คุณหมอครับ ช่วยรักษาหัวใจผมที

ตอนนี้เรามาถึงหน้าคอนโดหรูที่ฉันยังงงว่า มาถูกที่แน่หรอ...คือว่า ตอนเรียนก็พอดูออกนะว่าบ้านเขามีเงิน แต่ว่าตอนนี้ เขาก็เป็๲แค่พนักงานธรรมดานี่เอาเงินไหนมาซื้อคอนโดหรูขนาดนี้นะ

“ไม่ลงหรอ”

“ลงสิ รอด้วย”

ฉันวิ่งตามหลังเขาไปทันที เราขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นบนสุดของตึก เปิดออกมากลิ่นหอมของอากาศ แอร์เย็นๆ ที่เปิดตามทางเดินชั้นตึกใหญ่ ที่มีเพียงไม่ถึง 10 ห้อง

ติ๊ด

“เชิญ….”

เฮือกกกกกก

แม่เ๽้าโว้ยยย นี่มันคฤหาสน์ขนาดย่อมรึเปล่า ห้องกว้างใหญ่กว่าที่ฉันอยู่เป็๲ร้อยเท่าสัดส่วนห้องต่างๆ ถูกแบ่งไว้อย่างดี จอโทรทัศน์ขนาดใหญ่อย่างกับโรงหนังถูกฝังในผนังไว้ กระจกระเบียงห้องรับแขกที่สูงจนชนเพดานโคมไฟระย้ารูปคริสตัล ถูกตกแต่งแขวนกลางห้องระยิบระยับและสระน้ำนอกระเบียง ที่ว่ายไปกลับก็น่าจะหมดแรงนั่น

“ ฮัลวอล….นะ นายไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายใช่ไหม”

โป้ก!!

“โอ้ย!”

ฉันลูบหัวป้อยๆเพราะโดนฮัลวอลเข็กหัวเข้าอย่างแรง

“บ้านฉันรวย เธอลืมแล้วหรอ”

“รู้ แต่ไม่คิดว่าจะรวยขนาดนี้น่ะ”

“ทำไม …หน้าฉันดูเหมาะกับการเป็๞คนจนหรอ”

“เปล่า หมายถึงรวยขนาดนี้ทำไมไปทำงานใช้แรงแบบนั้นหละ ระดับนี้เปิดธุรกิจตัวเองได้เลยมั้ง”

ฉันพูด แล้วเดินลูบโซฟาหนังหนาชั้นดี ตัวใหญ่ที่ตั้งเด่นตะหง่านอยู่กลางห้องรับแขก

“...ฝึกอยู่”

“ห้ะ อะไรนะ”

“เปล่า”

เขาพูดด้วยเสียงแ๵่๭เบาจนฉันแทบไม่ได้ยินพลางวางกระเป๋าเป้ของฉันลงบนโซฟาแล้วไล่เปิดไฟในห้องจนสว่างทั่ว

“อยากเดินดูไหม”

“อะ อื้ม”

จากนั้นฮัลวอลก็พาฉันทัวร์คฤหาสน์ขนาดย่อมของเขาจนทั่ว สรุปที่นี่มี 3 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ 1 ห้องครัว 1 โถงรับแขกและสระน้ำ1 สระ ซึ่งห้องนอนแบ่งเป็๞ห้องนอนใหญ่พร้อมห้องน้ำในตัวของฮัลวอล 1 ห้อง เปลี่ยนเป็๞ห้องออกกำลังกาย1 ห้องและอีกห้องที่ว่าง ยกให้ฉัน

“ห้องนั้นของเธอ แต่ไม่มีห้องน้ำในตัวนะเธอต้องออกมาใช้ห้องน้ำกลาง อ่อ ฉันไม่ได้ติดเครื่องทำน้ำอุ่นไว้เพราะไม่ได้คิดว่าจะให้ใครมาอยู่ …ถ้าอยากอาบน้ำอุ่นเธอก็มาเข้าห้องน้ำที่ห้องฉันได้ ฉันไม่ว่าอะไร”

“ค่ะ”

ฉันตอบ พลางเดินลูบไล้เฟอร์นิเจอร์สีเทาเข้มของเขาไปด้วย นี่มันของแบรนด์ทั้งนั้นเลยนิระดับนี้พนักงานประกอบเครื่องธรรมดา

อยู่จริงๆ หรอ

“เอ่อคือ มีอะไรที่ฉันควรรู้ หรือ ระวังไหม”

“ไม่มี อยากทำอะไรก็ทำ”

“...”

“ยกเว้นย่องเข้าห้องฉัน …เพราะฉันจะสู้กลับจนเธอจมไปกับเตียงได้เลยล่ะ”

ฮัลวอลพูดพลางทำหน้าหื่นใส่ฉัน ฉันรีบยกมือขึ้นปิดหน้าอกขมวดคิ้วใส่

“ล้อเล่นน่ะ แค่แกล้งเฉยๆรู้อยู่หรอกว่าเธอเป็๲แม่ชีปลอมตัวมาเกิด”

“อะ ไอ้ บะ…”

“จุ๊ๆ เธอจะด่าผู้มีบุญคุณไม่ได้นะถ้าฉันเปลี่ยนใจไล่เธอออกไปนอนข้างทาง หรือส่งตัวให้พวกเวรนั่นขึ้นมาเธอจะต้องเสียใจแน่”

“นี่ขู่หรอ!!”

“ป๊าววว ฉันจะไปอาบน้ำก่อนทำกับข้าวให้กินด้วยล่ะ”

เ๽้าตัวปฏิเสธเสียงสูงก่อนจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเองไป ทิ้งให้สาวตัวเล็กยืนกำหมัด กรี๊ดในใจ

ฉันแบกของเข้าห้องใหม่ของตัวเองห้องที่ใหญ่กว่าห้องเดิมฉันประมาณ 5 เท่าเตียงหนานุ่ม ขนาด 6 ฟุตตั้งเด่นอยู่กลางห้อง ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ ชนิดที่ฉันยังไม่รู้จะแขวนอะไรดี

“เฮ้อออ อย่างน้อยก็ไม่เสี่ยงเจอไอ้พวกชั่วนั่นล่ะนะ”

ฉันรีบจัดแจงของ ก่อนจะออกไปทำอาหารให้คุณชายฮัลวอลต่อ

“ในตู้เย็นไม่มีอะไรเลยแฮะ…”

ฉันเปิดตู้เย็นหลังใหญ่มาก็ต้องหัวเสีย เพราะแทบไม่มีอะไรที่จะใช้ทำกับข้าวได้เลยน่ะสิ ส่วนมาก มีแค่เบียร์ เหล้า ไวน์และวนกลับไปอ่านใหม่ค่ะ

ไอ้บ้านี่มันติดแอลกอฮอล์เกินไปแล้ววววว

ฉันหยิบเนื้อที่มีแค่ 2 แพ็คออกมา ก่อนจะลื้อๆ ดูก็เจอผักที่เหี่ยวเฉาอีก2 มัด

“ทำอะไรได้วะเนี้ย…. งั้นสเต็กละกัน”

ว่าแล้วฉันก็ลงมือย่างเนื้อพรีเมี่ยมนั่นทันที

“ทำไรกิน”

สักพักใหญ่ เ๯้าตัวเดินออกมาจากห้องโดยเปลือยท่อนบนโชว์กล้ามอกและซิกแพ็คเป็๞มัดๆผมที่ยังเปียกเป็๞ก้อน กำลังถูกมือหนาเอาผ้าขนหนูผืนเล็กคลุมเช็ดอยู่ ผิวที่ยังมีหยดน้ำเกาะจนตัวแวววาวกระทบแสงไฟ

อึก ฉะ ฉัน กำลังประหม่า

ใจฉันเต้นแรง แซงเสียงเนื้อย่างในเตาอีกนี่จงใจจะอ่อยหรือไงนะรู้แล้วว่าหุ่นนายแซ่บขึ้น แต่ช่วยเกรงใจหน่อยได้ไหมยะะ

ฉันไม่ตอบและไม่หันไปมองฮัลวอล ที่นั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร หลังจัดการอาหารเสร็จ ฉันก็ส่งให้เขาจานนึง ตัวเองจานนึง

“ขอบคุณสำหรับอาหารครับ”

เ๽้าตัวหั่นสเต็กฝีมือฉัน ก่อนจะเคี้ยวตุ้ยๆโดยไม่พูดอะไร

หลังเรากินอาหารเสร็จ

“เป็๲ไง อร่อยไหม”

“ก็ งั้นๆ อ่ะ”

“คายออกมา”

ฉันทำท่าคว้าคอฮัลวอล แล้วแกล้งบีบเบาๆ

“ฮ่าๆๆ ล้อเล่นๆ ก็อร่อยอยู่หรอก”

ไอ้บ้านี้ รู้งี้แอบใส่ยาเบื่อหนูให้กินซะก็ดี