหรอกนะ”แต่ดูเหมือนพวกมันจะไม่ยอมเชื่อข้าเลย เอาแต่พากันวิ่งวนหนีจากเงื้อมมือของข้าไปทั่วห้อง“ออกไปนะ ข้าบอกให้ออกไปอย่างไรเล่า”ขณะที่ข้าพยายามไล่ต้อนพวกมันที่พากันวิ่งและบินวนไปทั่วทั้งห้องตัวเองก็ต้องกลับมาดันสะดุดผืนพรมจนล้มตึง “โอ๊ย..”และพอเมื่อข้าส่งเสียงร้องเจ็บดังออกมาเ้าสัตว์สองตัวนั้น ก็ปรี่เข้ามาอยู่ใกล้ข้าทำอย่างกับว่าพวกมันกำลังเป็ห่วงเป็ใย
“ท่านจ้าวเป็อะไรหรือเปล่าขอรับ”แต่แล้วเ้าแมวดำตรงหน้าที่มีดวงตาสีเขียวสดก็เอ่ยถามขึ้นซึ่งในขณะนั้นมันกลับทำให้ข้าคุ้นเคยกับเสียงของใครบางคนจนต้องเผลอเรียกชื่อนั้นออกมา
“คาโล..!?”
“ขอรับ..”เ้าแมวดำตรงหน้าตอบกลับมาเสียงใส
ข้ายันตัวเองลุกขึ้นนั่งปัดเศษฝุ่นที่เปรอะเปื้อนออกจากชุดก่อนจะเดินไปที่โซฟาตัวยาวแล้วนั่งลงส่วนเ้าแมวดำกับอีกาต่างก็เหมือนว่าพวกมันจะรู้หน้าที่ดีจึงะโและบินลงมาอยู่บนโต๊ะเล็กด้านหน้า
ข้าทอดมองพวกมันอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะเอ่ยถามว่า“ถ้าเ้าคือคาโล” ข้าชี้นิ้วไปที่เ้าแมวก่อนจะหันเหที่ไปเ้าอีกาหน้าตาย“ส่วนเ้าก็คือเปอร์ปอนซ์สินะ” ซึ่งหลังจากนั้นเ้าอีกาก็ส่งเสียงร้องแบบอีกาตอบกลับมา“ทำไมพวกเ้าถึงมาอยู่กันในสภาพนี้ล่ะ” ข้าถามขึ้นอย่างนึกสงสัยพร้อมกับคิ้วที่เริ่มขมวดจนเป็ปม
“เอิ่ม..ท่านซาวาบังคับให้เรามาคอยคุ้มครองท่านจ้าวน่ะขอรับ”แมวคาโลว่าขึ้น
“ซาวาเหรอ”ข้าร้องขึ้น “แต่มาแบบปกติก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องเป็สัตว์เลย”
“คือ..ท่านซาวาไม่อยากให้ท่านจ้าวตกที่นั่งลำบากในฐานะเ้าหญิงต้องคำสาปเพิ่มน่ะขอรับท่านก็เลยสั่งให้ข้ากับเปอร์ปอนซ์แปลงเป็สัตว์เพื่อมาคุ้มครองท่านนั่นน่าจะเป็ผลดีมากกว่า” คาโลอธิบาย
“อย่างนั้นเหรอ”ข้าหลุบตาอย่างครุ่นคิดแต่ในระหว่างนั้นก็ดันนึกได้ถึงเื่สำคัญ “อ๊ะแล้วเ้าปีศาจสองตัวนั่น พวกมันเป็กันอย่างไรบ้างพวกเ้าจัดการมันกันไปแล้วใช่ไหม มันออกมาจากแดนคุมขังได้ยังไง”ข้าคว้ามือจับคอเ้าเหมียวตรงหน้าอย่างลืมตัว “อธิบายมาซะ”
“อะ..อั้กข้าหายใจไม่ออก”เมื่อคาโลว่าเช่นนั้นจึงทำให้ข้าต้องรีบปล่อยมือจากคอแมวน้อยๆตรงหน้าทันทีก่อนที่เ้าคาโลจะยกอุ้มมือเหมียวขึ้นมาลูบลำคออ้วนสั้นของตน
“ข้าอธิบายเองน่าจะดีกว่า”คราวนี้อีกาที่มีตาสีเหลืองอำพันะโเหยงๆเข้ามาก็เริ่มพูดขึ้นบ้าง“ข้าคิดว่าเ้าปีศาจทั้งสองตัวที่หนีออกมาได้เป็เพราะได้ยินเื่ซุบซิบเกี่ยวกับการจุติของท่านจากพวกเทพองค์เล็กองค์น้อยที่ไม่ระวังปากของตนบวกกับพวกมันอาจััไม่ได้ถึงพลังอำนาจของท่านในแดนนรกพวกมันถึงได้ปะติดปะต่อเื่ทั้งหมดและร่วมพากันแหกที่คุมขังออกมาและข้าคิดว่าพวกมันคงตั้งใจหมายที่จะแก้แค้นและกัดกินิญญาของท่านในเมื่อตอนที่ยังมีโอกาส”เปอร์ปอนซ์อธิบาย “แต่ว่าเื่ที่กำจัดปีศาจสองตัวนั่นไม่ใช่ฝีมือของพวกข้าหรอกขอรับ” ข้าที่พอฟังมาถึงตรงนี้ก็ใขึ้น
“อ้าวถ้าไม่ใช่พวกเ้าแล้วเป็ใครกันหรือว่าข้า..?” ข้าถามด้วยความสงสัยแต่เ้าอีกาเปอร์ปอนซ์ก็กลับส่ายหน้าน้อยๆกับจะงอยปากอันแหลมเล็กของตนไปมา
“ไม่ใช่ขอรับ”เปอร์ปอนซ์ปฏิเสธ “เป็มนุษย์สองคน ซึ่งหนึ่งคนในนั้นมีพลังศักดิ์สิทธิ์เทียมทัดกับมหาเทพซาวาได้เลยละขอรับ”
“หา..มีมนุษย์ที่มีความสามารถขนาดนั้นกันด้วยเหรอ” ข้าร้องด้วยความใ “ชักอยากจะเจอเ้านั่นแล้วสิ”
“ถ้าข้าจำไม่ผิดมนุษย์ผู้นั้นมีเรือนผมสีขาวผ่องกับดวงตาสีเหลืองอำพันอ้อแล้วอีกอย่างพลังศักดิ์สิทธิ์ของคนผู้นั้นสามารถกลบกลิ่นอายแห่งความตายของท่านได้ด้วยล่ะขอรับถึงจะไม่มากมายเท่าไรแต่กลิ่นอายของท่านก็เจือจางลงไปมากพอเลยทีเดียว”
“เดี๋ยวนะ..”ข้ารีบยกมือขึ้นห้ามเพื่อขัดจังหวะของเปอร์ปอนซ์ “ที่เ้าว่ากลบกลิ่นอายของข้าได้ก็แสดงว่าเ้ามนุษย์ผู้นั้นเข้ามาอยู่ใกล้ๆข้าอย่างนั้นเหรอหรือว่าแค่มีพลังศักดิ์สิทธิ์เยอะจนมันแผ่มาคุมพลังของข้าเอาไว้ได้เฉยๆ”
เปอร์ปอนซ์ส่ายศีรษะน้อยๆของตนเป็การปฏิเสธต่อคำถามของนายเหนือหัวอีกครั้ง“ไม่ใช่อย่างหลังขอรับและแน่นอนมนุษย์ผู้นั้นเป็คนคุ้มครองท่านจนวินาทีสุดท้ายเลยแหละขอรับแถมยังเป็คนโอบอุ้มร่างของท่านเขามาไว้ในห้องนี้ด้วย”
“ว่ายังไงนะ!!” เมื่อได้ยินในประโยคสุดท้ายก็ทำให้ข้าต้องกระเด้งตัวขึ้นด้วยความใทันทีแต่ไม่รู้ว่าเพราะดีใจหรือแปลกใจกันแน่ที่ดันมีมนุษย์ผู้หนึ่งที่สามารถเข้ามาอยู่ใกล้ตัวของข้าได้“ข้าก็นึกว่าพวกเ้าหรือซาวาเป็คนพาข้าเข้ามาในนี้ซะอีก”
“เปล่าขอรับ”คราวนี้คาโลตอบแทรกขึ้น“เพราะตอนนั้นพวกข้าโดนท่านซาวาสั่งห้ามไม่ให้เข้ามาใกล้ท่านจ้าวเพราะเกรงกลัวว่ามนุษย์ผู้นั้นจะััพลังของพวกข้าได้เพราะไม่รู้ว่าเ้านั่นจะมาดีหรือมาร้าย ดังนั้นในระหว่างนั้นพวกข้าจึงทำได้เพียงแค่รอจนกว่ามนุษย์ผู้นั้นจะออกไปแล้วหลังจากนั้นก็เป็อย่างที่ท่านเห็นนี่แหละขอรับ”
“อย่างนั้นเองสินะสมแล้วล่ะที่เป็ซาวา ระมัดระวังตัวเสมอ”
“บอกแล้วใช่ไหมบอกแล้วใช่ไหม”
ตึง..
เสียงกระแทกโต๊ะดังขึ้นจากฝ่ามือของผู้เป็มหาเทพปกครองดินแดน์ ดวงตาทั้งสองวาวโรจน์จนเปลี่ยนสีั์ตาม่วงปลั่งกลายเป็สีขาวเหลือบทองสว่างจ้าพร้อมกับกระแสไฟเฉกเช่นสายฟ้าพุ่งลั่นเปรี๊ยะออกมาท่ามกลางความเงียบกริบของเหล่าเทพเทพีองค์เล็กองค์น้อยที่นั่งเกร็งหดคอจนแทบจะกลายเป็เต่านิ่ง
“ข้าอุตส่าห์ย้ำนักย้ำหนาว่าอย่าได้แพร่งพรายหรือซุบซิบเื่ของเอสเปอลันโดเป็อันขาด”เสียงทุ้มพูดข่มลอดไรฟัน “แต่ก็อย่างว่า พอลับสายตาข้าพวกเ้าก็เป็เ้าพวกปากหอยปากปู”
ตึง...
เสียงกระแทกฝ่ามือเข้ากับโต๊ะอีกครั้งพลันให้เหล่าเทพและเทพีต่างต้องพากันสะดุ้งเฮือก
“ก็ได้ข้าผิดเองแหละ ข้าผิดทั้งหมดผิดั้แ่เป็คนที่ทำให้เอสเปอลันโดต้องพลาดท่าหล่นลงไปในบ่อน้ำพุศักดิ์สิทธิ์และลงไปจุติแล้ว”กระแทกกำปั้นเข้ากับโต๊ะอีกครั้ง “แต่ว่านี่ ข้าอุตส่าห์พยายามแก้ไขปัญหาต่าง ๆให้ดีแต่ว่าพวกเ้า..” เบือนใบหน้าขึ้น พลันไล่สายตาไปยังแต่ละบุคคลที่นั่งอยู่ด้านหน้าแต่ทุกคนก็ทำได้แค่เพียงงุดใบหน้าของตนลง“งานที่์มันคงง่ายและสบายจนทำให้พวกเ้าว่างกันมากเลยสินะก็ดี...เพราะหลังจากนี้พวกเ้าจะถูกจะเป็กลุ่มเพื่อลงไปปฏิบัติงานสลับกันที่แดนนรก”
“กลิ่นหอมจริงๆ”เอรินอที่กำลังยืนอยู่หน้าบานหน้าต่างที่เปิดอ้ารับกระแสลมเย็นใน่ดึกของคืนต่างยิ้มกริ่ม ยื่นนิ่งหลับตาพริ้ม ปล่อยให้สายลมและกลิ่นหอมอ่อนๆพัดลอยแตะเข้ากระทบผิวหน้าอย่างแ่เบาพลางยกถ้วยชาร้อนในมือขึ้นซดดื่มอย่างนึกสบายใจ“ไม่คิดเลยว่าผู้อื่นจะไม่คิดเช่นเดียวกันกับข้า” ก่อนจะผล็อยหยักยิ้มร้ายออกมา“ชักอยากจะมีเอาไว้ในเสียแล้วสิ ฮึ”
510
