ทันทีที่วันเดอร์พานอร์ดเดนไปถึงคฤหาสน์ของศาสตราจารย์คาลิสซาร์ ก็ทำให้นอร์ดเดนถึงกับตกตะลึงครั้งใหญ่ เนื่องด้วยคฤหาสน์ของศาสตราจารย์คาลิสซาร์นั้นใหญ่โตอลังการราวกับปราสาทราชวัง
“ที่นี่เรียกว่าคฤหาสน์จริงๆ หรอวันเดอร์ ช่างใหญ่โตโอฬารเสียจริง ฉันว่ามันใหญ่เกินกว่าที่จะเรียกแค่คฤหาสน์นะ”
“ใช่แล้ว ที่นี่แหละคฤหาสน์ของศาสตราจารย์คาลิสซาร์ หรือมีชื่อเรียกเล่นๆ ว่าคฤหาสน์ั เพราะเป็ที่อยู่ของผู้วิเศษ 3 ตระกูล ที่มีความผูกพันธุ์กับัมาแต่อดีต” หนุ่มน้อยสายเืัอธิบายประวัติความเป็มาคร่าวๆ
“ก็คือผู้วิเศษตระกูลทาร์ ตระกูลเกรย์ และตระกูลวาเลียน ที่มีความสามารถในการควบคุมและสื่อสารกับัได้ใช่ไหม” ผมพูดตัดเขาขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบก็มีเสียงดังขึ้นมา
“แอ๊ดดดดดดดดด!!” ประตูเงินลายับานใหญ่เปิดออก พร้อมปรากฏร่างของหนุ่มสูงโปร่ง ผมดำสนิท ั์ตาสีโลหิต ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวติดกระดุมถึงคอแต่ยกปกคอขึ้นผูกด้วยหูกระต่ายสีน้ำเงิน แล้วสวมเสื้อกั๊กกับเสื้อสูทสีน้ำเงินขลิบเงินทับกันเป็ชั้น
“ยินดีต้อนรับกลับคฤหาสน์ครับคุณหนูวันเดอร์และคุณผู้วิเศษที่เป็แขกด้วยครับ” ชายผู้นั้นกล่าวต้อนรับด้วยความมีอัธยาศัย
“บอกกี่ครั้งกี่หนแล้วคุณเอลเดอร์ ว่าไม่ให้เรียกผมว่าคุณหนู ผมโตแล้วนะครับ” เสียงเล็กๆ จากหนุ่มน้อยเ้าของัฟ้ากล่าวตอบ แล้วหันมาทางผมเพื่อแนะนำชายผมดำชุดเนี๊ยบผู้นี้ให้รู้จัก
“คุณคนนี้ชื่อ Elder Neal (เอลเดอร์ นีล) เป็พ่อบ้านประจำตระกูล ผู้ดูแลผู้วิเศษแห่งตระกูลเกรย์ที่พำนักอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้”
“สวัสดีครับคุณเอลเดอร์ ผมชื่อนอร์ดเดน ทรีโอนี่ ครับ ขอรบกวนด้วยนะครับ”
“เชิญตามสบายเลยครับคุณนอร์ดเดน”
“น้อยใจชะมัด พ่อบ้านประจำตระกูลนี้ ทักแต่วันเดอร์กับนอร์ดเดน ไม่ทักข้าบ้างเลย” เสียงของเ้าัน้อยดังเจื้อยแจ้วขึ้นตามประสาัเด็กขี้น้อยใจ
“โดรก้า เขาฟังเ้าไม่รู้เื่หรอกน่า ถึงแม้ว่าเขาจะเป็พ่อบ้านดูแลตระกูลเรา แต่เขาก็ไม่ใช่สายเืั” นายน้อยผมน้ำตาลทองบอกกับัของเขา
“ให้ฉันบอกความในใจของเ้าแทนเอาไหม” ผมบอกโดรก้า
“ไม่เป็ไร ชินละ ชิ!!” ัน้อยงอนพร้อมกับทำแก้มป่อง
วันเดอร์กำมือทั้งสองข้างของเขายกขึ้นขยี้แก้มัน้อยแบบเด็กไร้เดียงสาเล่นกัน ผมเห็นแล้วรู้สึกว่ามันช่างเป็ภาพที่น่ารักมากๆ หลังจากนั้นคุณพ่อบ้านก็พาผมไปที่ห้องรับแขกริมหน้าต่างของคฤหาสน์เพื่อรอพบกับศาสตราจารย์คาลิสซาร์ ทาร์
ห้องรับแขกตกแต่งสไตล์กอธิค บริเวณพื้นปูด้วยพรมลายังดงาม มีโคมไฟระย้าห้อยลงมา กับพุ่มดอกไม้สีขาวมุกตกแต่งริมกระจก ม่านเป็กำมะหยี่สีครึ้มดูขลัง ตรงกลางเป็โต๊ะน้ำชาขนาดเล็ก มองออกไปด้านนอกเห็นน้ำพุในสวน มีเก้าอี้โซฟารับรองไม่มากนัก เพราะเป็ห้องรับแขกแบบไม่เป็ทางการ ผมนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาเดี่ยวที่หันตะแคงที่วางแขนข้างซ้ายให้กับหน้าต่าง ส่วนวันเดอร์นอนลงเล่นกับัที่เก้าอี้โซฟายาวทางด้านขวาของผม สักพักก็มีเสียงฝีเท้าดังเข้ามาเรื่อยๆ ประตูห้องรับแขกถูกเปิดออกโดยชายร่างสูงที่คาดว่าน่าจะเป็พ่อบ้านประจำตระกูลใครสักคน แต่ไม่ใช่คุณพ่อบ้านเอลเดอร์ เป็ผู้ชายผมสีบลอนด์ทอง สวมชุดยูนิฟร์อมเหมือนกับเอลเดอร์ ต่างกันตรงที่ใส่ชุดสูทไม่เรียบร้อยเหมือนเอลเดอร์ เขาสวมสูทแบบไม่ได้สอดแขนเข้าไปในแขนเสื้อ หากแต่เอามาคลุมตัวเกาะไว้ที่ไหล่เพียงเท่านั้น
ประตูถูกเปิดค้างไว้อยู่อย่างนั้น แล้วคุณพ่อบ้านผมสีบลอนด์ทองก็พูดขึ้นมาพร้อมกับโค้งตัวลงด้านหน้าเล็กน้อย
“เชิญครับ ท่านหญิง”
ร่างของหญิงงามผมสีเงินยาวสลวยปรากฏตัวขึ้นในชุดกระโปรงจับจีบระบายสีเทา ่แขนตกแต่งด้วยลายลูกไม้และแพรพรรณอันฟูฟ่อง ท่วงท่ากริยาของเธอั้แ่การปรากฏตัวตลอดจนการเดินแต่ละอย่างก้าวบ่งบอกถึงคุณสมบัติของเธอว่าเป็สตรีที่มาจากชนชั้นสูงอย่างไม่ต้องสงสัย นอร์ดเดนและวันเดอร์ลุกขึ้นจากเก้าอี้โซฟาอันแสนสบายโดยอัตโนมัติพร้อมโค้งทำความเคารพแด่สตรีผู้สูงศักดิ์ ั์ตาสีเขียวมรกตอันสุกใสของสตรีเลอโฉมมองมาที่ั์ตาสีเดียวกันอีกคู่อย่างเป็มิตร
“นั่งลงเถิด เรามีเื่ที่ต้องคุยกันยาวเลยทีเดียว” เสียงนุ่มละมุนของท่านหญิงแห่งคฤหาสน์เอื้อนเอ่ยออกมา
นอร์ดเดนและวันเดอร์นั่งลงบนเก้าอี้โซฟาตัวเดิมในขณะที่ท่านหญิงผู้งดงามนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาฝั่งตรงข้ามของเด็กหนุ่มทั้งสอง สักพักคุณพ่อบ้านผมสีบลอนด์ทองก็นำคุกกี้หลากสีสันพร้อมชาที่มีกลิ่นหอมของกุหลาบเข้ามาเสิร์ฟ เสียงดนตรีอันไพเราะบรรเลงขึ้นเบาๆ อย่างเนิบช้าออกมาจากโคมไฟระย้า สตรีผู้งดงามหยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมาดื่มก่อนจะหันมาทางนอร์ดเดนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“วันเดอร์ได้เล่าถึงสาเหตุที่ข้าสั่งให้ไปรับตัวเ้ามาที่นี่แล้วใช่หริอไม่”
“ใช่ครับ แต่ผมยังคงมีเื่สงสัยเกี่ยวกับคำทำนายในประโยคที่ว่า “การปรากฏตัวของผมจะทำให้เกิดสิ่งมหัศจรรย์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในประวัติศาสตร์เกิดขึ้น และไม่เพียงแต่เฉพาะโลกแห่งนี้เท่านั้น” หมายความว่าอย่างไรหรือครับ”
“คำทำนายของข้าในกรณีนี้ ไม่ได้เกิดจากนิมิต ข้าจึงไม่เห็นภาพของสิ่งมหัศจรรย์ที่จะเกิดขึ้นแน่ชัดว่าเป็เหตุการณ์เช่นไร เพราะเป็สาส์นโบราณที่ถูกส่งมาสู่ข้าอีกทอดหนึ่งจากผู้ไม่ทราบนาม ในขณะที่ข้าอยู่ในภาวะสมาธิ หากตีความคำทำนายโดยสำนึกรู้ เ้านั้นจะเป็ผู้ที่ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่ซึ่งไม่เคยมีใครทำมาก่อน อันจะเกิดขึ้นกับโลกแห่งเวทมนตร์ของเราและโลกอื่นในจักรวาล” สตรีผู้เป็ทั้งท่านหญิงและศาสตราจารย์อธิบายเพื่อคลายความสงสัยของนอร์ดเดน
“โลกอื่นในจักรวาล!” หนุ่มผมเงินเบิกตากว้าง
“เป็ที่รู้กันโดยทั่วไปในหมู่ผู้วิเศษชาวเราว่า โลกเวทมนตร์ของเราไม่ได้เป็ดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตเพียงดวงเดียวที่ลอยเคว้งคว้างโดดเดี่ยวอยู่ในจักรวาล และนอกจากทางกายภาพแล้วนั้นก็ยังมีมิติของภพภูมิต่างๆ ทับซ้อนกันอยู่มากมาย” สตรีผู้เลอโฉมอธิบายต่อแล้วหยิบชาขึ้นมาดื่มแก้กระหายชั่วครู่ หลังจากนั้นก็กล่าวต่อ
“ว่าแต่เ้ามีนามว่าอะไร ก่อนที่ข้าจะพูดเื่สำคัญในลำดับถัดไปนี้ เ้าจำเป็ต้องบอกชื่อแก่ข้าเสียก่อน”
“ผมชื่อนอร์ดเดน ทรีโอนี่ ครับ”
“นอร์ดเดน ทรีโอนี่ เ้าต้องสัญญากับข้าว่าอย่าได้แพร่งพรายคำทำนายนี้ออกไปเด็ดขาด เพราะจะเกิดภัยอันตรายแก่เ้า”
“ครับ ท่านหญิง”
“เรียกข้าว่าศาสตราจารย์แบบที่วันเดอร์เรียกก็ได้”
“ครับ ศาสตราจารย์”
“ส่วนเ้า วันเดอร์ เ้าก็ต้องสัญญากับข้าเช่นกัน โดรก้า ก็ด้วยนะ”
“รู้อยู่แล้วครับศาสตราจารย์ ถึงแม้ว่าผมจะเป็คนพูดเก่ง แต่ผมก็รู้ว่าเื่ไหนควรพูดไม่ควรพูดนะครับ” หนุ่มเืัผมน้ำตาลทองตอบด้วยน้ำเสียงราวกับถูกตำหนิ
“ข้าก็เหมือนกันนายท่าน อีกอย่างก็ใช่ว่าทุกคนจะฟังข้าพูดรู้เื่” ัน้อยสมทบ
“ทำไมต้องทำเสียงแบบนั้น ข้าไม่ได้ดุพวกเ้าสักหน่อย พอกันเลยทั้งคนทั้งั”
“การปรากฏตัวของเ้าผู้เป็สายเืแห่งปฐมบุรุษของเหล่าผู้วิเศษตามคำทำนายนั้นหมายความว่าเ้ามีสิทธิ์ในบัลลังก์อาณาจักรแห่งโลกเวทมนตร์โดยชอบธรรม ซึ่งถ้าข่าวนี้แพร่งพรายออกไปย่อมไม่เป็การดีแน่ เนื่องด้วยองค์ประมุขของเหล่าผู้วิเศษคนปัจจุบันไม่ใช่สายเืแห่งปฐมบุรุษที่มีเชื้อสายราชวงศ์ เหตุนี้จะทำให้อำนาจแห่งองค์ประมุขและบรรดาขุนนางในสภาเวทมนตร์เกิดความสั่นคลอน อันจะทำให้เกิดเื่เลวร้ายตามมาเกินกว่าที่จะคาดคิดได้”
หลังจากที่ผมได้ฟังศาสตราจารย์คาลิสซาร์อธิบายจบก็ไม่สามารถกลั้นความสงสัยที่จะถามถึงระบอบการปกครองในโลกเวทมนตร์
“แล้วก่อนหน้านี้อาณาจักรเวทมนตร์แห่งนี้ปกครองโดยเชื้อสายราชวงศ์มาโดยตลอดหรือครับ”
“ใช่แล้วจ้ะ โลกเวทมนตร์ของเรามีระบอบการปกครองด้วยระบบขุนนาง โดยมีองค์ประมุขเป็ผู้มีอำนาจสูงสุด ซึ่งผู้ที่เป็องค์ประมุขจะต้องสืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์อันเก่าแก่ของสายเืแห่งปฐมบุรุษเท่านั้น”
“เกิดอะไรขึ้นกับประมุของค์ก่อนหรือครับ ทำไมองค์ประมุขคนปัจจุบันถึงไม่ใช่เชื้อสายราชวงศ์”
เมื่อหนุ่มผมเงินถามจนมาถึงถ้อยประโยคนี้ ใบหน้าของสตรีผู้สูงศักดิ์ก็เศร้าหมองลงในทันใด ั์ตามรกตเหมือนจะปริ่มไปด้วยน้ำ เพลงจากโคมไฟระย้าที่บรรเลงอยู่ก็เปลี่ยนท่วงทำนองสู่ความวังเวง
“พระองค์ทรงตรอมพระทัยและสิ้นพระชนม์หลังจากที่เสียองค์รัชทายาทไป”
“ทำไมพระองค์ถึงเสียองค์รัชทายาทไป เกิดอะไรขึ้นกับองค์รัชทายาทหรือครับ”
“องค์รัชทายาททรงประชวรด้วยโรคประหลาดที่เกิดจากมนต์ดำ ไม่มีมนตราศาสตร์ใดรักษาให้หายได้ มนต์ดำนี้เป็คำสาปที่รุนแรงมาก แม้แต่เชื้อสายราชวงศ์ที่มีสายเืแห่งปฐมบุรุษก็ไม่อาจต้านทานฤทธิ์ของมันได้ ผู้ที่ใช้มนต์ดำนี้จะต้องเป็สายเืแห่งปฐมบุรุษของเหล่าผู้วิเศษเช่นกัน ถึงสามารถใช้มนต์ดำสาปพระองค์ได้”
ทั้งห้องอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความหมองหม่น จังหวะดนตรีจากโคมไฟระย้าบรรเลงดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ก่อนจะที่จังหวะจะเร่งขึ้นเข้าสู่ความโกลาหล แล้วหญิงงามผู้เลอโฉมก็กล่าวต่อ
“หลังจากที่เชื้อสายราชวงศ์สิ้น หัวหน้าขุนนางแห่งสภาเวทมนตร์ก็สถาปนาตนเองเป็องค์ประมุขโดยมีพรรคพวกขุนนางครึ่งหนึ่งของสภาให้การสนับสนุน ส่วนขุนนางอีกครึ่งนั้นไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่อาจค้านได้เพราะอำนาจและสิทธิ์น้อยกว่า ส่วนคดีสืบสวนตามจับตัวผู้ใช้คำสาปมนต์ดำทำร้ายองค์รัชทายาทก็เงียบไป ไม่มีวี่แววว่าความจริงจะกระจ่างขึ้นเมื่อใด ั้แ่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้นลูกแก้วคริสตัลศักดิ์สิทธิ์ Mithiril (มิทิริล) ที่ส่องแสงเปล่งประกายอยู่ที่ยอดหอคอยของราชวังใจกลางเมืองก็เริ่มหรี่แสงร่วงโรยลง ตำนานกล่าวไว้ว่าลูกแก้วคริสตัลศักดิ์สิทธิ์นี้เป็ของพ่อมดเมอร์ลินผู้เป็ปฐมบุรุษแห่งเหล่าผู้วิเศษ ท่านได้มาจากเทพมหานครอันเป็นิรันดร์ Minathirarith (มินาทิราริธ) ที่อยู่ในมิติเวลาอื่นที่ไม่ใช่ภพภูมิทางกายภาพ
หากลูกแก้วคริสตัลหรี่แสงลงก็เหมือนลางบอกเหตุอันเลวร้าย อาณาจักรเวทมนตร์ของเราเริ่มตกสู่ยุคเสื่อมถอย มีผู้วิเศษฝักใฝ่ในอาคมมนต์ดำมากขึ้นเรื่อยๆ มิหนำซ้ำยังมีข่าวไม่สู้ดีกระจายไปทั่วทุกภูมิภาคเกี่ยวกับสมาคมลึกลับซึ่งรู้จักกันในนาม Dark Phantom (ดาร์ค แฟนทอม) กำลังกระทำการบางสิ่งอยู่อย่างลับๆ ซึ่งข้ามั่นใจว่ามันต้องเป็เื่ที่ไม่ดีแน่ ข้าเกรงว่าหากยังเป็เช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าไม่นานโลกแห่งนี้คงต้องเกิดเหตุวิบัติจนถึงขั้นดับสูญ” ท่านหญิงผู้สูงศักดิ์เล่าด้วยสีหน้าอันเศร้าหมองก่อนที่ท่าทีจะเปลี่ยนไป เมื่อั์ตามรกตของเธอจับจ้องมาทางผู้ที่อยู่ในคำทำนาย
“นอร์ดเดน! เ้าอาจเป็ความหวังในการคืนสมดุลของสภาวะอันบิดเบี้ยวของโลกใบนี้ให้กลับมาสู่ในทิศทางที่ควรจะเป็”
“แอ่ดดด ด ด ด” เสียงประตูห้องรับแขกดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ร่างสูงของคุณพ่อบ้านผมสีบลอนด์ทองจะเดินออกมาและมุ่งตรงไปยังท่านหญิงแห่งคฤหาสน์ัพร้อมพูดขึ้นว่า
“งานที่ท่านสั่งให้ผมไปทำเสร็จแล้วครับ ถึงจะเล่นเอาจนผมถึงกับเหงื่อตก แต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี”
“แค่ให้ไปลบร่องรอยการมาของเด็กหนุ่มในคำทำนายคนนี้ ถึงกับเหงื่อตกเลยหรือ”
“ถ้าระหว่างทางเขาไม่อารมณ์ดีเกินเหตุจนร้องเพลงให้เป็ที่สนใจแก่ผู้อื่นก็คงไม่ยากเช่นนี้หรอกครับ ผมต้องไปตามลบความทรงจำของผู้ที่พบเห็นั้แ่สถานีรถไฟเก่าตลอดเส้นทางมาจนถึงคฤหาสน์”
ท่านหญิงแห่งคฤหาสน์มองมาทางหนุ่มน้อยผมบลอนด์เงินแล้วยิ้มปนหัวเราะออกมา ก่อนที่ทุกคนในห้องนั้นจะหัวเราะตาม บรรยากาศแห่งความตึงเครียดเมื่อชั่วครู่ได้สลายไป เพลงจากโคมไฟระย้ากลับมาบรรเลงในจังหวะที่ฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลาย หลังจากนั้นทั้งศาสตราจารย์คาลิสซาร์ หนุ่มน้อยวันเดอร์และนอร์ดเดนก็ได้สนทนากันในเื่ทั่วไปตามประสาคนที่เพิ่งได้พบเจอกันเป็ครั้งแรก ทั้งสามคุยกันนานจนสุริยาลับขอบฟ้า สุดท้ายแล้วก็เป็อันว่าศาสตราจารย์คาลิสซาร์ได้รับผม นอร์ดเดน ทรีโอนี่ เป็ศิษย์อีกคนหนึ่งของท่าน อีกทั้งยังมีเมตตาให้ผมพักในห้องนอนสุดโอ่โถงของคฤหาสน์
ภายในห้องนั้นมีเตียงที่ทำจากโลหะเงิน ที่หัวเตียงมีลวดลายรูปัเกาะเกี่ยวกันสูงขึ้นไปเป็โดมครึ่งวงกลม สองข้างหัวเตียงมีโคมไฟส่องสว่าง ด้านข้างเตียงนั้นมีเก้าอี้โซฟายาวผิวมันวาวที่อยู่ติดกับกระจกหน้าต่างที่สูงั้แ่พื้นจรดเพดาน มองออกไปด้านนอกอยู่สูงจากพื้นดินไม่น้อย บนเพดานกลางห้องมีโคมไฟคริสตัลส่องระยิบระยับเหมือนแสงดาวและเสียงดนตรีบรรเลงชวนเคลิ้มฝัน ภายในห้องนอนสุดหรูหรานี้ยังมีห้องน้ำในตัวที่โอ่อ่าไม่แพ้กัน ทั้งห้องน้ำเป็กระจกคริสตัลเรืองแสงมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่เมื่อนอนลงแล้วจะมีน้ำไหลออกมาจากปากรูปปั้นัคริสตัล และมีกลิ่นอโรม่าอันสุดแสนจะผ่อนคลายลอยออกมาจากทางจมูกของรูปปั้นัคริสตัล ่เวลาแห่งความสุนทรีย์เกิดขึ้นในความรู้สึกของผมอย่างไม่รู้จบ แล้วเสียงกังวานก็เริ่มดังขึ้นกระทบกับกระจกคริสตัลเรืองแสงวูบวาบดังทำนองดนตรี
### Rhythm of Life ###
*** “In the midst of chaos , there is still peace” ***
“In the midst of suffering , there was a smile”
“In the midst of darkness , there is still little light.”
“Among the bad things , there are still good things”
*** “In the midst of chaos , there is still peace” ***
“In the midst of suffering , there was a smile”
“In the midst of darkness , there is still little light”
“Among the bad things , there are still good things”
“Just try and try , try to look deep”
“The rhythm of life doesn't have one”
### End ###
2K
