ตอนที่ 5 ทุบตีเฉียวเล่อเซิงเจียนตาย
ท่าทางไม่อยากคุยกับไป๋เพ่ยเพ่ยนั้นจุดชนวนความโกรธที่ไป๋เพ่ยเพ่ยพยายามเก็บกดไว้ขึ้นมาโดยพลัน หญิงสาวหยิบไม้คานบนพื้นแล้วมองดูชายหนุ่มที่อยู่ข้าง ๆ ผู้เฒ่าเฉียว “เฉียวเล่อเซิง ยืนอยู่นิ่ง ๆ ให้ข้าเสีย!”
พวกเ้าแต่ละคนล้วนไม่ได้จริงจังกับเื่นี้ใช่ไหม?
ดี!
ดีมาก!
ข้าจะแสดงให้พวกเ้าเห็นว่า ‘ความเ็ปบนร่างกายตน’ หมายความว่าอย่างไร
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกเรียกชื่อตัวแข็งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าเป็เพราะฤทธิ์สุราหรือไร จึงทำให้ลุกขึ้นยืนช้าลงครึ่งหนึ่ง “ท่านแม่เรียกข้าหรือ?”
ไป๋เพ่ยเพ่ยเหวี่ยงไม้คานฟาดเข้าใส่เขาทันที
"ปัก--"
ในทันใดนั้น เฉียวเล่อเซิงถูกฟาดเข้าที่แผ่นหลังอย่างแรงจึงกรีดร้องออกมาด้วยความเ็ป "อ๊าก...”
เมื่อรู้สึกถึงความเ็ป เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวมีปฏิกิริยาตอบโต้ด้วยการะโไปด้านข้างเพื่อซ่อนตัว "ช่วยด้วย! นางจะทุบตีข้าจนตายแล้ว! ท่านพ่อ รีบช่วยข้าที...”
ผู้เฒ่าเฉียวตื่นใ รีบวิ่งไปข้างหน้าเพื่อขวางเอาไว้ "เ้าทำอะไร?! เป็บ้าไปแล้วหรือไง?!”
“ลูกสาวของข้าจะถูกครอบครัวของพวกเ้าทุบตีเจียนตาย ข้าไม่บ้าก็นับว่าแปลกแล้ว! ข้าปล่อยให้เขาทุบตีลูกสาวของข้า! ข้าปล่อยให้เขาวิ่งโร่ออกไปร่ำสุราข้างนอก! ข้าจะปล่อยให้เขามีความสุขและเป็อิสระ!”
“คนบ้า! ลูกสาวของเ้านอนอยู่บนเตียง เป็ลูกสาวของเ้าต่างหากที่ทำให้พวกเราผิดหวัง นางแท้งเอง แล้วจะตำหนิใครกัน ไม่ใช่ว่าลูกชายของข้าตั้งใจเสียเมื่อไหร่...”
“ไม่ได้ตั้งใจหรือ? ลูกสาวของข้าถูกทุบตีไปจะมีแต่รอยแผลรอยช้ำไปทั่วร่างกาย ไม่มีิัส่วนใดที่ผุดผ่องไม่มีร่องรอย ยังมีหน้าบอกว่าไม่ได้ตั้งใจอีก?! กล้ามาบอกว่าไม่ใช่ลูกสาวของข้าที่ถูกทุบตีรุนแรงถึงเพียงนั้นเชียวหรือ? ได้ วันนี้ข้าจะสอนบทเรียนดี ๆ ให้ลูกชายของเ้า เพื่อที่เ้าจะได้ลิ้มรสว่าอะไรที่เรียกว่า ‘ฟาดบนตัวลูก ปวดร้าวในใจพ่อ’!"
ไม้คานซึ่งถูกกวัดแกว่งอยู่ในอากาศนั้นส่งเสียงดังออกมา เสียงแล้วเสียงเล่า ดังทะลุผ่านศีรษะเสียจนมึนงง
เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวไหนเลยจะกล้ายืนนิ่งอยู่กับที ชายหนุ่มวิ่งหนีไปทั่วลานบ้าน ตรงที่คนพลุกพล่าน
คนเ่าั้เมื่อเห็นว่าไป๋เพ่ยเพ่ยทุบตีชายหนุ่มราวกับจะไม่สนชีวิตตน ก็เกรงว่าจะซวยไปถึงปลาในบ่อ*[1] จึงพากันรีบวิ่งหนีเพื่อหลีกทาง
“ข้าปล่อยให้เ้าทุบตีลูกสาวของข้า!”
“ข้าปล่อยให้เ้าทุบตี!”
“ดังนั้นข้าจะทุบตีเ้าให้ตาย!”
...
ไม่ต้องบอกว่าการตีให้เข้าเป้า ฟาดไปสิบครั้งก็จะมีหนึ่งครั้งที่โดนเขา เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวถูกทุบตีจนถึงขั้นร้องไห้หาพ่อแม่ และทำให้ไม่ทันสังเกตจึงสะดุดบางอย่างบนพื้นแล้วล้มลง
สิ่งที่ทำให้เขาสะดุดล้มนั้นไม่ใช่อย่างอื่น แต่จริง ๆ แล้วคือไม้กวาดที่เจิงชุ่ยชุ่ย พี่สะใภ้ของเขาทิ้งไว้ก่อนหน้านี้
เมื่อสะดุดล้มลง ย่อมไม่มีโอกาสให้ลุกขึ้นได้อีก เพราะไป๋เพ่ยเพ่ยมาถึงตัวแล้ว
ไป๋เพ่ยเพ่ยเหยียบแผ่นหลังของชายหนุ่ม ก่อนจะฟาดไม้คานใส่เขา ลักษณะท่าทางราวกับจะเอาชีวิตกันของหญิงสาวทำให้หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์หวาดกลัว
ป้าหลิวเองก็มีปฏิกิริยารีบะโให้คนในหมู่บ้านหนิงซานแยกพวกเขาออกจากกัน "พวกเ้าตายกันหมดแล้วหรืออย่างไร? ยังไม่รีบแยกพวกเขาออกจากกันอีก! หากนางตีเขาจนตายขึ้นมา พวกเ้าเองก็จะไม่มีใครที่หนีไปไหนได้! "
หากมีคนเสียชีวิต นี่จะเป็ความขัดแย้งระหว่างทั้งสองหมู่บ้าน เมื่อถึงเวลานั้นทุกคนในที่นี้ย่อมหนีไปไหนไม่พ้นไม่ใช่หรือ?
ก่อเื่วุ่นวายน่ะก่อได้ แต่จะก่อเื่จนถึงขึ้นคร่าชีวิตกันนั้นย่อมไม่ได้
ไป๋เพ่ยเพ่ยมองดูแรงมือที่ลงน้ำหนักไปค่อนข้างรุนแรงแล้วก็พลันกัดฟัน แต่ก็รวบรวมกำลังไว้ด้วย
นาง้าสอนบทเรียนให้กับเฉียวเล่อเซิงและตระกูลเฉียว หาใช่ว่านาง้าจะก่อเื่จนเลยเถิดไปถึงขั้นฆ่าแกงกัน นางไม่สามารถทุบตีใครให้ตายได้จริง ๆ ได้นี่ จริงไหม?
ผู้คนจากหมู่บ้านหนิงซานแยกพวกเขาออกจากกันในคราวเดียว และเฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวซึ่งอยู่บนพื้นนั้นก็รู้สึกหวาดกลัวเสียจนน่าสมเพชอยู่พอควร ขาข้างหนึ่งของเขาถูกเหยียบเสียจนผิดรูปผิดทาง อีกทั้งแขนของเขาก็หักเช่นกัน
"แขนของข้า!"
"ขาของข้า!"
และไม่รู้ว่าเป็เพราะความกลัวหรือความเ็ป แต่เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวถึงกับฉี่รดกางเกงด้วยซ้ำ
ผู้คนจากหมู่บ้านหนิงซานรังเกียจสิ่งสกปรกบนร่างกายเขาจึงไม่ได้ช่วยเหลือ ปล่อยให้คนของหมู่บ้านซานเอาช่วยเหลือกันเอง
คนของหมู่บ้านซานเอา “...”
ให้ตาย!
ข้าก็ไม่อยากช่วยเหมือนกัน!
คนสุดท้ายที่ถูกผลักออกไปคือพี่ชายของชายหนุ่ม เฉียวเล่อเฉิง ลูกชายคนโตของตระกูลเฉียว ทว่าเฉียวเล่อเฉิงเองก็หวาดกลัวจนจนปัญญา ขาและเท้าของเขาอ่อนแรง ชาวบ้านหลายคนต้องพยายามผลักเขาอยู่หลายครั้ง กว่าที่จะผลักออกไปได้สำเร็จ
เฉียวเล่อเฉิง ลูกชายคนโตของตระกูลเฉียวสะดุดและเกือบจะล้มลงในกองฉี่ของเฉียวเล่อเซิง ผู้เป็น้องชาย
“แหวะ...”
เมื่อกลิ่นจากของเหลวสีใสโชยเข้ามาเตะจมูกของเขา เฉียวเล่อเฉิงก็แทบจะอาเจียนออกมา
เมื่อเฉียวเล่อเซิง เฉียวคนรองเห็นดังนี้ เขาก็รู้สึกทั้งอับอาย ทั้งโกรธ และโมโหในเวลาเดียวกัน "ท่านพี่--"
“เล่อเซิง...” ผู้เฒ่าเฉียวเห็นว่าลูกชายทั้งสองของตนเป็เช่นนี้ ก็เ็ปหัวใจจนแทบสลาย
ก่อนหน้าเขาก็ทำกล้าก้าวออกไป แต่ตอนนี้ไป๋เพ่ยเพ่ยถูกคนในหมู่บ้านหนิงซานจับรั้งเอาไว้ เขาก็ยังไม่กล้าก้าวออกไปอยู่ดี
น่าเสียดายนักที่เขาดูเหมือนจะประเมินความรักของพ่อสูงไป หากอยู่ไกลกันก็ไม่เป็ไร แต่ใกล้เพียงแค่นี้...
แหวะ...
ชายชราเกือบจะอาเจียนออกมาเช่นเดียวกับเฉียวเล่อเฉิง ผู้เป็ลูกชายคนโต
คราวนี้ ผู้เฒ่าเฉียวพลันไม่ยินดีที่จะช่วยเหลือ ชายชราบอกปัดให้ลูกชายคนโตอย่างเฉียวเล่อเฉิง เข้าไปช่วยเหลือน้องชายแทน
ด้วยเหตุนี้ ทำเอาเฉียวคนโต เฉียวเล่อเฉิงเกือบจะตั้งตัวเป็ปรปักษ์กับผู้เฒ่าเฉียว น่ารังเกียจจนท่านเองยังไม่ช่วย แล้วจะให้ข้าช่วยอย่างนั้นรึ?!
ผู้เฒ่าเฉียวนี่ แท้จริงแล้วใครคือพ่อกันแน่? ท่านไม่ช่วย แล้วยังอยากจะให้ข้าช่วย?!
เจิงชุ่ยชุ่ย สะใภ้ใหญ่ตระกูลเฉียวเองก็หวาดผวาเกินกว่าจะกล้าส่งเสียงใด มีเพียงแม่เฒ่าเฉียวเท่านั้นที่มองดูสภาพอันน่าสังเวชของเฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองแล้วก็ปวดหัวใจยิ่งนัก "ลูกแม่!"
ร้องไห้ฟูมฟาย
น่าเสียดายที่นางเองก็ไม่กล้าไปต่อสู้อย่างสุดชีวิตกับไป๋เพ่ยเพ่ยอีก
เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของนางนั้นยังเยาว์วัยและเปี่ยมด้วยพละกำลังแต่กลับถูกไป๋เพ่ยเพ่ยทุบตีเสียจนวิ่งไปทั่วลานบ้าน โหดร้ายถึงเพียงนั้น แล้วนางจะเอาชนะไป๋เพ่ยเพ่ยได้อย่างไรกัน?
อย่าเร่งรีบ ไม้คานนี้อีกไม่กี่ที่ก็จบแล้ว
หากคนจะเห็นเป็เื่ตลกขบขันก็ช่างปะไร แต่เฉียวเล่อเซิง ลูกชายคนรองของตนน่าสงสารถึงเพียงนี้ ผู้เฒ่าเฉียวพลันเต็มไปด้วยความโกรธ หากไม่ใช่เพราะหวาดหวั่นไม้คานในมือไป๋เพ่ยเพ่ย เกรงว่าเขาคงพุ่งออกไปฉีกนางออกเป็ชิ้นแล้ว
“หมายความว่าอย่างไร? เ้าทุบตีลูกชายของข้าจนกลายเป็สภาพนี้แล้ว เ้าทำเกินไปแล้ว!” ผู้เฒ่าเฉียวโกรธแค้นอย่างยิ่ง ชายชราจ้องมองไปยังไป๋เพ่ยเพ่ยอย่างระแวดระวัง ด้วยกลัวว่าไป๋เพ่ยเพ่ยจะบ้าระห่ำขึ้นมาอีกครั้ง
ป้าหลิวเองก็กลัวเช่นกัน จึงรีบดึงไม้คานออกจากมือของไป๋เพ่ยเพ่ย แล้วให้คนนำไปซ่อนให้พ้นมือเสีย ทว่าตัวนางเองก็ไม่กล้าปล่อยไป๋เพ่ยเพ่ยจึงจับแขนของหญิงสาวเอาไว้
ไม่มีทางอื่น เมื่อไม่มีไม้คาน ย่อมทำให้แรงขอไป๋เพ่ยเพ่ยเปลี่ยนแปลงไป ด้วยหากนางเหวี่ยงโต๊ะ เก้าอี้หรืออะไรเทือกนั้น ก็คงไม่ถึงขั้นทำร้ายคนได้เหมือนเดิมหรอกกระมัง?
ข้าเองก็จะจบเห่เหมือนกัน!
ข้าเรียกคนมากมายให้มาดูไป๋เพ่ยเพ่ย กลัวว่านางจะคิดอะไรแผลง ๆ และไม่สนใจว่าชีวิตของเซี่ยต้ายาจะเป็อย่างไร เพียง้าให้ครอบครัวเฉียวจ่ายเงินชดใช้ มาตอนนี้ ไป๋เพ่ยเพ่ยกลับหันมาสนใจความเป็ตายของเซี่ยต้ายา แล้วคนที่จะตายก็กลับกลายเป็คนตระกูลเฉียวไปเสียอย่างนั้น!
เหตุใดตระกูลเฉียวถึงไม่มีคนที่พอจะต่อสู้ได้แม้เพียงสักคน?
นางดึง ‘ไม้’ นี้ไว้ นางเองก็กลัวว่าจะโดนลูกหลงจากไป๋เพ่ยเพ่ยที่ซึ่งสามารถใช้ไม้คานนี้ตีคนจนตายได้
แต่ถึงกระนั้น เมื่อถึงเวลา ป้าหลิวก็จำต้องเป็ผู้นำ ในเวลาเช่นนี้ นางทำได้เพียงกัดฟันจำยอม "น้องสาว พวกเรามีอะไรก็พูดคุยกันดี ๆ เถิด ค่อยพูดค่อยจากัน อย่ารีบร้อน.... หากพวกตระกูลเฉียวกล้าทำตัวไม่สมเหตุสมผลใดอีก พวกเราเองก็ล้วนอยู่ที่นี่”
“ข้าทำเกินไปงั้นหรือ?! ลูกสาวคนดีของข้าแต่งงานเข้าตระกูลของเ้า กลับถูกลูกชายตระกูลเฉียวทุบตีจนนางยังคงนอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง เ้ายังไม่ละอายใจมาพูดว่าข้าทำเกินไปงั้นหรือ? ยามที่เขาทุบตีลูกสาวของข้า เหตุใดจึงไม่รู้จักยั้งมือบ้างเล่า? ทำไมเ้าไม่คิดที่จะขัดขวางเสียหน่อย? ที่ไม่ฟาดลูกชายเ้าจนตายเพื่อฝังกลบไปกับลูกสาวข้า ก็เพราะข้าออมมือให้!” ไป๋เพ่ยเพ่ยพูดโดยเมินเฉยป้าหลิว และทำได้เพียงพูดว่า ‘ขอบคุณ’ ในใจเท่านั้น
เพื่อที่จะให้งิ้วโรงนี้ให้ดำเนินต่อไป หญิงสาวจึงตีสีหน้าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ดูราวกับว่านางพร้อมที่จะสู้ตายกับตระกูลเฉียวในทุกขณะ
คนตระกูลเฉียว “...”
หวาดกลัวเหลือแสน!
ไม่ได้ ต้องยืนให้ไกลกว่านี้
แม้แต่ลูกชายคนรองของตระกูลเฉียวอย่างเฉียวเล่อเซิง ผู้ซึ่งเ็ปไปทั่วทั้งร่างกายก็ปิดปากของเขาเอาไว้ ด้วยกลัวว่าหากการเจรจาระหว่างผู้เฒ่าเฉียวและไป๋เพ่ยเพ่ยไม่สำเร็จ แล้วคนที่จะถูกทรมานจะเป็เขาอีก
*[1] ซวยไปถึงปลาในบ่อ หมายถึง เดือดร้อนคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง
1K
