-BAD FRIEND-
24
.
ติ๊ด ติ๊ด
ฉันสแกนบัตรก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าไฟในห้องเปิดอยู่ สงสัยนักรบจะกลับมาแล้ว ฉันถอดรองเท้าแล้วเอาไปวางบนชั้นวางรองเท้าแต่ก็ต้องแปลกใจเพราะมันมีรองเท้าของผู้หญิงวางอยู่ ซึ่งมันไม่ใช่ของฉัน
แอด
เสียงเปิดประตูทำให้ฉันหันไปมอง จะเป็ใครได้ในเมื่อห้องนี้มีแค่ฉันกับนักรบสองคน ฉันกำลังจะเอ่ยถามมันว่ารองเท้านี้เป็ของใคร แต่ปากฉันขยับไม่ออก รองเท้าที่ยังไม่ทันได้วางลงร่วงหลุดออกจากมือของฉันที่เหมือนจะหมดแรงไปเสียดื้อๆ แข้งขาอ่อนจนเหมือนจะยืนไม่อยู่ เมื่อเห็นว่าเ้าของรองเท้าคู่นั้นเป็ของใคร
ของแฟนเก่ามันไง
แฟนเก่าที่เพิ่งจะออกมาจากห้องของมัน แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ
“เรากลับก่อนนะไม่ต้องลงไปส่งหรอก” แพรวบอกนักรบก่อนจะเดินมาเอารองเท้าและไม่ลืมที่จะยิ้มให้ฉันด้วย มันไม่ใช่ยิ้มที่เสแสร้งหรือยิ้มเยาะเย้ย เธอแค่ยิ้มตามมารยาทเท่านั้น ฉันไม่ได้เกลียดเธอแต่ก็ยิ้มตอบไม่ได้เหมือนกัน แค่แรงจะยืนฉันยังไม่มีเลย
ฉันยืนอยู่นั้นจนได้ยินเสียงปิดประตูฉันถึงได้สติและพยายามพาร่างอันสั่นเทานี้เข้าไปในห้อง ไม่สนแม้กระทั่งคนที่กำลังยืนมองฉันอยู่ ฉันไม่รับรู้อะไรแล้วสมองมันขาวโพลนไปหมด แค่พาตัวเองเดินไปให้ไม่ล้มก็ยากมากแล้ว
หมับ
“ไปไหนมาถึงได้กลับมาป่านนี้วะ!” ก่อนจะฉันจะได้เข้าห้องนักรบก็เดินมากระชากแขนฉันไว้เสียก่อน ทำให้ฉันแทบจะล้มไปกองกับพื้นถ้าไม่ติดว่ามันดึงฉันเอาไว้ จริงๆ แค่แตะฉันเบาๆ ฉันก็พร้อมจะล้มลงไปได้เสมอเลยล่ะ
“ปล่อย” ฉันบอกมันเสียงแ่และเลือกที่จะไม่มองหน้ามัน
“ตอบกูก่อนสิว่าไปไหนมา” มันตะคอกใส่ฉันอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบ
“จะไปไหนก็เื่ของกูป่ะ!” ฉันก็เริ่มไม่พอใจแล้วเหมือนกัน มีสิทธิ์อะไรมาตะคอกใส่ฉันแบบนี้ล่ะ เื่ของมันฉันยังไม่เคยก้าวก่ายเลยสักนิด
ความจริงฉันไม่พอใจั้แ่เห็นมันพาแฟนเก่ามันเข้ามาในห้องแล้ว แต่เลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากจะมีปัญหาหับมันไง แต่มันกับเป็คนชวนทะเลาะเสียเอง
“ไปกับผู้ชายสองต่อสองแล้วกลับมาเอาป่านนี้เนี่ยนะบัว”
“ทำไมล่ะ ทีมึงยังเอาแฟนเก่ามึงมาที่นี่ได้เลย” ฉันไม่อยากจะประชดแต่มันอดไม่ได้จริง
“แต่กูเป็ผู้ชาย”
“แต่นี่คอนโดกูไง มึงทำแบบนี้ได้ยังไง ทำได้ยังไง” ฉันปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาทั้งที่กลั้นไว้ได้ตั้งนาน ฉันอยากจะร้องั้แ่เห็นหน้าแฟนเก่ามันแล้ว แค่คิดว่าสองคนนี้อยู่ด้วยกันทั้งวันหัวใจฉันมันก็บีบรัดจนเจ็บไปหมด เจ็บจริงๆ นะ เหมือนจะตายได้เลย
“ไม่นึกถึงความรู้สึกกูบ้างวะ” ฉันพูดปนสะอื้นเมื่อมันยังคงยืนนิ่งไม่พูดอะไร
มันทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง พาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาในคอนโดของฉันทำไม
“นี่เหรอที่บอกให้กูทบทวนตัวเอง ตัวมึงเองยังทำไม่ได้เลยบัว”
ฉันทรุดลงกับพื้นและร้องไห้ออกมาอย่างหนักเมื่อสิ่งที่มันพูดเป็ความจริง ความจริงที่ฉันยังคงชอบมันอยู่ ไม่สิ สำหรับฉันมันเลยคำว่าชอบมานานแล้ว ฉันรักมันมาตั้งนานแล้วต่างหาก มันถึงไม่ง่ายที่จะให้ตัดใจจากมันไง ฉันไม่เคยลบมันออกจากใจได้อย่างที่เคยพูดไว้สักนิด
ออด ออด ออด
เสียงออดดังขึ้นโดยที่ฉันไม่ได้คิดจะสนใจอะไร นักรบเองก็ยังยืนนิ่งอยู่แบบนั้น จนมันดังขึ้นอีกครั้งมันจึงเดินไปเปิดประตู คงจะเป็ใครไม่ได้นอกจากแฟนเก่ามันที่เพิ่งจะออกไป ฉันอยากหายไปจากตรงนี้จัง แต่มันไม่มีแรงจะลุกขึ้นเลย
“บัว!” เสียงเรียกทำให้ฉันหันไปมองก็พบว่าเป็บีมที่กำลังเข้ามาหาฉัน เขามาได้ยังไงกัน ฉันไม่อยากให้เขามาเห็นฉันในสภาพนี้เลย
“หึ นัดมาถึงห้องเลยเหรอวะ” นักรบมองฉันสลับกับบีมก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างสมเพช
“มึงทำอะไรบัว” บีมเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้นก่อนจะตวัดสายตาไปมองนักรบอย่างน่ากลัว ฉันไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้เลย
“อย่าเสือก”
“โอ๊ย” ฉันร้องออกมาเมื่อนักรบเข้ามาผลักบีมแล้วกระชากแขนฉันให้ไปหามันแทน แต่เพราะแรงมหาศาลทำให้หน้าฉันไปชนกับอกของมันเต็มๆ จนรู้สึกเจ็บไปหมด เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ
“ทำเหี้ยไรของมึงวะ ไม่เห็นหรือไงว่าบัวเจ็บ” บีมพยายามจะเข้ามาจับแขนฉันอีกข้างเพื่อจะให้นักรบปล่อย
“ปล่อยมือมึงแล้วรีบกลับไปซะ เื่นี้ไม่เกี่ยวกับมึง” นักรบกัดฟันพูดเหมือนพยายามจะระงับอารมณ์ แต่มันไม่ช่วยอะไรเลยเพราะมันกำลังเอาอารมณ์มาลงที่แขนของฉัน จนฉันคิดว่ามันคงจะห้อเืไปแล้ว
“จะไม่เกี่ยวได้ไง ในเมื่อกูชอบบัว มึงไม่ชอบก็อย่ามาหวงก้างดิวะ!”
ผลัวะ
“ว๊าย!” ฉันร้องออกมาอย่างใเมื่อนักรบเข้าไปต่อยบีมทันทีที่พูดจบจนบีมที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักล้มไปกองกับพื้น
“กูบอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง”
“มึง!”
“หยุดนะบีม ยะ อย่าทำ” ฉันเข้าไปห้ามบีมที่กำลังจะต่อยนักรบ ที่ฉันห้ามไม่ใช่เพราะว่าเป็ห่วงนักรบ แต่ฉันแค่ไม่อยากให้มีเื่กัน ฉันไม่อยากให้เขาเจ็บตัวไปมากว่านี้แล้ว
ตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้เลย แค่นักรบคนเดียวก็แย่พอแล้ว แต่นี่ยังมีบีมเข้ามาเกี่ยวอีก ฉันทำตัวไม่ถูกจริงๆ ฉันไม่อยากให้บีมรู้ว่าฉันยังรักนักรบอยู่ ฉันไม่อยากให้เขาคิดว่าที่ฉันให้โอกาสเขาเป็เพราะฉัน้าจะลืมนักรบ ฉันไม่อยากให้เขาคิดแบบนั้น ฉันอยากจะเปิดใจให้เขาจริงๆ
“บะ บีม กลับไปก่อนเถอะนะ” ฉันบอกทั้งที่น้ำตายังไหลออกมาไม่หยุด ความรู้สึกของฉันมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมด บีมมองฉันด้วยสายตาที่ผิดหวังและเ็ปจนฉันใจเสีย
“บัว...”
“ขอร้องเถอะ กลับไปก่อนนะ” เมื่อรู้ว่าเขาจะพูดอะไรฉันจะพูดแทรกขึ้นก่อน ฉันอยากให้เขากลับไปก่อน ฉันไม่ได้เข้าข้างใคร แต่ฉันจะเคลียทุกอย่าง ฉันอยากจะจบทุกอย่างแล้วจริงๆ
“ก็ได้” บีมยอมปล่อยมือฉันแต่ไม่ยอมมองหน้าฉันเลยสักนิดแล้วเดินออกไปเงียบๆ
สมควรแล้วแหละที่เขาจะไม่อยากมองหน้าฉัน คนที่ทำให้เขาต้องเ็ป
“เราไปนั่งคุยกันดีๆ ได้มั้ย” เมื่อเหลือกันแค่สองคนแล้ว ฉันก็หันไปบอกนักรบที่พยักหน้ารับก่อนที่เราจะเดินไปนั่งที่โซฟา
ฉันเงียบ มันก็เงียบ นักรบเหมือนจะอารมณ์เย็นขึ้นเมื่อบีมออกไปแล้ว
“กู เลิกชอบมึงไม่ได้” ฉันพูดทำลายความเงียบขึ้นมา ฉันเลือกที่จะบอกมันไปตรงๆ
พอมีเหตุการณ์ในวันนี้เกิดขึ้นก็ทำให้ฉันรู้ตัวว่าที่ผ่านมาฉันไม่ได้เลิกรักมันเลย ทั้งที่บอกว่าตัวเองพยายามแล้ว แต่ฉันก็แค่หลอกตัวเอง ฉันยังคงหวัง หวังว่าที่มันคอยทำเหมือนหึงหวงฉันเพราะมันอาจจะชอบฉันบ้าง
“กูพยายามแล้ว ฮึก กูทำทุกอย่างแล้ว” แต่มันก็เหมือนเดิมไง
“แล้วมึงจะให้กูทำยังไง”
“พอกูจะตัดใจจริงๆ มึงก็มาทำเหมือนหึงเหมือนหวงกู”
“กูก็แค่เป็ห่วงมึง” มันพูดเสียงแ่
นี่เหรอคำตอบของมัน ไม่ใช่คำตอบที่ฉัน้าสักนิด
“ฮึก”
“กูบอกมึงไปั้แ่แรกแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่ตัวมึง แล้วมึงจะให้กูทำยังไงวะ”
“กูไม่รู้...” ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องทำยังไง
ทุกครั้งที่คิดว่าจะตัดใจได้แต่มันก็ล้มเหลวทุกครั้งเวลาที่ได้เห็นหน้า ทุกอย่างมันพังเพียงแค่ได้อยู่ใกล้ๆ จนบางครั้งฉันก็แอบคิดว่าคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้ว ถ้าไม่ใช่มันฉันก็จะไม่มองใคร
“หรือเป็เพราะเรายังใกล้ชิดกันอยู่แบบนี้”
“มึงจะให้กูเลิกเป็เพื่อนมึงไหมล่ะ” มันพูดประชดออกมา
“มันจะดีกว่านี้หรือเปล่าล่ะ” ฉันไม่ได้จะประชดมันกลับ แต่ถ้าแบบนั้นมันจะทำให้ฉันลืมมันหรือเปล่า
“บัว มึงช่วยคิดเยอะๆ หน่อยได้ไหม” มันเริ่มหงุดหงิดที่ฉันเหมือนจะคิดอะไรตื้นๆ แต่ตอนนี้ฉันมืดแปดด้านไปหมด
“กู...คิดดีแล้ว” มันเป็สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะลองทำมัน มันเป็ทางเลือกสุดท้ายของฉันแล้วจริงๆ
“หมายความว่าไง”
“เราลองเลิกเป็เพื่อนกันไหม”
ฉันคิดดีแล้ว คิดมาตลอดว่าควรจะทำยังไง ตัวฉันเองก็อยากจะตัดใจจากมัน และไม่อยากให้บีมเสียใจด้วย เป็ฉันเองที่ดึงเขาเข้ามา ฉันก็ควรจะรับผิดชอบไม่ใช่หรือไง
“ทำไมถึงได้พูดมันออกมาง่ายๆ วะบัว” มันพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
ก็จริงอย่างที่มันพูดแหละ ฉันตัดความสัมพันธ์กับมันง่ายๆ โดยที่ไม่ได้คิดถึงความเป็เพื่อนเกือบจะสามปีของเราเลย แต่ฉันไม่ไหวแล้วจริงๆ ฉันรับอะไรแบบนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว
“กูก็ไม่ได้คิดกับมึงแค่เพื่อนั้แ่แรกแล้ว” ถ้าฉันไม่หยุดตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าฉันจะต้องเจ็บแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ถ้ายังเป็แบบนี้ฉันจะเปิดใจให้คนอื่นได้ยังไง ฉันไม่อยากทำร้ายหัวใจตัวเองไปมากกว่านี้แล้ว อยากให้มันสิ้นสุดสักทีกับความรู้สึกบ้าๆ แบบนี้
“มึงจะเอาแบบนี้ใช่ไหม”
“อืม”
ฉันหันไปนักรบที่ตอนนี้หลับตาเมื่อได้ยินคำตอบจากฉัน วิธีนี้คงจะเป็ทางเดียวจริงๆ ที่จะทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น สิ่งที่ฉันทำฉันรู้ว่ากำลังทำร้ายมัน ลำลายความเป็เพื่อนของเรา แต่ที่ฉันทำก็เพื่อมันเหมือนกัน ฉันไม่อยากให้มันต้องมาอึดอัดกับความสัมพันธ์แบบนี้อีก มันยังมีเพื่อนอีกตั้งหลายคน ขาดฉันไปคนเดียวคงไม่เป็ไรหรอก สักวันมันก็จะชินไปเอง
"ก็ได้ ถ้ามึง้าแบบนี้"
นักรบลุกขึ้นยืนและเดินออกไปเมื่อพูดจบ ฉันหลับตาลงเมื่อประตูปิดลงก่อนจะปล่อยให้น้ำตามันไหลออกมาเมื่อคิดว่ามันเป็ครั้งสุดท้ายที่เราจะอยู่ด้วยกัน มันจบแล้วจริงๆ ใช่ไหม ตอนนี้ทุกอย่างมันพังจนมันกลับมาเป็เหมือนเดิมไม่ได้แล้ว จากที่ต้องเจอกันทุกวันพูดคุยกันทุกวันแต่ต่อไปไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้เราต้องไปเจอกันอีกแล้ว หรือแม้บางทีเราอาจจะไม่ยิ้มให้กันเลยก็ได้ เพราะตอนนี้เรากลายเป็คนแปลกหน้าไปแล้ว
“ฮึก ฮือออ”
ฉันนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นเป็ชั่วโมงก่อนจะตัดสินใจกดส่งข้อความไปหามันก่อนจะบล็อกทุกอย่างที่เกี่ยวกับมัน
ขอโทษนะ
ขอโทษที่ทำให้มันเป็แบบนี้
ขอโทษจริงๆ
มันจบแล้วจริงๆ
-TBC-
14K
