รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

     เล็กรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจเพราะเธอไม่อยากให้ความหวังกอล์ฟไปมากกว่านี้แล้ว เธอกลัวว่าพอถึงเวลานั้นกอล์ฟจะถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้นเอาได้ แต่การที่จะทิ้งกอล์ฟไปตอนนี้นั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมเพราะตัวกอล์ฟเองก็ไม่เหลือใครแล้วจริงๆ การตัดสินใจครั้งนี้จึงเป็นอะไรที่ยากมากสำหรับเล็ก เเต่สุดท้ายแล้วเล็กจะมองเห็นอะไรเป็นสิ่งสำคัญระหว่างความสัมพันธ์ที่ต้องแบ่งแยกกับความสงสารที่เธอเห็นด้วยตาของเธอเอง ในขณะที่กอล์ฟกำลังเศร้าโศกอยู่กับงานศพของพ่อนั้น อีกฝ่ายกำลังรู้สึกกังวลในใจที่เล็กไม่ยอมติดต่อกลับไป ถึงขั้นทักเเชทไปก็ไม่ตอบ โทนหาก็ไม่รับจนบางทีมีปิดเครื่องใส่อีกด้วย ปกติแล้วพิมพ์จะทักเเชทหาหรือโทรหาเล็กทุกเช้า แต่พอมา 2-3 วันนี้เขากลับโทรหาเล็กไม่ติด ทักแชท facebook ไปเล็กก็ไม่ยอมตอบ ตอนนี้สถานการณ์เข้าขั้นวิกฤตพิมพ์รู้สึกว่าเล็กขาดการติดต่อกับเขามาหลายวันแล้วจนพิมพ์เองก็เริ่มแปลกใจและรู้สึกกังวลถึงอะไรบางอย่าง เวลาพักเที่ยงในวันนั้นพิมพ์ก็โทรหาเล็กตามปกติแต่ถ้าว่าโทรเท่าไหร่ก็โทรไม่ติดจนกระทั่งเพื่อนสนิทของพิมพ์อย่างอีฟรู้สึกแปลกใจกับการ กระทำของเขา

       "เฮ้ย!!มึงโทรหาใครวะพิมพ์ กูเห็นมึงโทรไม่หยุดเลย กินข้าวดิวะ"

       "กูโทรหาแฟนกูอ่ะ เป็นอะไรก็ไม่รู้ โทรหาไม่ติดมา 2-3 วันแล้ว ทักแชทไปก็ไม่ตอบ มึงว่าเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่าวะ?"

       "อ้าว!!มึงมีแฟนใหม่แล้วหรอวะ อาทิตย์ก่อนกูยังเห็นมึงอกหักอยู่เลย แฟนใหม่มึงคนที่ไหนวะ?"

       "ก็นี้แหละกูเบื่อๆเซ็งๆไงก็เลยหาคนคุย เพิ่งเจอกันใน facebook แล้วก็คุยกันมาสักพักแล้วน้องเขาก็น่ารักดีนะมึง ชื่อเล็กอ่ะ"

       "หรอ คุยกันผ่าน facebook แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าน้องเขาน่ารัก"

       "ก็ 2 วันก่อนน้องเข้ามาหากูถึงที่นี่เลยนะ น่ารักมากเลยมึง"

       "เออ..แล้วมึงไม่เศร้าเรื่องแฟนเก่ามึงแล้วหรอวะ?"

       "ก็ยังเศร้าอยู่อ่ะ แต่กูอยากจะลองเปิดใจคบกับใครบ้าง คือกูไม่อยากปิดกั้นตัวเองอีกแล้วว่ะ กูเหงา ว่าเเต่มึงว่าน้องเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่าวะกูโทรหาเท่าไหร่ก็ไม่ติดเป็นแบบนี้มา 2-3 วันแล้วอ่ะ"

       "ไม่มีอะไรหรอกน่ะ น้องเขาอาจจะเรียนหนักอยู่ก็ได้ ช่วงนี้มันใกล้จะสอบแล้วไม่ใช่หรอวะ..เดี๋ยวพอน้องเขาว่าง เขาก็ติดต่อกลับมาเองแหละมึง อย่าคิดมาก ว่าเเต่..คนนี้มึงจริงจังป่ะวะ?"

       "มึงก็รู้ว่ากูจริงจังกับทุกคนที่กูคบ ขอเพียงแค่เขาจริงจังกับกู กูพร้อมที่จะให้เขาได้เต็มร้อยเว้ย!!"

       "อืม..ชีวิตมึงอกหักมาหลายครั้งแล้ว กูหวังว่าครั้งนี้มึงจะสมหวังนะเพื่อน สู้ๆกูเอาใจช่วย มามากินข้าวได้แล้ว มัวแต่เล่นมือถืออยู่นั่นแหละกับข้าวเย็นหมดแล้วเนี่ย"

       "หรือว่าน้องเขาจะมีคนอื่นไปแล้ววะ?"

       "ไม่เอาหน้า มึงไม่ใช่คนขี้ระแวงไม่ใช่หรอ อย่าคิดมากน่ะ น้องเขาคงอาจจะยุ่งอยู่น่ะ เลยไม่มีเวลาติดต่อกลับ เชื่อกูกินข้าว" อีฟคอยเตือนสติพิมพ์ไม่ให้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องเล็ก พิมพ์ก็หยุดคิดไปได้สักพักแต่พอผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมงพิมพ์ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักแชทและโทรหาเล็กอีกเป็นระยะๆ แต่คำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิมไม่มีการตอบรับโทรกลับหรืออ่านแชทจากเหล็กอีกเลย พิมพ์เริ่มรู้สึกตัดพ้อและเป็นห่วงกลัวว่าจะเกิดอันตรายอะไรขึ้นกับเล็ก 

       "มึง กูไม่ไหวแล้วว่ะ กูว่าจะไปดูให้เห็นกับตา"

       "มึงจะไปดูอะไรวะ?"

       "กูจะไปดูว่าเล็กเป็นอะไรหรือเปล่าไงล่ะ"

       "แล้วมึงรู้หรอว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?"

       "ไม่รู้ว่ะ"

       "ไม่รู้ก็อยู่เฉยๆ มึงไปมึงก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเขาอยู่ที่ไหน แล้วมึงจะไปหาเขาได้ยังไง ทางเดียวที่มึงทำได้ในตอนนี้คือรอให้น้องเขาติดต่อกลับมาเเค่นั้นพอ..ทำใจให้สบายไม่ต้องคิดไม่ต้องกังวลขนาดนั้น มึงอย่าลืมนะว่ามึงเพิ่งคุยกับน้องเขาไม่กี่อาทิตย์เพราะฉะนั้นสถานะของมึงกับน้องเขาตอนนี้เป็นแค่คนคุยกันไม่ถึงกับเรียกว่าแฟน เก็ทนะ!"

       "เออ..ก็กูเป็นห่วงเขานี่นา"

       "กูเข้าใจว่ามึงเป็นห่วง แต่มึงก็ทำอะไรไม่ได้เพราะมึงไม่รู้ว่าเขาอยู่ไหนจริงไหม ฮ้ะ!"

       "มันก็จริง...แต่กูโคตรกังวลเลยว่ะ เวลาที่น้องเขาไม่ตอบแชท โทรไปก็ไม่รับแบบนี้น่ะ กูกลัวว่ามันจะพังเหมือนแฟนเก่ากูอ่ะ"

       "มึงอ่ะคิดมาก พอๆๆไม่คุยเรื่องนี้แล้ว สรุปมึงจะกินไหมข้าวเนี่ย ถ้ามึงไม่กินกูจะเทให้หมามันกิน" พิมพ์คลายกังวลลงได้เล็กน้อยแต่ก็ยังไม่ถึงกับสบายใจ หากวันนี้เล็กยังไม่ติดต่อกลับมาพิมพ์ก็คงยังกังวลอยู่แบบนี้และไม่แน่ว่าพิมพ์อาจจะกังวลจนต้อง ตามหาตัวเล็กให้เจอเพื่อที่จะรู้ให้ได้ว่า เพราะอะไรเธอถึงต้องปิดเครื่องและไม่ตอบแชทของเขาแบบนี้ เวลาผ่านไปจนถึง 16:00 น. กินตัดสินใจโทรหาเล็กอีกครั้งคราวนี้พิมพ์โทรติดแต่ไม่มีคนรับสาย พิมพ์รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างเพราะอย่างน้อยๆเขาก็ยังโทรหาเล็กติด พิมพ์กดตัดสายก่อนที่จะเลือกเป็นการส่งข้อความแทน

       "ตัวเองทำอะไรอยู่หรอครับ เค้าโทรหาไม่ติดเลยสองสามวันมานี้เป็นอะไรหรือเปล่า เค้าเป็นห่วงนะ อย่าลืมหาอะไรทานด้วยล่ะ คิดถึงนะ ถ้าตัวเองว่างแล้วก็ช่วยตอบแชทกลับหรือโทรหาเค้าบ้างนะ รักๆครับ เด็กดื้อของเค้า" พิมพ์ยังคงส่งข้อความเข้ามาเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดหย่อน แม้ว่าการส่งข้อความของพิมพ์นั้นจะไม่ได้รับการตอบรับจากเล็กเลย แต่พิมพ์ก็ยังคงพยายามส่งข้อความเข้ามาเรื่อยๆ เพื่อแสดงความจริงใจให้เล็กเห็นว่าเขาเป็นห่วงเธอจริงๆ ข้อความที่พิมพ์ส่งไปนั้นยังไม่ได้รับการตอบรับจากเล็กจนกระทั่งเวลาปาไปถึงเที่ยงคืน พิมพ์นั่งรอการตอบกลับจากเล็กอยู่นานจนเผลอหลับไป ทันใดนั้นเสียงแจ้งเตือน facebook จากมือถือของพิมก็ดังขึ้น 1 ครั้ง พิมพ์รีบสะดุ้งตัวโหยง พุ่งเข้ามาหาโทรศัพท์เพราะคิดว่าเป็นข้อความที่เล็กตอบกลับมา แต่แท้จริงแล้วเป็นข้อความจากเพื่อนสนิทของเขา

       "(พรุ่งนี้มีนัดทำรายงาน 10:00 น.ที่ห้องอีนัดนะ มาให้ได้ด้วยล่ะ เพราะเราจะต้องถ่ายวิดีโอด้วย งานนี้เพื่อนกูต้องเกิด ฝันดีเพื่อน)"

      "ไอ้บ้าเอ้ย!!กูก็ดีใจหมด นึกว่าเล็กตอบมา ว่าเเต่เล็กหายไปไหนนะ ทำไมไม่ตอบแชทเราเลยหรือว่าเธอจะมีคนอื่นแล้วไม่อยากคุยกับเราแล้วแบบที่ไอ้อีฟมันว่าวะ ไม่หรอก!!เราต้องมาคิดมากทางเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือรอรอให้เล็กตอบกลับมา เอาหน่าพิมพ์หนักกว่านี้แกก็เคยเจอมาแล้วไม่ใช่หรอ ครั้งนี้ฉันจะลองเปิดใจดูใหม่อีกครั้งและถ้ามันจะพังอีกฉันก็จะไม่เสียใจกับมัน สู้เว้ย!!" พิมพ์ตัดสินใจแน่วแน่และมุ่งมั่นที่จะเดินหน้าจีบเล็กต่อถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รับการตอบกลับจากเล็กเลย แต่พิมพ์ก็ไม่ย่อท้อเขายังตั้งมั่นที่จะส่งข้อความหาเล็กอยู่ทุกวันจนกว่าเล็กจะตอบกลับมา มาดูกันว่าความพยายามของพิมพ์ในครั้งนี้จะสำเร็จลุล่วงไปได้ดีแค่ไหนและทำไมเล็กถึงไม่ตอบกลับข้อความจากพิมพ์นั้น..เธอมีเหตุผลอะไรกันแน่ หรือว่าการที่เธอไม่ตอบแชทพิมพ์แบบนี้หมายความว่าเธอจะเลือกกอล์ฟแบบนั้นหรือเปล่า ติดตามต่อได้ใน EP หน้านะคะ