กรี๊ดดด
มินามิกับอามาโนะเอามืออุดหูอยู่บนดาดฟ้าของอาคารเรียน ซากุระกระทืบเท้ากำหมัดส่ายหน้าไปมาอย่างหัวเสียก่อนกอดอกมองระเบียงดาดฟ้า
“ก็เป็ไปได้สูงทีเดียวถ้าจะคิดว่าเคลวินชอบซากุระจริงๆ ” มินามิเอามือลูบคางเดินมายืนข้างๆ เพื่อนสาวที่กำลังหงุดหงิดเอียงหน้ามองเขาแบบไม่สบอารมณ์
“นั่นสิคะ” อามาโนะแกะข้าวกล่องนั่งลงเอาผ้าเช็ดหน้ามารองนั่งสนับสนุน
“ถ้าชอบเพราะรู้ว่าฉันเป็ใคร แบบนั้นเขาไม่นับว่าชอบหรอก งั้นฉันก็จะเคลียร์ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย” ซากุระกำหมัดมองหน้าเพื่อนสองคนที่มองหน้ากันก่อนมองซากุระหมุนตัวกลับออกไป มินามิขมวดคิ้วมองตามอย่างงงงวย ซากุระเดินจ้ำอ้าวผ่านหน้าทัตสึยะที่กำลังจะยกมือทักทายแต่ต้องชะงักเมื่อซากุระไม่มีท่าทีจะเห็นเงาเขาแม้แต่นิด
ห้องกรรมการนักเรียน
ซากุระจับลูกบิดหมุนเปิดประตูอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียงคนที่อยู่ด้านในเงยหน้ามองอย่างแปลกใจ เธอชะงักค้างเมื่อเห็นเฟยฟางนั่งอยู่ตรงข้ามกับเคลวินบนโต๊ะมีแฟ้มเอกสารปิดอยู่ ซากุระมองรอบข้างที่ไม่มีคนอื่นอยู่มีเพียงสองคนที่อยู่ตามลำพัง เธอขมวดคิ้วมองฉงน เฟยฟางยิ้มมุมปากมองมาทางซากุระที่ยืนค้างก้าวถอยหลังช้าๆ
ปึก!
“อ๊ะ” ซากุระหมุนตัวกลับมองคนที่เธอชนในจังหวะที่เขากำลังจะเข้ามา
“มีอะไร” แฮมเมอร์มองฉงนระหว่างเคลวินกับซากุระสลับกันไปมาก่อนที่ซากุระจะวิ่งออกไป เคลวินลุกขึ้นขมวดคิ้วเดินออกจากโต๊ะ
“อะไรของยัยนั่น” เคลวินมองประตูที่อ้ากว้างมองแฮมเมอร์ที่ยักไหล่ด้วยความงงส่ายหน้าไปมา เฟยฟางอมยิ้มบางๆ มองเคลวินอย่างชอบใจ
ซากุระเดินขึ้นมาบนห้องเรียนนั่งลงที่โต๊ะประจำขมวดคิ้วคิดก่อนมีกระจกมาส่องอยู่ตรงหน้าพอดี กระจกลายเ้าหญิงบ่งบอกรสนิยมชัดเจน ซากุระมองผู้หญิงที่วางกระจกไว้บนโต๊ะของเธอด้วยรอยยิ้ม
“หัวหน้าห้องคิง”
“ไม่สบายหรือเปล่าคุณซากุระ ฉันเห็นคุณวิ่งออกมาจากห้องกรรมการ”
“ฉันสบายดี ะโลงตึกได้สบายเลยละหัวหน้าเ้าเสน่ห์ แต่ว่า” ซากุระฉีกยิ้มก่อนฉุกคิดนั่ง
“อะไรหรือคะ มีปัญหาอะไรกับคุณเคลวินหรือเปล่า สีหน้าดูใมากเลย” รินจับมือซากุระมากุมไว้ด้วยความเป็ห่วงจนซากุระมองหน้าเธอกลับ
“ไม่มีอะไรหรอกอย่าห่วงเลย ฉันกับประธานก็มีปัญหากันทุกเื่นั่นแหละ”
“แน่ใจนะคะ ถ้ามีอะไรบอกฉันได้นะคุณซากุระ”
“ขอบใจนะ สมกับที่เป็หัวหน้าห้องเ้าเสน่ห์จริงๆ ทั้งสวยทั้งมีน้ำใจ
“คุณเองก็มีน้ำใจนะ จิตใจคุณนะน่ารักกว่าใครเลย”
“จริงหรอ หลายคนก็บอกแบบนั้นเหมือนกัน ฮ่ะ ฮ่า ฮา” ซากุระกุมท้องหัวเราะกลบเกลื่อน
หลังเลิกเรียนตัวแทนนิทรรศการรวมตัวกันที่สนามหญ้ารอประธานกับรองประธานตรวจอาคาร ซากุระนั่งมองมินามิกับอามาโนะซ้อมการแสดง เนเนะนั่งมองหน้าเรย์กะออกแบบซุ้มก่อนสะดุดตาเห็นเฟยฟางนั่งคุยกับโรสและรินอย่างสนิทสนม
ซ่าาาา
เจมิกส์เปิดน้ำอัดลมยื่นให้ซากุระที่นั่งเหยียดขาอยู่บนอัศจรรย์ชั้นบนเกือบสุด ซากุระรับไว้อย่างงงๆ มองเจมิกส์นั่งลงที่ชั้นบนสุดเปิดน้ำอัดลมอีกกระป๋องกระดกดื่มมองลงมาทางซากุระที่เงยหน้ามองก่อนเลิกคิ้วสำรวจตัวเองแล้วมองเจมิกส์อีกครั้ง
“ฉันไม่รู้เื่ตอนกลางวันว่าเกิดอะไรขึ้นแต่จะบอกไว้อย่างคนอย่างเคลวินไม่ใช่ว่าจะเปิดใจรับผู้หญิงเข้ามาง่ายๆ แล้วเคลวินก็ไม่ได้โง่ถึงขนาดทิ้งสิ่งมีค่าออกจากมือ”
“พอเดาได้อยู่ ประธานฉลาดจะตาย”
“หมายถึงเธอนะไม่ใช่คนอื่น”
“ห๊ะ! ” ซากุระมองค้างถือน้ำอัดลมขมวดคิ้วนิ่งก่อนเลิกคิ้วเริ่มลำดับใจความได้ เดี๋ยวนะ นายกำลังคิดว่าฉันหึงประธานที่อยู่กับเฟยฟางสองคนนะหรอ”
“หรือไม่ เธอก็รู้บางอย่างในสิ่งที่คนอื่นมองข้ามไปเพราะฉันเองััได้เหมือนกัน” เจมิกส์ทิ้งท้ายวางกระป๋องน้ำอัดลมเดินลงมาวางแผนกับแฮมเมอร์ที่วางถังน้ำใส่น้ำ ซากุระมองตามฉงนคิดทบทวนก่อนที่เคลวินกับโชจะเดินถือเอกสารมายื่นให้เรย์กะแบ่งกับโรสก่อนเหลือบมองมาทางซากุระที่นั่งถือน้ำอัดลมหันหน้ามองทางอื่น
“เคลคุงขอบคุณนะ ฉันเข้าใจที่นี่มากเลยทั้งภาษาทั้งมารยาทแต่ฉันยังไม่เข้าใจในหลายๆ เื่ ฉันคงต้องพึ่งเคลคุงอีกนานเลยละ” เฟยฟางเดินเข้ามาจับแขนเคลวินทำให้ซากุระมองตามตาปริบๆ มินามิกับอามาโนะหยุดนิ่งเงยหน้ามองเพื่อนข้างบนสลับกับมองเคลวินและเฟยฟางเช่นเดียวกับคนอื่นๆ
“ฉันเป็ประธาน นักเรียนเชนไดมีปัญหาฉันก็ต้องช่วยเป็ธรรมดามันคือหน้าที่” เคลวินหมุนตัวออกเดินไปเปิดถังน้ำหยิบน้ำมาเปิดดื่ม เฟยฟางอมยิ้มแห้งๆ เดินกลับไปนั่งที่เดิม ซากุระเลิกคิ้วเล็กน้อยกระตุกยิ้มมุมปากลุกขึ้นเดินลงมานั่งข้างเนเนะที่กำลังมองงงๆ ตาปริบๆ ให้เรย์กะที่อธิบายแผนผัง
“พรุ่งนี้วันหยุด ฉันว่าเราน่าจะนัดกันทำฉากนะเื่การแสดงกับต้อนรับง่ายจะตาย เดี๋ยวจะเสียเวลาติวรักอ๊ะติวความรู้ทั่วไปเปล่าๆ แยกย้ายๆๆๆ ” ซากุระตัดบทลุกพรวดคว้ากระเป๋าวิ่งฉุดมินามิกับอามาโนะออกไป เคลวินมองตามแล้วนิ่งคิด โชเดินเข้ามาจับบ่าเบาๆ โรสมองหน้าเจมิกส์ช้าๆ อย่างงุนงง เนเนะรีบถอยก้าวหนีไปอีกคน เฟยฟางอมยิ้มหวานมองเคลวินจนเขาเริ่มรู้สึกตัวเบี่ยงตัวเดินออกไปอีกคน
วันหยุดหรรษาที่ได้พักผ่อนกายเต็มที่แต่กลับมีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ต้องทุ่มเทเพื่อจัดเตรียมนิทรรศการของโรงเรียน ซากุระนั่งคนสีในถังอยู่ที่โรงยิมเหล่มองกลุ่มประธานเข้ามาพร้อมอุปกรณ์กับของกินมาตุนไว้มากมายพลางเหล่มองคนที่เดินตีคู่คุยกันอยู่สองคน เนเนะนั่งลงถือแปรงทาสีแกว่งไปมามองซากุระ
“หัวหน้าห้องคิงบอกว่าเธอมีปัญหากับเคลวิน”
“ห๊ะ! แหมหัวหน้าฉันก็มีทุกปัญหากับประธานนั่นแหละเคยญาติดีกันที่ไหน”
“แต่เธอสองคนเป็แฟนกันนี่”
“เหอะ ฉันก็พร้อมยกตำแหน่งนี้ให้คนอื่นเหมือนกัน” ซากุระยิ้มกว้างเลิกคิ้วมองเนเนะที่เงยหน้ามองค้าง ซากุระขมวดคิ้วเหล่มองคนที่กำลังจะนั่งลงพร้อมถังสี เนเนะมองทั้งคู่สลับกัน
“การประชดประชันถ้าสบายใจก็ทำไป”
“แน่นอนเื่แบบนี้ฉันถนัดเลยละ” ซากุระวางมือออกจากถังสีทำหน้าเซ็งลุกขึ้น
หมับ! ฟืบ
เธอถูกฉุดให้นั่งลงอย่างเดิมด้วยแรงดึงที่น่าใ ซากุระมองข้อมือที่ถูกบีบจากผู้ชายที่เอียงหน้ามองเธอสายตาเรียบนิ่ง ทุกคนเริ่มหยุดเคลื่อนไหวมองเหตุการณ์ที่น่าสนใจ
“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าเธอจะทำอะไร กิริยาที่เหมือนหึงแต่แฝงไปด้วยอย่างอื่น อย่าคิดว่าฉันตามไม่ทัน”
“หึ นายมันเก่งอยู่แล้วประธาน อย่าพลาดแล้วกัน”
“มีเื่อะไรถึงได้พรวดพราดเข้ามาแบบนี้”
“อ้อ ต้องมีเื่ใช่ไหม นั่นสิฉันเข้าไปขัดจังหวะอะไรสินะ ลืมไปแล้วละเห็นแต่คนจู๋จี๋กันหวานเยิ้มเชียว
“อย่าเปลี่ยนเื่”
“ปล่อยฉันนะประธานจะเค้นให้ได้อะไรขึ้นมาเนี้ย” ซากุระนั่งเม้มปากแกะมือเคลวินเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
“เห็นทีเราจะคุยกันดีๆ ไม่ได้”
“ใช่ ฉันกับประธานไม่มีทางลงรอยกันได้และก็ไม่สามารถเป็แฟ...อุบ” ซากุระค้างนิ่งด้วยความอึ้งเช่นเดียวกับคนอื่นๆ ที่เบิกตาใมองเป็ตาเดียว แปรงทาสีร่วงหลุดจากมือเนเนะ
ว้ายยยย
รินหยุดค้างร้องลั่นยกมือปิดปากแทบไม่ทันโรสหันมาจุ๊ปากเบาๆ ที่สแตนด์เชียร์ทำให้ปากของเคลวินถอนออกจากปากซากุระแล้วแสยะยิ้มยักคิ้วท้าทายเล็กน้อยอย่างพึงพอใจหลังจากนั้นก็…
กรี๊ดดดดดด!!!
ณ ห้องแต่งตัวที่สตูดิโอแห่งหนึ่งย่านกลางเมือง หนึ่งหนุ่มนั่งกดเกมอยู่หน้ากระจกมัดจุกหน้าม้าและหนึ่งสาวที่นั่งเท้าคางเอาหัวโขกโต๊ะทำหน้าบูดบึ้งจนมีคนเดินเข้ามาในชุดคอสเพลย์สะดุ้งใเล็กน้อยเมื่อเห็นคนอยู่ในห้อง
“อ้าว ไม่เจอกันั้แ่งานที่แล้ว มาทำอะไรกัน” นิบบอนส่องกระจกขยับวิกผมก่อนมองซากุระที่เอาคางเกยโต๊ะหวีผมทำหน้าบูด
“แอบมาส่องคู่จิ้นทำงานนะ” มินามิวางมือถือตอบนิบบอนก่อนเหล่มองเพื่อนสาวเล็กน้อย
“อัดรายการด้วยกันเลยไหม เรตติ้งจะได้สูง” นิบบอนอมยิ้มเหลือบมองซากุระที่ผ่อนลมหายใจยาว
“ไม่ดีกว่ากลัวรายการแตก อัดเสร็จกี่โมง” มินามิขมวดคิ้วมองซากุระอีกครั้งแต่ปากพูดโต้ตอบกับนิบบอน
“อีกครั้งชั่วโมงก็เสร็จละ ไปก่อนนะให้อามาโนะรับหน้าแทนนานละ”
“เชิญครับ” มินามิฉีกยิ้มมองนิบบอนเดินออกไปพร้อมปิดประตูก่อนหันมาสนใจเพื่อนสาวขยับเก้าอี้ลากไปนั่งข้างๆ มองซากุระในกระจก
“คุณซากุระวันนี้เป็อะไรหน้าบูดบึ้ง อึไม่ออกหรือไงหรือว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น”
“ง่ะ รู้ทันตลอดเลยคู่หูฉันเนี้ยเพราะนายคนเดียวเลยมินามิ ทำให้ฉันต้องเกี่ยวข้องกับเชนไดเจอไอ้ประธานผีดิบ ฉันต้องตกเป็เหยื่อไม่รู้ตั้งกี่รอบ”
“สรุปเลยแล้วกันว่าเคลวินทำอะไรเธอ”
“หมอนั่น...มัน...เออ… คือเอาปากเขามาโดนปากฉัน” ซากุระงับปากมองต่ำ
“เคลวินจูบเธอหรอ ห๊ะ! จริงดิ! ก็เป็เื่ดีนี่”
ผลัก!!
ซากุระยกมือตีแขนมินามิยกใหญ่จ้องเขม็งผู้ชายที่นั่งกุมท้องหัวเราะชอบใจชี้หน้ามาทางซากุระที่บูดบึ้งซากุระเท้าเอวจ้องดุ
“ตกลง ฮ่ะ ฮ่า ฮา ไม่แซวละ มันก็ดีไม่ใช่หรือไง คราวนี้ก็รู้สักทีว่าเคลวินคิดยังไงกับเธอ ฉันว่านะเขาต้องชอบเธอแน่เลยไม่งั้นจะทำแบบนี้หรอ จากที่ดูเหตุการณ์มาเคลวินน่าจะสื่อว่าเขากับเธอเป็แฟนกันอยู่นะ เพื่อให้ใครบางคนรู้ตัวก็ได้”
“นายหมายถึง…”
“ก็ดูจากเหตุการณ์วันก่อนไอดอลเด็กใหม่พยายามตีสนิทกับเคลวิน แล้วเธอก็มีท่าทีหึงเพราะคิดจะพิสูจน์บางอย่าง เป็ไงโดนเคลวินจัดซะหงายหลังเลยไหม”
“คำพูดนายเหมือนเจมิกส์เลย เขารู้ในสิ่งที่ฉัน้าอยากรู้”
“แก๊งประธานฉลาดจะตาย ถ้าฉันเป็เคลวินนะซากุระระหว่างเธอกับเด็กใหม่ เธอเหนือกว่าอยู่แล้วแค่ไม่เปิดเผยเท่านั้นเอง เชื่อฉันเถอะเด็กใหม่แย่งเคลวินไปจากเธอไม่ได้หรอก”
ผลัวะ! โอ๊ยยย
มินามิลูบแขนหน้าเหวอมองคนตีจ้องเขม็งอยู่ก่อนยิ้มแห้งๆ ลูบแขนไปมา
“ฉันไม่ได้หึงและไม่ได้กลัวว่าใครจะแย่งนายประธานนั่นด้วย”
“ตกลง ฉันสื่อความหมายผิด เคลวินติดเธอหนึบแบบนี้แถมชอบเธอจริงๆ เธอสลัดไม่หลุดหรอกซากุระ ผู้ชายก็มีหัวใจนะไม่ใช่จะยกให้ใครก็ได้
“ฉันกับประธานมันเดินทางคู่ขนาน ไม่มีทางลงรอยกันได้ทุกเื่ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป”
“มันก็จริง เพราะเช่นนั้นอย่าห่วงเลยเดี๋ยวฉันสังเวยชองโกวให้ปลอบใจอีกรอบดีไหม”
“แหม แบบนี้ก็ดีเลย ความคิดนี้ชอบมากให้ผ่าน โฮ่ะ โฮ่ะ โฮ่ะ”
ณ โรงเรียนเชนไดทุกคนกำลังตื่นเต้นกับนิทรรศการที่กำลังมาถึงไม่เป็อันเรียน ซากุระนั่งเท้าคางอยู่ใต้แป้นบาสในโรงยิมหลังเลิกเรียนมองมินามิซ้อมคิวกับอามาโนะและโชก่อนเห็นเคลวินยืนควบคุมงานกำกับฉากให้ลูกทีมช่วยยกของประกอบฉากสีหน้าจริงจังเหงื่อตกในมือถือแฟ้มงาน ซากุระเลื่อนสายตามองเนเนะระบายสีฉากกับเรย์กะ เธอฉีกยิ้มเมื่อเห็นเนเนะลอบมองเรย์กะอยู่บ่อยครั้งทำให้เธอยิ้มตาม
ว้ายยยย
โครมมมม
เสียงยูมิดังจากห้องเก็บลูกบอลและอุปกรณ์เกี่ยวกับกีฬา ลูกบาสกลิ้งมาหาซากุระหยุดที่หัวเข่า เนเนะรีบเดินไปหายูมิทันทีเมื่อลูกบาสกับลูกบอลกลิ้งออกมาจากห้องเก็บอุปกรณ์ ซากุระหยิบลูกบาสแล้วยืนขึ้นเดินผ่านมินามิกับอามาโนะมายืนหน้าแป้นเดาะลูกบาสช้าๆ เงยหน้ามองแป้นบาส เคลวินเหลียวหลังมองในจังหวะเดียวกับที่แฮมเมอร์กับเจมิกส์เข้ามาสะกิด
“จะไหวหรอซากุระ” มินามิกอดอกแซวอยู่ข้างๆ ทำให้อามาโนะกับโชมองตาม โรสเดินเข้ามากับเฟยฟางและรินพร้อมขนมเต็มถุงสองมือ
“ตัวเอกไม่ใช่ตัวประกอบใครจะรู้ว่าตัวเล็กๆ ว่องไวล่องหนก็สามารถชู้ตเข้าห่วงได้” ซากุระตอบกลับเหยียดยิ้มหมุนลูกบาสะโตัวลอยชู้ตบาส
แกร้งงง
“ฮ่ะ ฮ่า ฮา คุยมากก็หน้าแตกนะ” แฮมเมอร์หัวเราะลั่นกระทุ้งศอกสะกิดแขนเคลวิน ซากุระก้มหยิบลูกบาสหันมาจ้องเขม็งแฮมเมอร์
“แหม ไหนดังค์ให้ดูหน่อยสิ” ซากุระกระตุกยิ้มยียวนทุ่มลูกบาสลงพื้น ลูกบาสเด้งขึ้นสูงเคลวินยื่นแฟ้มงานให้เจมิกส์วิ่งพรวดคว้าลูกบาสที่กำลังตกสู่พื้นผ่านซากุระอย่างว่องไวจนเธอเหลียวมองแทบไม่ทัน เคลวินดีดตัวะโขึ้นโหนแป้นกดลูกบาสลงห่วงก่อนลงสู่พื้นยืนมองซากุระพร้อมแสยะยิ้มทำทุกคนอึ้งค้างยกเว้นแฮมเมอร์ที่ชอบใจปรบมือ
“วันหลังถ้าอยากชู้ตฉันสอนให้ก็ได้นะ” เคลวินก้มหยิบบาสหยุดอยู่หน้าซากุระแล้วยื่นลูกบาสให้เธอ
“หรือคะ ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกประธาน ชิ” ซากุระกระชากลูกบาสออกจากมือเคลวินเดินไปหาแฮมเมอร์ที่ยักคิ้วท้าทายก่อนเหล่มองเจมิกส์ที่หน้านิ่งสุขุม ซากุระมองหางตามาทางเคลวินเล็กน้อย
“พรุ่งนี้ฉันรอที่งานแล้วกัน” ซากุระพูดจบโยนลูกบาสเหนือหัวไปทางแป้นบาสแล้วเดินออกประตูไป เคลวินมองลูกบาสลงห่วงอย่างแม่นยำ มินามิกับอามาโนะอ้าปากค้างฉงน ทุกคนอึ้งค้างมองลูกบาสกลิ้งมาที่ขาเคลวิน
“โว้วววว ใช่ย่อยซะที่ไหน” แฮมเมอร์เอามือลูบคางกระตุกยิ้มแซวมองมาทางเคลวินที่เดินไปเก็บลูกบาสอย่างนิ่งเฉย เฟยฟางหมุนตัวเดินออกจากโรงยิม
ซากุระสะพายกระเป๋าเดินอยู่ริมถนนขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนหยุดเดินหมุนตัวกลับเผชิญหน้าผู้หญิงที่เดินตามอยู่ห่างๆ เธอหยุดมองหน้าซากุระและมองเธอั้แ่ศีรษะจรดเท้า
“คงไม่บังเอิญกลับบ้านทางเดียวกันสินะ”
“ฉันไม่เข้าใจทำไมเคลคุงถึงเลือกผู้หญิงขี้เหร่อย่างเธอเป็แฟน”
“ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้เป็คนเลือก”
“ถ้าฉันทำให้เคลคุงสนใจฉัน คงไม่ผิด ดูเธอไม่ค่อยสนใจเขาเท่าไหร่”
“หึ อยากได้หรอ ้าถึงขนาดนั้นเลย ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากคนที่เป็ไอดอล รู้สึกแย่แทนแฟนคลับจัง”
“ไม่เห็นจะเกี่ยวกับการเป็คนดัง นี่มันหัวใจฉัน”
“ใช่นี่คือความ้าส่วนตัว แต่ท่าทีคำพูดของเธอไม่เหมาะกับการที่คนอื่นชื่นชม เธอคงต้องไปทำความเข้าใจคำว่าไอดอลใหม่ ภายนอกดูสวยใสภายในเน่า ความดังมันอยู่ไม่ทนหรอกนะ”
“ยังไงฉันก็อยู่บนบัลลังก์มีแต่คนยกย่องไม่มีดับง่ายๆ ”
“งั้นขอให้เธอสมหวังแล้วกัน” ซากุระยิ้มบางๆ ก่อนหมุนตัวเดินเลี่ยงขึ้นรถประจำทางกลับโดยไม่คิดเหลียวหลังมองคนที่ยืนอยู่
363K
