ลี่หลินและลี่หยางมาถึงถ้ำมรกตอย่างปลอดภัยในตอนค่ำนั้นเอง ทั้งสองเร่งสำรวจดูความปลอดภัย เมื่อไม่เห็นมีสัตว์ร้ายในบริเวณถ้ำลี่หยางจึงใช้อาคมปิดกั้นไม่ให้สัตว์ร้ายเข้ามาในยามค่ำคืน
“เราคงต้องพักผ่อนก่อนพรุ่งนี้เราต้องเร่งหาสิ่งนั้น พวกเรามีเวลาเหลือน้อยมาก”
ลี่หยางเสนอความคิด พร้อมกับช่วยกันหาเศษไม้บริเวณใกล้ ๆ มาจุดไฟเพิ่มความอบอุ่นและไล่แมลง พลันได้ยินเสียงดังอึกทึกครึกโครมแว่วมาจากด้านนอก
“เสี่ยวไป๋เสียงสิ่งใดกัน”
ลี่หลินถามกระต่ายน้อย
“สิ่งที่น่ากลัว พวกท่านอยู่ที่นี่แหละห้ามออกไปด้านนอกโดยเด็ดขาด ข้าจะออกไปดูสักหน่อย หากโชคดีพรุ่งนี้พวกท่านไปเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มหาศาลได้เลย”
เสี่ยวไป๋บอกเพียงแค่นี้ก็ะโหายลับไปกับความมืด
“ลี่หลินเ้าพักผ่อนเถอะหากแร่ชนิตนั้นมีอยู่จริงเราต้องใช้พลังมหาศาลในการสร้างของสิ่งนั้น ข้าจะเฝ้ายามเอง”
“อื้ม ยามจื่อ (ประมาณเที่ยงคืน) ท่านปลุกข้ามาเปลี่ยนเวรเฝ้ายาม”
“ได้”
ด้วยความอ่อนเพลียบวกกับร่ายกายยังเด็กทำให้ลี่หลินหลับไปอย่างรวดเร็ว ยามจื่อไม่ต้องให้ลี่หยางมาปลุกเธอก็ตื่นมาเองอัตโนมัติ
“ลี่หยางข้ามาเปลี่ยนเวรแล้วท่านไปนอนเถอะ”
“อื่อ ฝากเ้าด้วย”
ยามที่ทั้งสองอยู่กันสองต่อสองลี่หลินและลี่หยางไม่มีความเป็เด็กขี้อ้อนเลยแม้แต่นิดเดียว หากผู้อื่นไม่รู้จักมาเห็นทั้งสองในลักษณะนี้ ก็คงจะคิดว่าแก่แดดเกินเด็กอย่างแน่นอน เวลาปฏิบัติงานทั้งสองจะจริงจังเป็อย่างมาก
ลี่หลินนั่งสมาธิเพื่อปรับพลังในร่างกาย รุ่งเช้าเสี่ยวไป๋กลับมาพร้อมคาบบางอย่างมาเต็มกระพุ้งแก้มทั้งสองข้าง มาถึงก็คายออกไว้ตรงหน้าลี่หลิน
“เร็วเข้า ๆ รีบไปเก็บเร็วเข้าข้าเก็บมาได้แค่นี้”
แก่นอสูร!
“ลี่หยางเร็วเข้าไปเก็บแก่นอสูรกัน”
ลี่หลินและลี่หยางวิ่งตามเสี่ยวไป๋ไป เมื่อถึงจุดหมาย นี่มัน! สนานรบของสัตว์อสูรรึอย่างไร
“เสี่ยวไป๋มันเกิดอะไรขึ้นที่นี่รึ ว่าแต่แก่นอสูรมันอยู่ส่วนไหนของลำตัวล่ะเสี่ยวไป๋"
“ใช้จิตััหาเอาสิ ส่วนใหญ่อยู่ที่หัว บางตัวอยู่ที่ลำตัว หัวใจ”
“แล้วตัวที่เ้าเอาแก่นอสูรไปให้ล่ะ”
“ข้ากินมันไปแล้ว”
“ห๊ะ! จะ..เ้ากินสัตว์อสูรรึ เ้าเป็กระต่ายนะ”
“เ้าคงไม่คิดว่าสัตว์อสูรเช่นข้ากินแค่ผักก็จะสามารถเลื่อนขั้นมาได้จนถึงระดับ 6 หรอกนะ”
ลี่หลินพยักหน้า
“ข้าคิดเช่นนั้นจริง ๆ”
เสี่ยวไป๋หงายท้องล้มตึง
“หึ ถึงข้าจะเป็กระต่ายแต่ก็เป็สัตว์อสูร และเพื่อที่จะได้เลื่อนระดับอีกย่อมต้องกินเนื้อและแก่นอสูรระดับสูงกว่าข้า 1 ขั้น คือระดับ 7 ข้าถึงจะเลื่อนขั้นได้”
“แล้วที่เอามาให้นั้นล่ะระดับอะไร?”
“ระดับ8-9-10”
“ห๋าา แล้วทำไมเ้าไม่กินระดับ 8 ไปเลยล่ะ”
“ไม่มีประโยชน์ เสียของเปล่า ๆ รีบช่วยกันเก็บเถอะ เราต้องรีบหาแร่ด้วย”
ทั้งสองคนกับกระต่าย 1 ตัวช่วยกันเก็บเอาแก่นอสูร สัตว์อสูรตัวไหนที่สภาพดี ๆ ลี่หลินและลี่หยางเก็บเนื้อไว้ในค่ายกลไว้เป็อาหาร ซากสัตว์อสูรนับร้อยนอนตายเกลื่อนขนาดนี้ เมื่อคืนนี้ต้องมีาเกิดขึ้นเป็แน่แท้ ทั้งสองเก็บแก่นอสูรใส่ไว้ในถุงเก็บวัตถุ วางไว้ในค่ายกลเพราะกลัวหล่นหาย
“เสร็จแล้วรีบกลับถ้ำกันเถอะ”
ทั้งสองใช้วิชาตัวเบาะโกลับไปที่ถ้ำตามด้วยกระต่ายเสี่ยวไป๋ เมื่อมาถึงถ้ำทั้งสองหรือสาม ไม่รอช้าเดินสำรวจในทันที พื้นหินในถ้ำปกติก็เย็นอยู่แล้ว ยิ่งทำให้เป็เื่ยากที่จะหาแร่ชนิตนี้พบ ทั้งสามเดินลึกไปเรื่อย ๆ พบบ่ออยู่ห้าบ่อ แต่ละบ่อประหลาดนัก
ลี่หลินและลี่หยางเดินตรงเข้าไปดังคนถูกสะกดจิต ลี่หลินเดินเข้าไปแล้วะโลงไปในบ่อไฟที่มีไฟลุกท่วมและมีของเหลวดังลาวาไหลวนเดือดเสียงดังปุปุ
ลี่หยางเดินตรงไปยังบ่อที่มีน้ำวนเชี่ยวดูดูน่ากลัว เขาะโลงไปในบ่อนั้นทันที
กระต่ายน้อยร้องเสียงหลงใ
“ตายแล้ว! ตกลงไปแล้ว! พวกเ้าโดนสะกดแน่ ๆ เลยถึงได้กล้าหาญะโลงไปเช่นนี้”
กระต่ายเสี่ยวไป๋ตื่นตูมะโไปมาร้องเรียกชื่อทั้งสองแฝด แต่แล้วอยู่ทั้งสองก็โผล่ขึ้นมาเหมือนโดนถีบออกจากบ่อเสียงดังพลั้ก! ทั้งสองกลิ้งลงบนพื้นนอนหมดสติอยู่
“ลี่หลิน! ลี่หยาง! พวกเ้าตื่นมาเดี๋ยวนี้นะ”
สักพักทั้งสองก็ฟื้นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา
“ลี่หลิน ลี่หยาง พวกเ้าตื่นหรือยัง"
กระต่ายเสี่ยวไป๋ะโไปมา
“เ้าเป็อะไรเสี่ยวไป๋ ทำตัวเป็กระต่ายตื่นตูมไปได้”
“เ้าๆๆๆ เ้าสองคนะโลงบ่อไฟกับบ่อน้ำนั้น”
“ห๋าา พวกข้านี่นะ”
สองแฝดอุทานพร้อมกันและชี้หน้าตัวเองเหมือนกัน
“จิ๊จิ๊พวกเ้าหน้าตาเหมือนกันยังไม่พอ ปฏิกิริยายังเหมือนกันอีก”
“แหม ๆ เ้าใช้คำสมัยใหม่เชียวนะ ‘ปฏิกิริยา’ รู้จักพูดซะด้วย”
“ติดมาจากพวกเ้านั้นแหละ”
กระต่ายเสี่ยวไป๋เถียง
“เอาล่ะ ๆ เรามาดูกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น ตอนมาถึงนี้ข้าไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด”
ลี่หยางยังมึนงงอยู่ว่าเข้ามาในนี้ตอนไหน
“ข้าก็เช่นกันแถมยังกะโดดลงไปอีก”
“จากที่ข้าดูนะ บ่อมีอยู่ 5 บ่อข้าว่าความหมายคือธาตุทั้ง 5 เ้าลี่หยางเ้าธาตุน้ำ ส่วนเ้าลี่หลินเ้าธาตุไฟ เ้าทั้งสองลองสำรวจตัวเองดูว่ามีสิ่งใดอยู่ที่ตันเถียนทั้งสามจุด”
ทั้งคู่นั่งสมาธิเพ่งจิตควบคุมปรับความสมดุลตันเถียนของตนเองกับพลังธาตุที่ได้มา ปลดปล่อยพลังออกมาที่ปลายนิ้ว พรึ่บ ไฟสีเงิน! ลี่หยางนั้นควบคุมน้ำได้ทั้งหมด
“แปลกจริง ๆ เ้าสองคนนี่แปลกจริง ๆ”
“แปลกอย่างไรรึเสี่ยวไป๋”
“เ้าสองคนเป็ฝาแฝดมาจากท้องแม่เดียวกัน หน้าตา ท่าทางเหมือกันแต่ไหงคนละธาตุล่ะ”
กระต่ายน้อยขี้สงสัย
“แล้วข้าจะรู้ด้วยไหมล่ะนี่แต่ที่แน่ ๆ ที่ไม่เหมือนกันคือเพศของข้า และข้าไม่มีไอ้นั้นเช่นพี่ข้า”
“แค่กแค่ก เอาล่ะ ๆ ไปตามหาแร่นั้นกันต่อเถอะ”
ยิ่งคุยเหมือนยิ่งถูกคุกคามอย่างไรไม่รู้
287
