พริสซิลล่าเป็ผู้หญิงหากินที่มีชื่อเสียงขจรขจายสมัยนั้นหล่อนบริการลูกค้าอย่างคุ้มค่าเงิน บางครั้งให้มากกว่าที่พวกเขาจ่ายให้หล่อนเสียด้วยซ้ำชื่อเสียงของหล่อนจึงโด่งดังอย่างมากขณะเดียวกันหล่อนก็พยายามประหยัดเงินไว้ให้มากที่สุด เมื่อพอกับความ้าแล้วหล่อนจึงได้ไปหาลูกค้าคนสำคัญ เขาเป็ถึงนายธนาคารและให้เขาช่วยซื้อบาร์ให้อย่างเป็ความลับ
เมื่อได้สถานที่ตาม้าหล่อนก็จัดการตกแต่งเสียใหม่เพื่อสร้างความประทับใจให้เกิดกับลูกค้าทุกระดับไม่ใช่แต่พวกโคบาลเท่านั้นแต่มันหมายถึงเ้าของไร่ปศุสัตว์ด้วย ธุรกิจของหล่อนก้าวหน้าไปด้วยดีพอสมควรและเมื่อมาถึงวันนี้หล่อนก็ไม่จำเป็ต้องกังวลเกี่ยวกับเื่เงิน ๆ ทอง ๆ อีกเลย
“ถ้าคุณอยากทำงานที่นี่มีตำแหน่งว่างนะ จะแจกไพ่หรือจะคุมสำนักก็ยังได้”
เจคหัวเราะเสียงดังลั่นวางแก้วลงบนโต๊ะเล็กข้างกาย
“ไม่ละแต่ก็ขอบใจมากนะพริสซิลล่า ผมเป็โคบาลชอบอยู่ในที่โล่งแจ้งไอ้ที่จะให้มาอยู่ในห้องหับอุดอู้แบบนี้ไม่เหมาะกับผมหรอก ยิ่งกว่านั้น คุณเป็คนพูดเองเมื่อกี้นี้ว่าถ้าผมอยู่ที่นี่ตลอดไปละก็ เด็ก ๆ ของคุณเห็นจะไม่เป็อันทำงานกันแล้วเพราะมัวแต่ทะเลาะแย่งชิงผมกันวุ่นวายเราคงไม่อยากให้มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นหรอก จริงไหม”
พริสซิลล่าขมวดคิ้วย่นเมื่อหยิบชุดซาตินสีดำขึ้นมาสวมใส่ขนนกสีม่วงที่ปักประดับอยู่ถูกถอดออกและแทนที่ด้วยหวีสับที่ประดับด้วยหินหลากสี...เจคแลงสตันออกจะคุยโวโอ้อวดตัวเองมากไปหน่อยแล้ว...หล่อนอดยิ้มกับความคิดของตนเองไม่ได้
หล่อนลอบชำเลืองมองหน้าเขาขณะหยิบถุงมือสีดำขึ้นมาสวมดูเหมือนยิ่งเจริญวัยเขาก็ยิ่งหล่อมากขึ้นเพราะฉะนั้นเขาจึงทะนงในรูปร่างหน้าตาของตนเองมากไรจอนสีเงินข้างขมับเป็สิ่งที่เรียกร้องผู้หญิงทุกคนให้วิ่งเข้ามาหาราวแมลงเม่าที่พร้อมจะบินเข้ากองไฟก็ว่าได้
ครั้งหนึ่งผิวพรรณของเขาเคยเป็สีน้ำตาลอ่อนเหมือนสีหนังสัตว์แต่เพราะการที่ต้องทำงานอยู่กลางแจ้งตลอดเวลา มันจึงเปลี่ยนเป็สีทองสำริดเน้นความเข้มของดวงตาคู่สีฟ้าให้โดดเด่นรอบดวงตาคู่นั้นเป็ริ้วรอยยับย่นรวมทั้งสองข้างมุมปากด้วยแต่มันกลับช่วยเชิดชูบุคลิกของเขาให้เด่นขึ้น สภาพภูมิอากาศแท้ ๆที่ทำให้หน้าตาเขาเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้
ทุกคนที่รู้จักต่างรู้ว่าเขาเป็คนสู้ชีวิตแกร่งกร้าวและอันตรายนัก ภายใต้รอยยิ้มใจเย็นนั้นมันมีความลับบางอย่างแฝงเร้นอยู่และความเป็ชายชาตรีของเขาทำให้เจค แลงสตัน เป็ผู้ชายที่ผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันถึงอยากจะได้ััเนื้อในของเขาสักครั้ง
พริสซิลล่ายังจดจำเด็กหนุ่มคนที่หล่อนเคยสอนให้รู้จักการมีเพศสัมพันธ์ได้ครั้งกระนั้นเขากับหล่อนแทบกระโจนเข้าหากันทุกครั้งที่เห็นหน้ามันเต็มไปด้วยความแรงร้อนความปรารถนาที่เกิดอยู่เป็ประจำบ่อยครั้งมากแต่วันนี้เล่า...
“คุณจะพักอยู่ที่ฝอร์ทเวิร์ธ นี่สักระยะหนึ่งหรือเปล่า”
“ไม่ละผมกำลังจะเดินทางไปเท็กซัสตะวันออก แล้วก็จะไปคืนนี้ด้วยเพียงแต่รอขึ้นรถไฟเที่ยวสุดท้ายเท่านั้น คุณจำพวกโคลแมนได้ไหมล่ะ...นั่นแหละลูกสาวเขาจะแต่งงานอยู่พรุ่งนี้แล้ว”
“โคลแมน...อ๋อ...ครอบครัวที่เดินทางมากับกองเกวียนคาราวานนั่นน่ะหรือ...เขาชื่อรอสส์ใช่ไหมล่ะ”
ที่จริงหล่อนรู้ทันที่ว่าเขากำลังพูดถึงใครแต่หล่อนก็อยากยั่วให้เขาโกรธเหมือนที่เยายั่วหล่อนมาแล้วบ้างมันเป็เกมที่เล่นกันอยู่ทุกครั้งที่พบหน้า “เออ...แล้วผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยน่ะชื่ออะไรนะ”
“ลีเดีย” เจคตอบห้วน ๆ
“เออ...จริงด้วยสิฉันนึกออกแล้วละว่าเขาชื่อลีเดียแต่ดูเหมือนไม่มีชื่อสกุลนี่ใช่ไหม...ฉันยังนึกสงสัยไม่หายเลยว่าเขาปิดบังอะไรไว้”หล่อนหยิบขวดน้ำหอมขึ้นมาถือไว้ในมือ ค่อย ๆ หมุนเกลียวให้เปิดออกแล้วจึงแตะน้ำหอมลงหลังใบหู ตรงซอกคอ ข้อมือและทรวงอก “ฉันได้ยินมาว่าการผสมม้าขายของเขาได้ผลดีมากนี่”
“ใช่แม่ผมก็อยู่ในที่ดินเขา มาคาห์น้องชายผมก็อยู่ที่นั่นด้วย”
“ต๊ายเ้าตัวเล็กนั่นน่ะเรอะ”
“เวลานี้เขาโตเป็หนุ่มใหญ่แล้วเป็นักขี่ม้าที่มีความสามารถมากคนหนึ่งเชียวละ”
“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับลูกของคุณโคลแมน...คนที่ลีเดียเคยเป็แม่นมให้ก่อนที่เขาจะแต่งงานกันล่ะ”
เจคใช้ความคิดอยู่เป็ครู่ในที่สุดก็ตอบคำถามของเธอ
“คุณหมายถึงลีนั่นเองเขากับมิคาห์เป็ตัวแสบด้วยกันทั้งคู่ เจอกันเมื่อไหร่เป็ต้องมีเื่เมื่อนั้น”
พริสซิลล่าพิศโฉมตัวเองในกระจกเงาอยู่เป็ครู่แล้วจึงยกมือขึ้นแตะทรงผม
“เวลานี้คู่นั้นเขามีลูกสาวที่โตขนาดแต่งงานได้แล้วหรือนี่”
“ใช่...” รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเจคยามนี้บอกถึงความรักใคร่ “ครั้งหลังสุดที่ผมเห็นน่ะยังถักเปียแล้วก็วิ่งไล่ลีกับมิคาห์อยู่เลยเวลาเขาออกไล่จับม้ากันก็อ้อนวอนขอตามไปด้วย”
“สงสัยจะเป็ทอมบอยละมั้ง”พริสซิลล่าพอใจนักที่ได้พูดจาทิ่มแทงเขาบ้าง หล่อนยังจำได้ดีว่าเจคเคยลอบมองลีเดียโคลแมน บ่อยครั้งผู้ชายทุกคนที่เดินทางมากับกองเกวียนคาราวานจะต้องหลงเสน่ห์ผู้หญิงคนนี้ด้วยกันทั้งนั้นจะมีก็แต่พวกภรรยาเท่านั้น ที่ในตอนแรกไม่ยอมรับในตัวเธอเลย
ถ้าลีเดียไม่แต่งงานกับโคลแมนไปเสียก่อนพริสซิลล่าก็คงจะหึงหวงเธอตลอดไป เพราะฉะนั้นหล่อนจึงอยากเห็นลูกสาวของลีเดียเป็ทอมบอยอย่างที่ว่า
“ผมว่าถ้าเด็กคนนั้นคิดแต่งงานมันก็หมายความว่าแกจะต้องเติบโตเป็สาวแล้วก็เปลี่ยนนิสัยไปหมดแล้วละ”
พริสซิลล่าหยิบพัดขึ้นมาหมุนร่างอยู่ตรงหน้าเขา
“เป็ยังไงมั่งล่ะ”
ตัวเสื้อท่อนบนนั้นรัดรูปลงมาจนถึงเอวคอคว้านทั้งลึกและกว้าง แทบจะปิดบังทรวงอกไม่มิดตัวกระโปรงบานพองจับระบายลงมาถึงชายเครื่องรัดทรวงช่วยส่งเสริมเรือนร่างของหล่อนให้ยั่วยวนกวนสวาทมากขึ้น
ดวงตาที่ส่อประกายเหยียดหยันกวาดไปทั่วเนื้อตัวก่อนจะเอ่ยออกมาว่า
“สวยมากแต่ผมก็เคยบอกคุณอยู่เสมอแล้วนี่ว่าคุณน่ะเป็โสเภณีที่สวยที่สุดเท่าที่ผมเคยรู้จักมา” เขาสังเกตเห็นแววแห่งความขุ่นแค้นฉายแสงอยู่ในดวงตาสีเทาคู่นั้นเจคเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเบา ๆ ก่อนจะจับมือกระชากร่างหล่อนให้ลงมานั่งในเก้าอี้ตัวเดียวกันความรุนแรงนั้นทำให้พัดที่หล่อนถืออยู่หลุดร่วงลงกับพื้นห้อง หวีสับหลุดกระเด็นแต่พริสซิลล่ามิได้รังเกียจเมื่อเจคกลิ้งตัวหล่อนไว้ใต้ร่าง
“คุณพยายามยั่วยุอารมณ์ผมมาตลอดเลยใช่ไหมพริส...ผมจำได้นะว่าทุกครั้งที่คุณทำแบบนี้แล้วผมทำยังไงกับคุณบ้าง”
เขาประทับจูบรุนแรงลงบนปากหล่อน...และพริสซิลล่าก็เผยอริมฝีปากต้อนรับจูบของเขาด้วยความเต็มใจอย่างยิ่งบอกกับตัวเองอยู่ว่า พวกเด็ก ๆ ของหล่อนมิได้พูดเกินความจริงเลยเจครู้เสมอว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เขาสามารถจะดึงดูดทุกความรู้สึกที่รุมเร้าอยู่ในเรือนกายให้ออกมาสนองความ้าของเขาได้หล่อนโอบแขนอยู่รอบคอเขาแน่นกระชับ
เขาสอดมือเข้าไปใต้กระโปรงอย่างชำนาญลูบไล้นวลเนื้ออันเป็เป้าหมายและพริสซิลล่าก็งอเข่าขึ้น
“เจคขา...เจค...”หล่อนครวญครางชื่อของเขาออกมา
มือข้างที่เป็อิสระของเขาล้วงไปในกระเป๋าซึ่งในตอนแรกพริสซิลล่าเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองแต่เมื่อปรือตาขึ้นมองจึงได้เห็นว่าเขาหยิบนาฬิกาพกขึ้นมาดูเวลา
“ต้องขอโทษด้วยนะพริส”เขาแกล้งทำเป็จุ๊ย์ปากจิ๊กจั๊กราวสุดแสนเสียดาย “ผมเห็นจะต้องขอตัวก่อน ต้องรีบไปเดี๋ยวจะไม่ทันรถไฟ”
หล่อนผลักเขากระเด็นออกจากร่างด้วยความขัดเคือง
“ไอ้คนเ้าเล่ห์”
เจคหัวเราะเสียงดังลั่นกลิ้งตัวลงจากเก้าอี้ที่นั่ง
“อะไรเพื่อนเก่าเขาด่ากันยังงี้น่ะเรอะ”
พริสซิลล่าทำอะไรบางอย่างที่น้อยนักจะทำให้ใครเห็นเสียงหัวเราะของเขาสร้างความคั่งแค้นให้เกิดขึ้นจนไม่อาจระงับอารมณ์ไว้ได้
“คนระยำ...สาระเลวนักคุณคิดว่าคนอย่างฉันอยากจะร่วมรักกับคุณนักหรือไง”
“ช่าย...ผมว่าคุณอยากมากเลยละ”เขาหลิ่วตาให้ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังประตูที่เปิดออกสู่ห้องนั่งเล่น“ต้องขอโทษด้วยนะที่ทำให้ผิดหวัง”
“ทำไม...เดี๋ยวนี้ฉันมันไม่ดีพอสำหรับคุณแล้วใช่ไหมล่ะ”
“คุณน่ะดีแน่...แล้วก็ดีมากด้วย”เขาหันมาตอบ “ถ้าจะพูดกันให้ตรงต่อความจริงแล้วก็ต้องบอกว่าดีที่สุดเลยนะ เพราะเหตุนี้ไงล่ะผมถึงไม่้าคุณเพราะคุณเป็โสเภณีที่ดีที่สุดในย่านนี้นั่นแหละ”
“ฉันเห็นคุณนอนกับโสเภณีตลอดเวลาอยู่แล้วนี่ผู้หญิงดี ๆ ที่ไหนเขาจะมานอนกับคุณ จะมีก็แต่ผู้หญิงหากินเท่านั้นละน่า”
“แต่ถ้าผมนอนกับคนที่ไม่รู้จักผมก็ยังฝืนความรู้สึกของตัวเองได้ แกล้งทำเป็ว่าผมนอนกับเขาคนเดียวก็ยังได้คุณน่ะยึดอาชีพนี้มาั้แ่ผมเริ่มรู้จัก ผู้ชายนับร้อยเคยนอนกับคุณมาแล้วทั้งนั้นแล้วผมจะหาความโรแมนติกได้จากที่ไหนกันเล่าถ้านอนกับคุณแบบนั้น”
ใบหน้าของหล่อนบิดเบี้ยวด้วยความคั่งแค้นแน่นใจเป็ครั้งแรกที่เจคเพิ่งจะสังเกตเห็นความน่าเกลียดน่าชังของผู้หญิงคนนี้
“เพราะเื่น้องชายคุณใช่ไหมล่ะจนทุกวันนี้คุณก็ยังไม่ลืมใช่ไหมล่ะว่า วันที่เขาตายน่ะคุณมัวแต่มานอนกับฉัน”
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะ”
น้ำเสียงที่ราบเรียบราวไร้ความรู้สึกนั้นสร้างความตื่นกลัวให้เกิดขึ้นกับพริสซิลล่าไม่น้อยหล่อนถึงกับก้าวถอยหลังแต่ถึงอย่างไรความเคืองแค้นก็ยังทำให้หล่อนอยากพูดในสิ่งที่้าพูดให้จบอยู่ดี
“ถึงยังไงคุณมันก็ยังเป็ไอ้คนหลังเขาเทนเนสซี่อยู่นั่นแหละน่าใช่...ฉันยอมรับว่าทุกวันนี้คุณฝึกฝนตนเองจนสามารถพูดจาได้เข้าท่าขึ้นเพราะไอ้อารมณ์ร้ายของคุณนั่นแหละที่ทำให้คุณมีชื่อเสียงจนผู้คนนับถือคุณรู้จักวิธีที่จะเอาอกเอาใจผู้หญิง แต่ลึกลงไปในใจคุณก็คือบั้บบ้า แลงสตันคนหน้าโง่คนเดิมอยู่ดี”
52K
